หาหอพัก

ไม่ได้หาเองหรอก แต่ชอบทำตัวเป็น(ตัวติดต่อ)นายหน้าเช่าบ้านอยู่พักนึง เลยมาบันทึกไว้ซักหน่อย

โดยปกติ มหาลัยจะให้นักเรียนต่างชาติที่มาใหม่อยู่หอก่อน อาจจะเป็นหอของมหาลัยเอง หรือหออื่นที่มหาลัยติดต่อให้ เพราะจะให้เด็กต่างชาติมาใหม่ๆเลยไปคุยกับคนญี่ปุ่นเพื่อขอเช่าบ้าน ก็ดูจะลำบากอยู่ บางมหาลัยให้อยู่หอจนเรียนจบเลย บางที่คนเต็มมาก ก็อาจจะให้แค่ปีหรือสองปี

ข้อดีของการอยู่หอคือ มันมักจะถูกกว่าไปเช่าบ้านเอง มีเฟอร์นิเจอร์ครบ แต่ข้อเสียคือ ห้องมันเล็ก และเราต้องแชร์ของส่วนกลางร่วมกับคนอื่น แต่เราเลือกสมาชิกร่วมหอเองไม่ได้ ถ้าโชคดี ก็ดีไป แต่โดยปกติแล้ว ของส่วนกลาง โดยเฉพาะครัว มักจะสกปรก เพราะคนในหอไม่ค่อยสนใจจะรักษาความสะอาดกัน

หอนักเรียนต่างชาติของรัฐบาลญี่ปุ่น โดยปกติจะสมัครได้สองแบบ ผ่านมหาลัย (มหาลัยส่งชื่อไป) กับไปสมัครเองโดยตรง เนื่องจากเป็นหอของรัฐ ราคาจะถูก แต่มันมักจะเต็ม

1. หอ TIEC เรียกกันง่ายๆในหมู่นักเรียนไทยว่า หอโอไดบะ (เพราะมันอยู่ที่โอไดบะ)
http://www.tiec.jasso.go.jp/residence/index_e.html
ใหม่มาก กว้าง หรู เริ่ด อลังการ ราคาไม่แพง แต่เพราะมันอยู่ตรงโอไดบะ อาจจะเดินทางลำบากซักหน่อย ถ้าอยู่อีกฟากของเมือง ค่าเดินทางของรถไฟแถวนั้นก็แพงอยู่ แต่บวกรวมกับค่าหอแล้ว ก็ยังจัดว่าถูกอยู่ดี

2. หอ Komaba
http://www.jasso.go.jp/s_kanto/komaba_e/about_more_e.html
อยู่แทบจะติดกับโตได โคมาบะแคมปัส ราคาถูก (เท่ากับอันบน) แต่เก่ามาก ห้าสิบปีแล้ว อาจารย์รุ่นใหญ่ๆก็ยังรู้จัก ยังแซวกันอยู่เลย ว่า มันยังอยู่อีกเหรอ ไอ้หอนี่เนี่ย ทำเลค่อนข้างดี อยู่ใกล้สถานีรถไฟ จัดว่าค่อนข้างอยู่ในเมืองเลยทีเดียว (เข้า shibuya) นักเรียนเยอะ และหลากหลายมาก มีตั้งแต่เด็กมัธยม เรียนภาษา อาชีวะ ป.ตรี โท เอก
ห้องเล็กมาก เป็นตัวอย่างที่ดีมากของการยัดทุกอย่างลงไปในห้องเล็กๆห้องนึง ทั้งเตียง โต๊ะ ตู้เสื้อผ้า ห้องน้ำ+ส้วม

3. หอ Soshigaya
http://www.jasso.go.jp/s_kanto/soshigaya_e/soshigaya_e.html
อยู่ในย่านคนมีฐานะ แต่ไกลจากสถานีรถไฟพอสมควร แต่จากสถานีรถไฟก็นับว่าอยู่ในตัวเมืองพอควรเหมือนกัน (เข้า shinjuku)

ต่อไปก็เป็นหอเอกชน หรือองค์กรเอกชน
หอเอกชน
1. ABK
ไม่เคยไป เลยไม่มีความเห็น แต่นักเรียนทุนหลายคนก็อยู่หอนี้
http://www.abk.or.jp/accommodation/index.html

2. rikko kaikan
ราคาไม่ถูกเท่าไหร่ แต่ความสะอาดสุดยอด ไม่น่าเชื่อว่าจะมีหอสะอาดๆแบบนี้อยู่ แต่ระเบียบ strict มาก รู้สึกจะมีเคอร์ฟิวด้วย - -" ไม่ใกล้ไม่ไกลจากสถานีรถไฟ รอบๆน่าอยู่ทีเดียว เข้าเมือง (ikebukuro) ง่าย แต่ share facility ทุกอย่าง (ในห้องมีแต่เตียง ตู้ โต๊ะ) และทุกอย่างต้องหยอดเหรียญ (อาบน้ำ ซักผ้า อบผ้า เตาแก๊ส หุงข้าว)
http://www.rikkokai.or.jp/kaikan-e.htm

3. nasic
มีหลายทำเลให้เลือก ราคาไม่ถูก เคยไปที่แถว nagoya ก็จัดว่าโอเคดี ระดับกลางๆ มีทุกอย่างอยู่ในห้องตัวเอง ไม่ต้องแชร์กับใคร
http://www.nasic.co.jp/

บ้านเช่า
ทีนี้ก็มาว่ากันด้วยเรื่องบ้าน (ห้อง ห้องชุด อพาร์ทเมนท์ แมนชั่น ทาวน์เฮาส์ ฯลฯ) เช่า
ธรรมเนียมการติดต่อเช่าบ้านของคนญี่ปุ่นจะผ่านนายหน้าทั้งหมด บริษัทนายหน้า (不動産屋 - fudosanya - ร้าน อ สังหาริม ทรัพย์) คนไทยชอบเรียกย่อๆ ว่า ฟุโด หรือ ฟุโดซัง ซึ่งปกติจะเปิดหน้าร้านอยู่แถวๆสถานีรถไฟ แล้วเป็นนายหน้าให้บ้านเช่า (รวมถึง officie ให้เช่า ที่ดิน ฯลฯ) ในละแวกนั้น ในสมัยก่อน จะหาบ้านก็คงต้องเดินไปหานายหน้าก่อน แต่สมัยนี้ internet ก้าวไกล เราเริ่มหาจากใน net ก่อนได้ แล้วค่อยโทรติดต่อนายหน้าที่รับผิดชอบบ้านหลังนั้น
portal site สำหรับหาบ้าน
www.athomes.co.jp
www.homes.co.jp

หมายเหตุ: ฟุโด, ฟุโดซัง เป็นภาษาญี่ปุ่นที่ผิด ถ้าจะเรียกในภาษาญี่ปุ่น ต้องเรียก 不動産屋さん

เวลาหา เรามักจะเลือกจากสถานีรถไฟที่ต้องการไปอยู่ บวกลบตามเวลาเดินทางที่ต้องการ อยู่บ้านนอกย่อมถูกกว่าอยู่ในเมือง ปัจจัยนึงที่จะมีผลกับราคาค่าเช่า คือ รถด่วนจอดที่สถานีนั้นหรือเปล่า ถ้ารถด่วนจอด สถานีมักจะใหญ่ และบ้านเช่าจะแพง อีกปัจจัยคือ มีรถไฟกี่สายผ่านแถวนั้น ถ้าผ่านหลายๆสาย มันก็ย่อมแพง แม้ย่านนั้นจะดูไม่ค่อยเจริญเท่าไหร่ก็ตาม

ฤดูหาบ้าน คือราวกุมภา - เมษา ของทุกปี เพราะเป็นช่วงเริ่ม(รอบ)ปีใหม่ของญี่ปุ่น เริ่มงานใหม่ เริ่มเปิดเทอม คนจะย้ายที่อยู่กันช่วงนี้เยอะ จะมีห้องว่างให้เลือกเยอะแต่จะถูกจองไปเร็ว ระยะเวลาที่พอเหมาะในการหาบ้านคือราวๆ 2-3 อาทิตย์ก่อนจะย้ายจริง ถ้าไปเร็วกว่านั้นอาจจะถูกฟุโดไล่กลับมาได้ เพราะเขาก็อยากได้คนที่รีบตัดสินใจจองมากกว่าคนที่มาดูเฉยๆ

ข้อควรสังเกตในการดูบ้านเช่า
間取り - ผังห้อง
ญี่ปุ่นจะเรียกแบบห้องตามจำนวนห้องนอน แล้วบวก sunroom (S) ห้องนั่งเล่น (L) ห้องกินข้าว (D) ครัว (K) เข้าไป เช่น
- บ้าน 3DK หมายถึง บ้านสามห้องนอน มีครัวรวมกับห้องกินข้าว
- บ้าน 1K หมายถึง บ้านหนึ่งห้องนอน แล้วมี space เล็กๆสำหรับครัว แต่ไม่ใหญ่นัก
สำหรับห้อง studio ที่นี่เรียกว่าแบบ 1R (one room)
สำหรับคนที่ต้องการแชร์ห้องกับเพื่อน อาจจะต้องดูการวางห้องด้วย ถ้าห้อง 2K สำหรับสองคน แต่วางแปลนเป็น ประตู - ครัว - ห้องนอน1 - ห้องนอน2 - หน้าต่าง ก็อาจจะไม่เหมาะนักที่จะต้องเดินผ่านห้องอีกคนเข้าไปข้างในตลอด
ส่วนห้องที่วางขนานกัน โดยปกติจะมีประตูเลื่อนเชื่อมระหว่างห้อง เปิดไปมาถึงกันได้ สำหรับคนที่ไม่ชอบก็อาจจะต้องดูละเอียดหน่อย

ข้อควรรู้: ทุกห้องในบ้านของญี่ปุ่น ไม่มีล็อก แม้แต่ห้องน้ำ.. (จริงๆมันก็มี แต่มันก็เปิดได้ง่ายมาก)

ทิศทางของหน้าต่างและระเบียง
ทิศที่ดีสำหรับญี่ปุ่นคือทิศใต้ (南向き) เพราะแดดจะส่องตลอดวัน ทำให้ห้องอุ่นในหน้าหนาว แล้วก็ไม่ขึ้นราง่ายๆ ต่างกับที่ไทย ที่เราอยากได้แค่แดดเช้า เพราะบ้านเราร้อน แต่ที่นี่ หน้าหนาว ถ้าไม่โดนแดดเลยนี่หนาวเกิน อีกเหตุผลนึงคือ เพื่อให้ติดจานดาวเทียมได้ 55 (ดาวเทียมอยู่แถวๆแนวศูนย์สูตรเหมือนกัน)

ระยะจากสถานีรถไฟ
ระยะที่คนญี่ปุ่นถือว่า "ไกล" คือ เกิน 15 นาทีขึ้นไป แต่บ้านที่ใกล้สถานีก็จะแพงกว่าบ้านที่ไกลสถานีแหละนะ

โครงสร้างของบ้าน
ถ้าเป็นอพาร์ทเมนท์ มักจะเป็นบ้านไม้ มีทั้งโครงไม้ หรือโครงเหล็ก ถ้าเป็นแมนชั่น มักจะเป็นตึกปูน โครงสร้างของบ้านจะมีผลกับค่าประกันไฟไหม้ (ซึ่งทุกคนต้องทำ) แต่มันก็ต่างกันไม่เท่าไหร่ ตึกปูนมักจะเก็บเสียงได้ดีกว่าตึกไม้ บ้านไม้ส่วนใหญ่จะห้ามเล่นดนตรีในห้อง (เพราะมันจะกวนห้องข้างๆ)

ชนิดของ(พื้น)ห้อง
洋室 - พื้นไม้ หรือ 和室 - พื้นเสื่อ เสื่อมีข้อดีคือ มันจะไม่เย็นตอนหน้าหนาว ปูฟูกนอนได้เลย ไม่ต้องซื้อเตียง แต่มันก็กินฝุ่นใช้ได้ และเสี่ยงต่อราขึ้นมากกว่าพื้นไม้ ตอนย้ายออกก็ต้องเสียค่าเปลี่ยนเสื่อใหม่ให้เจ้าของบ้านด้วย (4-5 หมื่นเยน ต่อห้องขนาด 6 เสื่อ)

บ้านหรูๆ มักจะมีระบบทำความร้อนใต้พื้น เวลาหน้าหนาวจะได้ไม่เย็นมากนัก แต่บ้านเช่าราคานักเรียนไม่มีระบบแบบนี้หรอก

2人可 - ให้แชร์บ้านได้
ส่วนใหญ่มักจะหมายถึงว่า อนุญาตให้แชร์บ้านกันได้ ถ้าบังคับว่าต้องเป็นญาติกันอาจจะใช้คำว่า 同居親族がいる方 (ต้องเป็นญาติ)

gas
ถ้าในเมืองคงไม่มีปัญหา แต่ถ้าออกมาชานเมืองสักหน่อย จะมี gas สองแบบ แบบเป็นท่อ (เหมือนในเมือง) เรียกว่า 都市ガス กับ gas ถัง เรียกว่า LP gas ข้อต่างคือ ราคาของ 都市ガス จะถูกกว่า LP gas ราวๆเท่าตัว

ห้องน้ำ
ユニットバス - ห้องอาบน้ำกับห้องส้วมรวมอยู่ในห้องเดียวกัน
バス-トイレ別 - ห้องอาบน้ำกับห้องส้วม แยกกัน
ในส้วมของคนญี่ปุ่น เขาใช้ กระดาษชำระ ไม่ใช้สายฉีด แล้วสายฉีดก็หาซื้อยากมากด้วย (ไม่เคยเห็น) ถ้านิยมสายฉีด อาจจะต้องดูว่าห้องน้ำมีปลัก๊ไฟให้ติด washlet (ที่นั่งชักโครกที่ติดที่ฉีดน้ำไว้) ได้หรือเปล่า ข้อดีอีกอย่างของ washlet คือ ตอนหน้าหนาว มันอุ่นที่นั่งชักโครกได้ ไม่ต้องนั่งบนชักโครกเย็นๆ (ซึ่งปกติเขาจะเอาผ้าขนหนูมาหุ้มกัน)

洗濯機置き場 - ที่วางเครื่องซักผ้า
มีทั้งแบบทำฐานวางไว้ให้ในห้อง หรือนอกห้อง ทั้งแบบวางหน้าประตูบ้าน และแบบวางตรงระเบียง

給湯 - ระบบน้ำร้อน
มีแบบใช้ gas กับใช้ไฟฟ้า แต่ไม่เป็นประเด็นนัก (gas ถูกกว่าไฟฟ้านิดหน่อย) บางที่จะตั้งอุณหภูมิน้ำร้อนได้ น้ำร้อนปกติจะออกมาสองที่ ในห้องน้ำ กับในครัว

ที่ตากผ้า
บ้านที่มีระเบียงมักจะวาง(ที่วาง)ราวตากผ้าไว้ที่ระเบียง แต่บางทีก็อาจจะแค่ติดไว้กับผนังด้านนอกตรงหน้าต่าง

ตู้เก็บของ หรือตู้เสื้อผ้า
押入れ - ตู้เก็บของแบบญี่ปุ่น เป็นประตูบานเลื่อน มันจะกว้าง และลึกพอสมควร จุของได้เยอะมาก
クローゼット - ตู้เสื้อผ้าแบบฝรั่ง เป็นบานเปิด เล็กกว่า 押入れ

แอร์
บ้านบางหลังจะติดแอร์ไว้ให้แล้ว (แค่ห้องนอน) บางที่ไม่มี แต่เจาะรูไว้เผื่อให้ซื้อแอร์มาติดเองได้ ถ้าไม่มีแอร์แล้วต้องติดเอง แอร์ถูกที่สุดตกตัวละ 3-4 หมื่นเยน ค่าติดตั้งอีกราวๆหมื่นเยน ค่าถอด (ตอนออก) อีกราวๆ 4-5 พันเยน บ้านที่ติดแอร์อาจจะแพงกว่าที่ไม่ติด แต่ถ้าอยู่นานๆ ติดเองอาจจะคุ้มกว่าก็ได้

หลังจากดูแปลนจนเลือกที่ถูกใจได้ประมาณนึงแล้วก็โทรติดต่อฟุโด บ้านที่เราเล็งไว้ดิบดีในเน็ท ถึงเวลาไปคุยจริงอาจจะมีคนจองไปแล้วก็ได้ หรือเจ้าของบ้านอาจจะไม่ยินดีให้คนต่างชาติเช่าก็ได้ (ข้อหลังนี่มีเยอะมาก) ถ้าเคลียร์กับเจ้าของบ้านเรียบร้อย ฟุโดจะพาเราไปดูที่จริง ตอนนั้นก็ดูสภาพภายในภายนอก บางครั้งรูปในเว็บมันก็หลอกตา ไปดูจริงๆแล้วอาจจะไม่ชอบ สังเกตบริเวณรอบๆว่าเปลี่ยวหรือเปล่า ซุปเปอร์ที่ใกล้ที่สุดอยู่แถวไหน ตัดสินใจได้ก็ตกลงจองกับฟุโด ทำประกันภัย แล้วก็เซ็นสัญญา

ค่าใช้จ่ายในการเช่าบ้าน
การเช่าบ้านที่ญี่ปุ่นต้องวางเงินประกัน (敷金 - shikikin - deposit money) และให้เงินกินเปล่ากับเจ้าของบ้าน (礼金 - reikin - key money) โดยปกติจะนับเป็นจำนวนเท่าของค่าเช่าต่อเดือน เช่น 1:1, 1:0, 2:2 เป็นต้น จริงๆแล้ว เงินกินเปล่านี่ อาจจะไม่ได้ไปถึงเจ้าของบ้านตรงๆก็ได้ อาจจะเป็นายหน้าเองนั่นแหละที่กินเงินส่วนนี้ ส่วนเงินประกัน ไว้สำหรับซ่อมของเสียหายตอนเราย้ายออก ส่วนนึงแน่ๆ คือค่าทำความสะอาด ค่าเปลี่ยนเสื่อ บางครั้งอาจจะเป็นค่าเปลียน wall paper ด้วย

และ เนื่องจากเราใช้บริการนายหน้า เราก็ต้องจ่ายค่านายหน้าเช่นกัน ค่านายหน้าคิดมาตรฐานเท่ากันทุกที่ คือ เท่าค่าเช่า 1 เดือน + vat 5%

เราต้องจ่ายค่าเช่าบ้านล่วงหน้าทุกเดือน ดังนั้น ค่าใช้จ่ายก้อนแรกที่ต้องจ่ายตอนทำสัญญาบ้าน ไม่รวมค่าประกันไฟไหม้ จะราวๆ 3-6 เท่าของค่าเช่ารายเดือน เป็นอีกสาเหตุนึงที่เขาไม่ให้เด็กต่างชาติที่มาใหม่ออกไปเช่าบ้านเอง เพราะไม่ค่อยจะมีใครมีเงินก้อนใหญ่มาจ่ายได้ตอนมาใหม่ๆ ให้อยู่หอเก็บเงินไปก่อน ครบปีหรือสองปีแล้วค่อยออกไปหาเอง

ส่วนใหญ่แล้ว ในระยะยาว การออกมาแชร์บ้านอยู่กับเพื่อนจะประหยัดกว่าอยู่หอหรือบ้านที่เป็นห้องเดี่ยว คนส่วนใหญ่ก็เลยย้ายออกจากหอหลังจากมีเงินก้อนสำหรับเช่าบ้าน

ที่อยู่ระยะสั้น
หอส่วนใหญ่จะรับแต่คนที่มาอยู่ระยะยาว คนที่มาระยะสั้นๆ ถ้าติดต่อผ่านมหาลัย อาจจะได้หอในมหาลัย หรือถ้าต้องหาเอง ส่วนใหญ่จะใช้บริการ guest house (5-6 หมื่นเยนต่อเดือน) สำหรับคนที่งบน้อย ถ้างบมากขึ้นก็จะเป็น monthly mansion (เฉียดแสนเยนต่อเดือน) หรือเป็น serviced apartment (แสนกว่าขึ้นไป)

ที่อยู่ระยะสั้นจะเหมาค่าน้ำ ไฟ ฯลฯ ลงไปในค่าเช่ารายเดือนแล้ว เลยจะดูแพงอยู่บ้าง แต่ก็ควบคุมค่าใช้จ่ายได้แน่นอนดี
http://www.sakura-house.com/
http://www.wmt.co.jp/
http://www.leopalace21.com/
(อื่นๆ search หาได้ตาม google)

ว่าด้วยคดีพันธมิตรยึดสนามบิน

บันทึกเอาไว้..

16 ก.ค. ตำรวจแจ้งข้อหาพันธมิตรกรณียึดสนามบินดอนเมืองกับสุวรรณภูมิ

กรณีสนามบินดอนเมือง
4 ข้อหา
ป. อาญา มาตรา 116 (ความมั่นคงแห่งราชอาณาจักร - ความมั่นคงของรัฐ)

มาตรา 116 ผู้ใดกระทำให้ปรากฏแก่ประชาชนด้วยวาจา หนังสือ หรือวิธีอื่นใดอันมิใช่เป็นการกระทำภายในความมุ่งหมายแห่งรัฐธรรมนูญ หรือมิใช่เพื่อแสดงความคิดเห็นหรือติชมโดยสุจริต

(1) เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในกฎหมายแผ่นดินหรือรัฐบาล โดยใช้กำลังข่มขืนใจหรือใช้กำลังประทุษร้าย

(2) เพื่อให้เกิดความปั่นป่วน หรือกระด้างกระเดื่องในหมู่ประชาชน ถึงขนาดที่จะก่อความไม่สงบขึ้นในราชอาณาจักร หรือ

(3) เพื่อให้ประชาชนล่วงละเมิดกฎหมายแผ่นดิน ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินเจ็ดปี

ป. อาญา มาตรา 215 (ความผิดเกี่ยวกับความสงบสุขของประชาชน)

มาตรา 215 ผู้ใดมั่วสุมกันตั้งแต่สิบคนขึ้นไป ใช้กำลังประทุษร้าย ขู่เข็ญว่าจะใช้กำลังประทุษร้ายหรือกระทำการอย่างหนึ่งอย่างใดให้เกิด การวุ่นวายขึ้นในบ้านเมือง ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหกเดือน หรือ ปรับไม่เกินหนึ่งพันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

ถ้าผู้กระทำความผิดคนหนึ่งคนใดมีอาวุธ บรรดาผู้ที่กระทำความ ผิดต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสองปี หรือปรับไม่เกินสี่พันบาท หรือ ทั้งจำทั้งปรับ

ถ้าผู้กระทำความผิดเป็นหัวหน้า หรือเป็นผู้มีหน้าที่สั่งการในการ กระทำความผิดนั้น ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินห้าปี หรือปรับไม่เกิน หนึ่งหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

ป. อาญา มาตรา 216 (ความผิดเกี่ยวกับความสงบสุขของประชาชน)

มาตรา 216 เมื่อเจ้าพนักงานสั่งผู้ที่มั่วสุมเพื่อกระทำความผิด ตาม มาตรา 215 ให้เลิกไป ผู้ใดไม่เลิก ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน สามปี หรือปรับไม่เกินหกพันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

ป. อาญา มาตรา 364 (ฐานบุกรุก)

มาตรา 364 ผู้ใดโดยไม่มีเหตุอันสมควรเข้าไป หรือซ่อนตัวอยู่ใน เคหสถาน อาคารเก็บรักษาทรัพย์หรือสำนักงานในความครอบครอง ของผู้อื่น หรือไม่ยอมออกไปจากสถานที่เช่นว่านั้น เมื่อผู้มีสิทธิที่จะ ห้ามมิให้เข้าไปได้ไล่ให้ออก ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือ ปรับไม่เกินสองพันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

กรณีสนามบินสุวรรณภูมิ
4 ข้อหาบนและอีกสามข้อหา
ป. อาญา มาตรา 135 (ความมั่นคงแห่งราชอาณาจักร - ความผิดต่อสัมพันธไมตรีกับต่างประเทศ)

มาตรา 135 ผู้ใดกระทำการใด ๆ ต่อธงหรือเครื่องหมายอื่นใด อันมีความหมายถึงรัฐต่างประเทศซึ่งมีสัมพันธไมตรี เพื่อเหยียดหยามรัฐนั้น ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสองปี หรือปรับไม่เกินสี่พันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ


ลักษณะ 1/1 ความผิดเกี่ยวกับการก่อการร้าย


มาตรา 135/1 ผู้ใดกระทำการอันเป็นความผิดอาญา ดังต่อไปนี้

(1) ใช้กำลังประทุษร้าย หรือกระทำการใดอันก่อให้เกิดอันตรายต่อชีวิต หรืออันตรายอย่างร้ายแรงต่อร่างกาย หรือเสรีภาพของบุคคลใดๆ

(2) กระทำการใดอันก่อให้เกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงแก่ ระบบการขนส่งสาธารณะ ระบบโทรคมนาคม หรือโครงสร้างพื้นฐานอันเป็นประโยชน์สาธารณะ

(3) การกระทำการใดอันก่อให้เกิดความเสียหายแก่ทรัพย์สินของรัฐหนึ่งรัฐใด หรือของบุคคลใดหรือต่อสิ่งแวดล้อม อันก่อให้เกิดหรือน่าจะก่อให้เกิดความเสียหายทางเศรษฐกิจอย่างสำคัญ

ถ้าการกระทำนั้นได้กระทำโดยมีความมุ่งหมายเพื่อขู่เข็ญหรือบังคับรัฐบาลไทย รัฐบาลต่างประเทศ หรือองค์การระหว่างประเทศ ให้กระทำหรือไม่กระทำการใดอันจะก่อให้เกิดความเสียหายอย่างร้ายแรง หรือเพื่อสร้างความปั่นป่วนเพื่อให้เกิดความหวาดกลัวในหมู่ประชาชน ผู้นั้นกระทำความผิดฐานก่อการร้าย ต้องระวางโทษประหารชีวิต จำคุกตลาดชีวิต หรือจำคุกตั้งแต่สามปีถึงยี่สิบปี และปรับตั้งแต่หกหมื่นบาทถึงหนึ่งล้านบาท

การกระทำในการเดินขบวน ชุมนุม ประท้วง โต้แย้ง หรือเคลื่อนไหวเพื่อเรียกร้องให้รัฐช่วยเหลือ หรือให้ได้รับความเป็นธรรมอันเป็นการใช้เสรีภาพตามรัฐธรรมนูญ ไม่เป็นการกระทำความผิดฐานก่อการร้าย


มาตรา 135/2 ผู้ใด

(1) ขู่เข็ญว่าจะกระทำการก่อการร้าย โดยมีพฤติการณ์อันควรเชื่อได้ว่าบุคคลนั้นจะกระทำการตามที่ขู่เข็ญจริง หรือ

(2) สะสมกำลังพลหรืออาวุธ จัดการหรือรวบรวมทรัพย์สิน ให้หรือรับการฝึกการก่อการร้าย ตระเตรียมการอื่นใด หรือสมคบกัน เพื่อก่อการร้าย หรือกระทำความผิดใดๆ อันเป็นส่วนของแผนการเพื่อก่อการร้าย หรือยุยงประชาชนให้เข้ามีส่วนในการก่อการร้าย หรือรู้ว่ามีผู้ก่อการร้ายและกระทำการใดอันเป็นการช่วยเหลือปกปิดไว้
ผู้นั้นต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่สองปีถึงสิบปี หรือปรับตั้งแต่สองหมื่นบาทถึงสี่หมื่นบาท


มาตรา 135/3 ผู้ใดเป็นผู้สนับสนุนในการกระทำความผิดตาม มาตรา 135/1 หรือ มาตรา 135/2 ต้องระวางโทษเช่นเดียวกับตัวการในความผิดนั้นๆ


มาตรา 135/4 ผู้ใดเป็นสมาชิกของคณะบุคคลซึ่งมีมติของ หรือประกาศภายใต้คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติกำหนดให้เป็นคณะบุคคลที่ มีการกระทำ อันเป็นการก่อการร้ายและรัฐบาลไทยได้ประกาศให้ความรับรองมติหรือประกาศดัง กล่าวด้วยแล้ว ผู้นั้นต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินเจ็ดปีและปรับไม่เกินหนึ่งแสนสี่หมื่นบาท


หมายเหตุ: ลักษณะ 1/1 ความผิดเกี่ยวกับการก่อการร้าย มาตรา 135/1 มาตรา 135/2 มาตรา 135/3 มาตรา 135/4 เพิ่มเติมโดยพรก. แก้ไขเพิ่มเติมปอ. พ.ศ. 2546

ป. อาญา มาตรา 358 (ฐานทำให้เสียทรัพย์)

มาตรา 358 ผู้ใดทำให้เสียหาย ทำลาย ทำให้เสื่อมค่าหรือทำให้ ไร้ประโยชน์ ซึ่งทรัพย์ของผู้อื่นหรือผู้อื่นเป็นเจ้าของรวมอยู่ด้วย ผู้นั้นกระทำความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ ต้องระวางโทษจำคุกไม่ เกินสามปี หรือปรับไม่เกินหกพันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

พ.ร.บ.ว่าด้วยความผิดบางประการต่อการเดินอากาศ พ.ศ. 2538 (ข่าวส่วนใหญ่ลงว่า 2528 นะ..ข่าวมั่ว) มาตรา 6 ทวิ

มาตรา 6 ทวิ ผู้ใดใช้กลอุปกรณ์ วัตถุ หรืออาวุธใด ๆ

(1) กระทำการประทุษร้ายผู้อื่น ในท่าอากาศยานซึ่งให้บริการการบิน พลเรือนจนเป็นเหตุให้ หรือน่าจะเป็นเหตุให้ผู้อื่นนั้นรับอันตรายสาหัสหรือถึงแก่ความตาย หรือ

(2) ทำลาย หรือทำให้เสียหายอย่างร้ายแรง ต่อสิ่งอำนวยความสะดวก ของท่าอากาศยานซึ่งให้บริการการบินพลเรือน หรือต่ออากาศยานซึ่งไม่อยู่ในระหว่าง บริการที่อยู่ในท่าอากาศยานนั้น หรือทำให้การให้บริการของท่าอากาศยานหยุดชะงักลง

ทั้งนี้ หากการกระทำนั้นเป็นอันตรายหรือน่าจะเป็นอันตรายต่อความปลอดภัย ของท่าอากาศยานนั้น ต้องระวางโทษประหารชีวิต จำคุกตลอดชีวิต หรือจำคุกตั้งแต่ห้าปี ถึงยี่สิบปี

References:
http://www.kodmhai.com/m2/m2-2/thailaw2-2.html
http://www.kodmhai.com/m4/m4-17/h31/M1-19.html

--------------
จบเรื่อง Fact ต่อไปเป็นความเห็น.. จากคนที่ไม่ใช่นักเรียนกฎหมาย แต่อ่านจาก fact ด้านบน ไล่ทีละข้อหา

116
(1) เพื่อให้เปลี่ยนรัฐบาล คงใช่ แต่ใช้กำลังนี่ไม่แน่ใจ
(2) พันธมิตรยืนยันว่าไม่ได้ต้องการก่อความวุ่นวาย ส่วนศาลจะคิดว่าไงก็คงต้องดูต่อไป
(3) อาจจะต้องเคลียร์ให้ได้ก่อน ว่า ยุให้ประชาชนทำผิดกฎหมายอะไร
ส่วน ต้นข้อ บอกไว้ว่าผิดเมื่อ "ไม่เป็นไปตามความมุ่งหมายของรัฐธรรมนูญ" หรือ "ไม่เป็นไปโดยสุจริต" ไอ้โดยสุจริตเนี่ย คงอ้างแน่ๆอยู่แล้ว ส่วนความมุ่งหมายของรัฐธรรมนูญ ไม่แน่ใจ

215+216
ถ้ามองว่า การไปยึดสนามบินคือการก่อความวุ่นวาย ก็โดนแน่นอน

364
ไม่ ว่าจะเข้าไปโดยบอกว่าไปนั่งเล่น หรือยังไงก็ตาม แต่สุดท้ายเข้าใจว่า เขาขอให้ออกไปแล้ว และ ไม่ยอมออก ดังนั้นอันนี้ก็คงโดนด้วย แต่ถ้าจะให้หลุดข้อนี้ คงต้องบอกว่า ที่นั่นเป็นที่ที่เข้าไปได้ เป็นที่สาธารณะ ไม่ใช่ที่ส่วนตัว ไม่ใช่สำนักงานหรือที่เก็บสมบัติของใคร

135
ข้อหาก่อการร้ายที่ว่ากันตามข่าว คงเป็นตามลักษณะการก่อการร้าย ในมาตรา 135/1 (2) (3) แต่เขาว่าจะเป็นก่อการร้ายถ้ามีการขู่บังคับรัฐให้ทำหรือไม่ทำอะไรที่ส่งผล ร้ายแรง หรือทำให้ประชาชนหวาดกลัว .. ซึ่ง การไล่รัฐบาลไม่น่าจะเข้าข่ายนี้ได้

แล้วยังปิดท้ายข้อนี้ไว้ว่า

"การกระทำในการ เดินขบวน ชุมนุม ประท้วง โต้แย้ง หรือเคลื่อนไหวเพื่อเรียกร้องให้รัฐช่วยเหลือ หรือให้ได้รับความเป็นธรรมอันเป็นการใช้เสรีภาพตามรัฐธรรมนูญ ไม่เป็นการกระทำความผิดฐานก่อการร้าย"

ดังนั้น ถ้าจะหลุดข้อหานี้ ก็คงหลุดเพราะวรรคนี้ได้ด้วยเหมือนกัน

358
ทำให้สนามบินใช้การไม่ได้ อันนี้ผลที่เกิดขึ้นเห็นชัดๆ ว่าสนามบินปิดจริง แต่ถ้าจะสู้แบบที่เคยบอกตอนแรกๆว่า คนที่ทำให้มันใช้ไม่ได้ ไม่ใช่พันธมิตร แต่เป็นการท่าฯ ก็คงอ้างได้ (ส่วนจะฟังขึ้นแค่ไหน ก็คงแล้วแต่ศาล)

พรบ. ความผิดบางประการต่อการเดินอากาศ มาตรา 6 ทวิ
การให้บริการหยุดชะงัก จริง แต่ก็เหมือนข้อบน ถ้าศาลว่า สาเหตุไม่ได้มาจากพันธมิตร ก็หลุดอีกนั่นแหละ

ห้องสมุดประชาชน

สองสามอาทิตย์ก่อน postdoc คนญี่ปุ่นเล่าเรื่องห้องสมุดแถวบ้านเขาให้ฟัง postdoc คนนี้มีงานอดิเรกเป็นการอ่านหนังสือ เขาบอกว่า เสาร์อาทิตย์ ก็ไปห้องสมุด ยืมนิยาย (小説) มาอ่าน ในหนึ่งปี เขาอ่านหนังสือโดยเฉลี่ยมากกว่า 100 เล่ม คนไทยฟังนี่อึ้งไปเลยทีเดียว เท่าที่ฟังดูคร่าวๆ ห้องสมุดที่นี่ดูจะมีหนังสืออ่านเล่นให้ยืมอยู่ไม่น้อยทีเดียว ก็เลยคิดว่าจะลองไปดูห้องสมุดแถวบ้านดูบ้าง

ห้องสมุดประชาชน (公立図書館) ที่นี่สังกัดท้องถิ่น โดยทั่วไปในหนึ่งเมืองจะมีห้องสมุดอย่างน้อย 1 แห่ง เปิดให้บริการสำหรับประชาชนที่อาศัย เรียน หรือ ทำงานอยู่ในเขตนั้นๆ เพราะห้องสมุดอยู่ได้ด้วยงบประมาณของท้องถิ่น บุคคลภายนอกสามารถเข้าไปใช้บริการได้ แต่ไม่สามารถยืมหนังสือออกมาได้ แต่เขตที่ตั้งอยู่ใกล้เคียงก็มักจะอนุญาตให้ประชาชนของเขตข้างเคียงเข้าไปใช้บริการห้องสมุดได้เหมือนประชาชนของเขตนั้นเอง

จากที่ไปสำรวจห้องสมุดใหญ่ของ Machida city มา หนังสือส่วนใหญ่เป็นนิยาย น่าจะราวๆ ครึ่งหนึ่งของหนังสือที่ห้องสมุดมี นิยายมีทุกแนว ตั้งแต่เก่าไปจนหนังสือใหม่ล่าสุด หนังสือเด็กกินพื้นที่ไปราวๆ 1/4 ของห้องสมุด ที่เหลือเป็นหนังสือทั่วไป และหนังสืออ้างอิง มีบริการ cd, dvd video ให้ยืมดูได้ (แต่ส่วนใหญ่เก่า)

หนังสือเก่ามากๆ พิมพ์เมื่อ 20-30 ปีก่อนก็ยังมี บางเล่มน่าจะเข้าขั้นหนังสือหายากอยู่เหมือนกัน หนังสือภาษาต่างประเทศมีไม่เยอะเท่าไหร่ หนักไปทางนิยายดังๆ เช่น อกาธา คริสตี้ หรือไม่ก็วรรณกรรมเยาวชน เช่น ซีรีส์นาร์เนีย

สามารถจองหนังสือผ่าน internet ได้ เข้าใจว่าสามารถสั่งหนังสือข้ามห้องสมุดมาได้ด้วย นิยายสืบสวนของ Murakami ชื่อ 1Q84 ที่พึ่งออกไม่นาน ทั้งเขตมี 20 กว่าฉบับ คนเข้าคิวยืมราวๆ 800 กว่าคน ขึ้นเป็น top ten requested book เลย

คร่าวๆ สามารถยืมได้ครั้งละ 10 เล่ม ต่อสองสัปดาห์ ถ้าเป็นหนังสืออ้างอิง (สำหรับเล่มที่ยืมได้) ยืมได้แค่ 1 สัปดาห์ สื่อ audio/video ยืมได้ครั้งละสามแผ่น/ตลับ

คนใช้บริการค่อนข้างแน่นทีเดียว มีคนไปนั่งอ่านหนังสือเยอะมาก เด็กๆ ก็ไม่น้อย ไม่เงียบ แต่ไม่หนวกหู จะได้ยินเสียงเดินไปเดินมาซะมากกว่า

หลังจากไปเดินเล่นมา ยืมหนังสือกลับมาสามเล่ม สองเล่มเป็นประวัติรถไฟญี่ปุ่น อีกเล่มเป็น "Marry Poppins Opens the Door" พิมพ์ปี 1988 :D
โดยรวม ประทับใจห้องสมุดนี่ทีเดียว ไม่ต้องสั่งหนังสืออ่านเล่นละ ไปห้องสมุดนี่แหละ

ตอนนี้ต้องอ่านประวัติรถไฟคร่าวๆ ก่อนไปเที่ยวพรุ่งนี้ แล้วก็ อ่าน Marry Poppins ให้จบก่อนอาทิตย์หน้า :-)

กิจการรถไฟญี่ปุ่น

กำลังจะไปดูพิพิธภัณฑ์รถไฟ แต่เขียน entry นี้ก่อนไป ดังนั้น เนื้อหาของ entry นี้จะเป็นความรู้เบื้องต้น เพื่อให้ไปดูแล้วสนุกขึ้น (กว่าไปแบบไม่รู้อะไรเลย)

ออกจะเป็น.. แบบฝึกหัดการแปล มากกว่าที่จะเป็นบทความน่ะนะ

ประวัติรถไฟญี่ปุ่น
1. ยุคเริ่มแรก
ชาวตะวันตกแนะนำรถไฟให้คนญี่ปุ่นรู้จักก็ราวปี 1854 ช่วงปลายของการปกครองระบอบโชกุนโดยโตกุกาวะ ในช่วงนั้นมีการก่อสร้างรางรถไฟ และการสาธิตการเดินรถ แต่ยังไม่มีการเดินรถจริงจัง จนกระทั่งหลังการปฏิวัติเมจิ รัฐบาลใหม่ตัดสินใจสร้างทางรถไฟในปี 1869 (ปีเมจิที่ 2) ในเส้นทาง shimbashi - yokohama และเปิดดำเนินการได้ในปี 1872 (รถไฟไทยเริ่มเดินรถปี 1886)

การสร้างทางรถไฟเพิ่มเติมจากสายแรกทำได้ค่อนข้างช้า เนื่องจากการเมืองยังไม่ค่อยมีเสถียรภาพ (มีกบฏ satsuma, 1887) นอกจากนี้ การรถไฟยังดำเนินการโดยรัฐบาลทั้งหมด จึงเริ่มมีแนวคิดให้เอกชนเป็นผู้ดำเนินการแทน ในปี 1883 จึงมีการก่อตั้งบริษัทการรถไฟญี่ปุ่น (Nippon railway) ขึ้น โดยดำเนินการในลักษณะของรัฐวิสาหกิจ ดูแลรถไฟในแถบโตเกียวและขึ้นไปทางเหนือจนสุดเขตเกาะฮอนชู

ในช่วงเวลาเดียวกัน ก็มีการสร้างทางรถไฟในภูมิภาคต่างๆเกิดขึ้น เช่น ฮอกไกโด คิวชู เป็นต้น บริษัทรถไฟหลักของญี่ปุ่น 5 บริษัท ได้แก่ Nippon railway, Hokkaido colliery railway, Kyushu railway, Sanyo railway และ Kansai railway บริษัททั้งหมดดำเนินการในลักษณะรัฐวิสาหกิจ

ปี 1889 รถไฟสาย tokaido ซึ่งวิ่งระหว่าง โตเกียว - นาโกย่า - เกียวโต - โอซาก้า - โกเบ ก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์และเปิดเดินรถ รถไฟสายนี้เป็นสายสำคัญเชื่อมสามเมืองสำคัญของญี่ปุ่น คือ โตเกียว - เกียวโต - โอซาก้า แผนการสร้างทางรถไฟนี้มีมาตั้งแต่ยุคเอโดะ (ของโชกุนโตกุกาวะ) แต่ด้วยปัญหาหลายๆอย่างรวมถึงงบประมาณทำให้การก่อสร้างล่าช้าออกไป

ปี 1892 สภาออกกฎหมายกำหนดเส้นทางรถไฟสายหลักของญี่ปุ่น ซึ่งรัฐบาลจะสนับสนุนการก่อสร้าง เส้นทางเหล่านี้ครอบคลุมทั่วญี่ปุ่น (ยกเว้น hokkaido ซึ่งถูกเพิ่มเติมเข้ามาภายหลัง) และเป็นเส้นทางหลักของบริษัท JR ในปัจจุบัน

ปี 1895 รถไฟฟ้า (รถราง) สายแรกของญี่ปุ่นเปิดดำเนินการที่เกียวโต

บริการรถไฟของญี่ปุ่นพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงสิบปีสุดท้ายของศตวรรษที่ 19 มีบริการรถด่วน รถเสบียง รถนอน ฯลฯ

2. ยุคก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง
ญี่ปุ่นก่อสงครามกับจีนและรัสเซีย รัฐบาลญี่ปุ่นจึงเข้าควบคุมกิจการรถไฟสายหลักๆด้วยเหตุผลทางด้านยุทธศาสตร์ แต่ก็ทำให้รัฐบาลไม่มีงบประมาณมาขยายเส้นทางเดินรถ รัฐจึงออกกฎหมายอนุญาตให้เอกชนสร้างทางรถไฟท้องถิ่นได้ ในขณะเดียวกัน บริษัทเดินรถเอกชนขนาดใหญ่ เช่น hankyu ได้ปรับโมเดลการดำเนินธุรกิจ โดยการสร้างห้างสรรพสินค้าขึ้นที่สถานีปลายทาง แนวทางนี้ทำให้บริษัทรถไฟเอกชนของญี่ปุ่นไม่ประสบปัญหาในการดำเนินกิจการเมื่อรถยนต์เริ่มแพร่หลาย และยังคงดำเนินกิจการได้มาจนปัจจุบัน

ญี่ปุ่นไปดำเนินการสร้างทางรถไฟในเขตยึดครองจากสงครามของตนทั้งในไต้หวัน เกาหลี จีน

ปี 1925 รถไฟรอบเมืองสาย yamanote สร้างเสร็จและเปิดดำเนินการ รถไฟสายนี้สร้างมาตั้งแต่ก่อนปี 1900 โดยเป็นรถไฟสายสั้นๆหลายสาย และขยายเรื่อยมาจนครบวง

3. ยุคสงครามโลกครั้งที่สอง
รัฐบาลโดยกองทัพเข้าควบคุมทางรถไฟสายหลัก รัฐสั่งลดการให้บริการโดยสารเพื่อใช้รถไฟสำหรับการทหารเป็นหลัก ในระหว่างสงคราม เส้นทางรถไฟหลายส่วนถูกทำลายจากการโจมตีทางอากาศ เนื่องจากปัญหาการขาดแคลนเหล็ก กองทัพจึงบังคับขอรางรถไฟของบริษัทเอกชนมาใช้ซ่อมแซมทางที่ถูกทำลายไป

โอกินาวาสูญเสียการเดินทางระบบรางทั้งหมดในช่วงสงคราม (โอกินาวาเป็นยุทธภูมิที่ปะทะกันรุนแรง) อย่างไรก็ตาม เส้นทางรถไฟในเกาะหลักๆ สามารถซ่อมแซมจนใช้การได้ในเวลาไม่นานนักหลังจากถูกโจมตี เช่น ทางรถไฟสายซันโยสามารถเปิดใช้บริการได้หลังจากระเบิดลงที่ฮิโรชิม่าเพียงวันเดียว

4. หลังสงครามโลกครั้งที่สอง
การรถไฟญี่ปุ่นถูกปรับปรุงอีกครั้ง โดยอยู่ในความควบคุมของกองกำลังสหรัฐอเมริกา ที่เข้ามาหลังญี่ปุ่นแพ้สงคราม

ความต้องการใช้รถไฟสูงขึ้นมาก แต่ปัญหาถ่านหินขาดแคลนทำให้การบริการรถไฟไม่เพียงพอกับความต้องการ ทั้งยังเกิดอุบัติเหตุขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่ปี 1956 การรถไฟญี่ปุ่นเริ่มเปลี่ยนไปใช้ไฟฟ้าเป็นพลังงานหลักสำหรับหัวรถจักร และเลิกใช้หัวรถจักรไอน้ำทั้งหมดในปี 1976

ปี 1964 ญี่ปุ่นเป็นเจ้าภาพจัดโอลิมปิก ญี่ปุ่นจึงลงทุนสร้างรถไฟความเร็วสูง (ชินกังเซ็น) ขึ้น ในสายโทไคโด วิ่งระหว่างโตเกียว - ชินโอซาก้า ในช่วงเวลานั้นเริ่มมีรถด่วน รถนอน กลับมาวิ่งระหว่างภูมิภาคต่างๆ ทั่วประเทศ ยุคนี้นับเป็นยุคทองของการรถไฟญี่ปุ่น

ตั้งแต่ยุคปี 1960 เป็นต้นมา รถยนต์เริ่มได้รับความนิยม ทำให้รถราง (tram) เริ่มถูกมองว่ากีดขวางการจราจร อย่างไรก็ตาม รถรางถูกยกเลิกไปและทดแทนด้วยระบบรถไฟใต้ดิน

เศรษฐกิจที่ขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ความต้องการรถไฟในการเดินทางเข้าออกตัวเมืองเพิ่มขึ้น การรถไฟญี่ปุ่นจึงลงทุนขยายรางรถไฟออกเป็น สี่ราง (ไปสอง กลับสอง) แต่การลงทุนนี้และการลงทุนทำรถไฟชินกังเซ็นทำให้การรถไฟเป็นหนี้เพิ่มมากขึ้น รวมถึงมีการประท้วงนัดหยุดงานของพนักงานรถไฟอยู่เนืองๆ การรถไฟญี่ปุ่นจึงแก้ปัญหาด้วยการแปรรูปกิจการอีกครั้งในปี 1987 โดยแตกตัวออกเป็นบริษัทย่อยๆ 5 บริษั่ท ดังเช่นยุคก่อนสงคราม 6 บริษัท แยกตามภูมิภาคต่างๆ

ปี 1988 ญี่ปุ่นเปิดใช้อุโมงค์ seikan (青函) ซึ่งเป็นทางรถไฟใต้ทะเลเชื่อมระหว่างเกาะฮอนชู (青森 - aomori) กับฮอกไกโด (函館 - hakodate) อุโมงค์นี้เป็นอุโมงค์รถไฟที่ยาวที่สุดในโลก และยังเปิดใช้สะพาน seto (瀬戸大橋) เชื่อมระหว่างเกาะฮอนชูกับเกาะชิโกกุ ทำให้ทางรถไฟญี่ปุ่นสามารถเชื่อมเกาะหลักทั้งสี่เกาะเข้าด้วยกัน (ฮอกไกโด ฮอนชู คิวชู ชิโกกุ)

5. ยุคปัจจุบัน
ในชนบทที่การเดินรถค่อนข้างน้อย รถไฟไม่ได้รับความนิยมเท่ารถยนต์นัก และบริษัทรถไฟท้องถิ่นบางส่วนก็ปิดกิจการลง แต่รถไฟยังคงเป็นวิธีเดินทางที่สำคัญในเมืองใหญ่ และในการเดินทางระหว่างเมืองอยู่ตลอดมา

ถึงแม้จะมีเที่ยวบินในประเทศบริการในหลายๆ เมือง ผู้คนบางส่วนก็ยังนิยมใช้รถไฟอยู่ เนื่องจากรถไฟสามารถเข้าถึงตัวเมืองได้ง่ายกว่าเครื่องบิน การบริการในรถไฟขบวนพิเศษเทียบได้กับการบริการในโรงแรม ซึ่งดีว่าการบริการโดยทั่วไปในเครื่องบิน

References:
Wikipedia

ระบบราชการของไทยและญี่ปุ่น

โน้ตประเด็นน่าสนใจ

สัมมนานักเรียนไทย โดย สนร. โตเกียว
27 มิถุนายน 2552
บรรยายโดย คุณวรินทร์ สุขเจริญ อทศ. ญี่ปุ่น

ญี่ปุ่นจำกัดจำนวนข้าราชการไว้ให้อยู่ในระดับที่ค่อนข้างต่ำ และมีแนวโน้มจะลดลงอีก เนื่องจากเทคโนโลยีที่ดีขึ้น น่าจะทำให้ความต้องการกำลังคนน้อยลง หลังจากการปฏิรูประบราชการที่เน้นการกระจายอำนาจลงไปท้องถิ่นให้มากขึ้น ข้าราชการส่วนใหญ่ของญี่ปุ่นจะสังกัดส่วนท้องถิ่น อัตราส่วนของข้าราชการส่วนกลางต่อส่วนท้องถิ่นของญี่ปุ่นอยู่ที่ราวๆ 1:9 ในขณะที่ของไทยเป็นไปในทางตรงกันข้าม (9:1)

ข้าราชการส่วนกลางของญี่ปุ่นแบ่งเป็นสองประเภท คือ ข้าราชการสามัญ ซึ่งสังกัดกรมกองทั่วไป และข้าราชการพิเศษ เช่น ข้าราชการการเมือง ตุลาการ และทหาร

ในกระทรวงของไทย กระทรวงศึกษาฯ มีข้าราชการมากที่สุด เนื่องจากข้าราชการครูของไทยยังถือว่าสังกัดส่วนกลาง ไทยยังไม่ค่อยกระจายอำนาจไปยังท้องถิ่นมากนัก ในขณะที่ญี่ปุ่นให้องค์กรท้องถิ่นเป็นคนจัดการศึกษา และมหาวิทยาลัยก็ออกนอกระบบไป ไม่ถือว่าสังกัดกระทรวงศึกษาฯอีกแล้ว ทำให้ญี่ปุ่นมีข้าราชการให้กระทรวงนี้น้อยมาก กระทรวงของญี่ปุ่นที่มีข้าราชการมากที่สุดคือกระทรวงการคลัง เนื่องจากการเก็บภาษีของส่วนกลางยังใช้ข้าราชการสังกัดส่วนกลาง

ไทยปรับปรุงโครงสร้างระดับกระทรวงไปเมื่อราวปี 2545 โดยย้าย ยุบ กรม กอง ต่างๆที่มีงานลักษณะคล้ายกันเข้าด้วยกัน โดยเฉพาะกรมที่สังกัดสำนักนายกฯ ก็ถูกย้ายไปสังกัดกระทรวงที่เกี่ยวข้อง
ญี่ปุ่นก็มีการปรับโครงสร้างระดับกระทรวงเช่นกันเมื่อราวปี 2540 โดยยุบรวมกระทรวงบางกระทรวงเข้าด้วยกัน

โครงสร้างส่วนราชการในกระทรวงทั้งของไทยและญี่ปุ่นประกอบด้วยส่วนของข้าราชการการเมือง และข้าราชการประจำ

ฝ่ายการเมืองของไทย รมว. รมช. ผช.รมต. เลขา รมต. ของญี่ปุ่นก็มีลักษณะคล้ายๆกัน ญี่ปุ่นพึ่งมีตำแหน่งผู้ช่วย รมต. ได้ไม่นานนัก เนื่องจากรมว.คนเดียวไม่สามารถดูรายละเอียดงานของกระทรวงได้ทั้งหมด นอกจากนี้ ตำแหน่งปลัดกระทรวงของญี่ปุ่นก่อนปรับโครงสร้างมีสองคน จากฝ่ายข้าราชการประจำและฝ่ายการเมือง ในการตอบคำถามของสภา หรืองานแถลงข่าว ฝ่ายการเมืองมักไม่รู้รายละเอียด ต้องใช้ข้าราชการประจำในการตอบคำถาม ทำให้ข้าราชการประจำค่อนข้างจะมีอำนาจเหนือฝ่ายการเมือง ฝ่ายการเมืองไม่สามารถกำหนดนโยบายได้เต็มที่

ส่วนโครงสร้างหน่วยงานของข้าราชการประจำก็คล้ายคลึงกับของไทย คือ มีกรม กอง และมีหน่วยงานอิสระที่ไม่นับเป็นข้าราชการ

การสอบเข้ารับราชการของญี่ปุ่นแบ่งเป็นสามระดับ
1. กลุ่มหัวกะทิ รับสมัครเฉพาะคนจบปริญญา และสอบยากกว่าประเภทอื่น
2. กลุ่มจบปริญญา ไม่ยากเท่ากับระดับแรก
3. กลุ่มจบมัธยมปลาย ปวช.

กลุ่มหัวกะทิของญี่ปุ่นจะถูกวางตัวให้เป็นระดับผู้บริหารในอนาคต อัตราความก้าวหน้าของกลุ่มนี้จะเร็วกว่ากลุ่มอื่นๆ โดยทั่วไปข้าราชญี่ปุ่นจะมีการเปลี่ยนตำแหน่งทุกๆ 4-5 ปี แต่หากเป็นกลุ่มหัวกะทิจะใช้เวลาราวๆ 2-3 ปี ในการเลื่อนตำแหน่งจะยึดถืออาวุโสเป็นหลัก ไม่มีการย้ายข้ามรุ่น และไม่มีการพิจารณาผลงานอย่างเป็นทางการ แต่เนื่องจากจำนวนตำแหน่งในระดับบนๆมีจำกัด ผู้ที่ไม่ได้ตำแหน่งจะถูกโยกออกไปทำงานที่หน่วยงานข้างนอกแทน อาจจะเป็นเอกชน หรือเป็นหน่วยงานอิสระอื่นของรัฐ

การส่งข้าราชการระดับบนออกไปทำงานกับเอกชนสามารถมองเป็นการสร้างเครือข่ายเส้นสายชนิดหนึ่งได้ ญี่ปุ่นบริหารงานในลักษณะนี้มาจนกระทั่งเผชิญปัญหาเศรษฐกิจยุคต้มยำกุ้ง ทำให้ข้าราชการถูกเพ่งเล็งมากว่าใช้งบประมาณได้ไม่คุ้มค่า และระบบกึ่งอุปถัมภ์ก็น่าเคลือบแคลง

กพ. ของญี่ปุ่น มีหน้าที่สำรวจระดับฐานเงินเดือนที่เหมาะสมในแต่ละปีโดยดูจากค่าเฉลี่ยของเงินเดือนในบริษัทเอกชน ดังนั้น เงินเดือนของข้าราชการญี่ปุ่นมีขึ้นและลงได้ ขึ้นกับสภาพเศรษฐกิจขณะนั้นๆ

ข้าราชการญี่ปุ่นในระดับบนส่วนมากเป็นกลุ่มหัวกะทิของประเทศ ในกลุ่มนี้ 8-90% จบกฎหมาย ญี่ปุ่นค่อนข้างให้ความสำคัญกับนักบริหารที่เป็น generalist มากกว่า specialist ซึ่งต่างกับไทย นอกจากนี้ ในการเติบโตของข้าราชการระดับบนของญี่ปุ่นจะไม่ยึดติดกับกรม ต่างกับของไทยที่จะโตขึ้นจากชั้นล่างตรงขึ้นข้างบนโดยไม่ไปผ่านงานของฝ่ายอื่น

ข้าราชการประจำระดับสูงของญี่ปุ่นค่อนข้างมีอำนาจมากกว่าฝ่ายการเมือง อาจเพราะฝ่ายการเมืองค่อนข้างเกรงใจเนื่องจากเห็นว่าเป็นระดับหัวกะทิของประเทศ ในการประชุมคณะรัฐมนตรีของญี่ปุ่น มักเป็นการอนุมัติตามที่ข้าราชการประจำเสนอขึ้นมา ก่อนการประชุมครม.ทุกครั้ง จะมีประชุมของข้าราชการประจำในระดับปลัดกระทรวงก่อน เพื่อกลั่นกรองไม่ให้มีประเด็นขัดแย้งต่างๆ อย่างไรก็ตาม ประชาชนไม่ค่อยพอใจนักที่ผู้แทนที่ได้รับการเลือกตั้งเข้าไปไม่สามารถกำหนดนโยบายต่างๆได้เต็มที่ และมักเป็นแค่ผู้รับรองการเสนอต่างๆของข้าราชการประจำ ทำให้ญี่ปุ่นปฏิรูปโครงสร้างระบบราชการดังที่กล่าวมา

สิ่งที่น่าจะเป็นสำหรับบทบาทของฝ่ายการเมืองและฝ่ายข้าราชการประจำคือ ฝ่ายการเมืองเป็นคนชี้จุดของปัญหา และฝ่ายข้าราชการประจำเสนอทางแก้ของปัญหานั้นๆ เนื่องจากฝ่ายการเมืองได้รับเลือกตั้งมาจากประชาชน จึงน่าจะเป็นผู้ที่อยู่ใกล้ชิดกับปัญหามากที่สุด ส่วนฝ่ายข้าราชการประจำซึ่งเป็นผู้มีความรู้ความสามารถสูง ก็ควรเป็นผู้เสนอแนวทางแก้ปัญหาเหล่านั้น

ญี่ปุ่นเป็นประเทศที่มีกฎ ระเบียบ ข้อบังคับต่างๆ มากมาย ในการทำงานของหน่วยราชการจะยึดตามคู่มือเสมอ กฎต่างๆเหล่านี้ยังรวมไปถึงกฎหมายต่างๆที่ควบคุมการดำเนินงานของเอกชนด้วย หลักการของกฎต่างๆของญี่ปุ่นในอดีตคือ ออกเพื่อป้องกันปัญหา ไม่ให้เกิดปัญหาขึ้น แต่ผลจากข้อห้าม กฎต่างๆ ที่เคร่งครัดมาก ทำให้ศักยภาพในการแข่งขันของเอกชนญี่ปุ่นค่อนข้างต่ำ ญี่ปุ่นจึงเริ่มผ่อนคลายกฎระเบียบลง แต่ก็ทำให้เกิดข้อพิพาทขัดแย้งเพิ่มขึ้น ญี่ปุ่นแก้ปัญหาข้อพิพาทที่เกิดขึ้นเหล่านี้ด้วยการให้ไปตัดสินกันในศาล (โยนปัญหาให้ศาลตัดสินไป) จะเห็นได้ว่า ญี่ปุ่นพึ่งปฏิรูประบบตุลาการไปเมื่อไม่นานมานี้

นอกจากการผ่อนคลายกฎระเบียบ ญี่ปุ่นปฏิรูปการบริหารด้วยการกระจายอำนาจลงไปสู่ท้องถิ่นให้มากขึ้น จากที่ในอดีตส่วนกลางมีอำนาจควบคุมเกือบทุกอย่าง ทำให้องค์กรส่วนกลางมีขนาดใหญ่มาก การบริหารไม่มีประสิทธิภาพเท่าที่ควร ปัจจุบันส่วนกลางมีหน้าที่ควบคุมในระดับนโยบายเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ญี่ปุ่นก็มีการยุบรวบองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นให้ใหญ่ขึ้นเพื่อประสิทธิภาพเช่นกัน

การปกครองส่วนท้องถิ่นของญี่ปุ่นแบ่งเป็นระดับจังหวัด (prefecture) และระดับเทศบาล (shi, ku, etc.) หน้าที่หลักของระดับจังหวัดคือ ดูแลโครงสร้างพื้นฐาน การศึกษาระดับมัธยมปลาย การสาธารณสุข อุตสาหกรรม ตำรวจ การพัฒนาฝีมือแรงงาน ส่วนองค์กรระดับเทศบาลคือ ดูแลทะเบียนราษฎร การประปาและการบำบัดน้ำเสีย เก็บขยะ ผังเมือง การศึกษาระดับประถมและมัธยมต้น สวัสดิการต่างๆ และการป้องกันภัย

ข้าราชการระดับจังหวัดส่วนมากอยู่ในฝ่ายการศึกษา (โรงเรียน) รองลงไปเป็นตำรวจ อย่างไรก็ตาม ญี่ปุ่นมีกรมตำรวจส่วนกลางที่ทำหน้าที่ประสานงานตำรวจในแต่ละจังหวัด และผู้บังคับการตำรวจในแต่ละจังหวัดได้รับการแต่งตั้งจากส่วนกลาง

มีบางส่วนของระบบราชการญี่ปุ่น ที่เราสามารถนำมาปรับใช้กับระบบของไทยได้ และบางส่วนก็ไม่น่าเลียนแบบ เราควรศึกษาระบบของเขาและเลือกมาปรับใช้กับเราให้เหมาะสม

----------------------------------
อื่นๆ ที่ไม่เกี่ยวกับหัวข้อ
1. คนที่ไทยอยู่ญี่ปุ่นมานานๆ ส่วนใหญ่จะติดนิสัยความมีระเบียบมากๆของญี่ปุ่นไป ลักษณะการทำงานของไทยเป็นแนว "หยวน" "ดูทิศทางลม" ไว้ก่อน ซึ่งต่างกับญี่ปุ่นที่ยึดระเบียบเป็นหลัก คนไทยควรจะฝึกนิสัยเรื่องระเบียบวินัยไว้บ้าง และถ้าเรานำนิสัยมีระเบียบมากๆ ไปใช้ที่ไทย จะอยู่ไม่รอด

2. คนญี่ปุ่นมีความสามารถสูงในการประนีประนอม และระมัดระวังเรื่องความรู้สึก การแต่งตั้งโยกย้ายข้าราชการระดับสูงจะไม่มีการย้ายอย่าง "น่าเกลียด" ต่างกับของไทย

3. ปัญหาเรื่อง นักเรียนทุนที่เรียนต่างประเทศนานๆ กลับไปแล้วปรับตัวให้เข้ากับระบบราชการไทยไม่ได้ ยังคงมีอยู่ ปัญหาหลักๆน่าจะมาจากพื้นฐานความคิด ปูมหลังที่แตกต่างกันของนักเรียนทุนและข้าราชการทั่วไป แม้หัวหน้าหน่วยงานจะพยายามประนีประนอมให้แล้วก็ยังเป็นปัญหา

4. นักเรียนทุนระดับม.ปลาย และปริญญาตรี จะไม่ค่อยมีสังคมของ "เพื่อนร่วมรุ่น" ต่างกับคนจบที่ไทย ซึ่งอาจจะเป็นปัญหาในการทำงานที่ไทยอยู่บ้าง

5. เขาว่า.. คนเก่งของญี่ปุ่นเรียนกฎหมาย กฎหมายญี่ปุ่นจึงอ่านง่าย เข้าใจง่าย ตรงไปตรงมา ไม่ได้จบกฎหมายก็อ่านรู้เรื่อง ต่างกับกฎหมายไทยที่ต้องเปิดหนังสือตีความกันเป็นว่าเล่น

เซ็ง เครียด กิน.. (จบ)

สองสามวันนี้ปรี๊ดๆเรื่องงานไปหลายรอบ แล้วก็ดูเหมือนจะส่งออร่าออกมาเห็นๆ จนไม่มีใครกล้าทัก เดี๋ยวอาทิตย์หน้าอาละวาดเสร็จคงดีขึ้น

แก้เซ็งต่อ ด้วยเมนูกิน

ต่อจากคราวที่แล้ว ที่เป็นการเรียกชื่อเนื้อส่วนต่างๆ คราวนี้จะเป็นการสั่งอาหารในร้านเนื้อย่าง

ข้อมูลพื้นฐาน
1. หน่วยการสั่ง
โดยปกติ แต่ละร้านจะวัดปริมาณเนื้อเป็น "ต่อคน" โดยปกติแล้ว หน่วย 1 คน คร่าวๆจะราวๆ 200 กรัม มากน้อยกว่านี้แล้วแต่ร้าน
1 คน - 一人前 - hitori mae, ichi nin mae
2 คน - 二人前 - ni nin mae .. อย่าอ่าน futari me นะ เคยสะเหล่อไปแล้ว
3 คน - 三人前 - san nin mae
...
เช่น karubi ni nin mae (คารุบิ x2)

ไม่จำเป็นต้องสั่งเท่ากับจำนวนคนในโต๊ะ สั่งคูณได้ตามใจชอบ ตอนไปกินครั้งแรกกับเด็กญี่ปุ่น มันเอาจำนวนคน คูณสอง ทุกอย่าง ถ้าสั่งเยอะจนไม่มีที่วาง พนักงานจะทักเอง ว่า ค่อยๆสั่งก็ได้ (สะเหล่อรอบสอง..)

หรือ การสั่งแบบคละมา เรียกว่า 盛り合わせ - moriawase บางร้านจะจัดจานแรกมาให้เป็นแบบคละก่อน แล้วค่อยให้เลือกสั่งเป็นอย่างๆทีหลัง

2. ซอส
เนื้อที่สั่งมาจะเลือกซอสได้สามแบบ แต่อันไหนอร่อยกว่ากันคงแล้วแต่คนชอบ เพื่อนหลายคนชอบ miso แต่เราชอบ tare, shio มากกว่า
たれ - tare - ซอส
塩 - shio - เกลือ
味噌 - miso - มิโสะ (เต้าเจี้ยว)

3. ข้าว
ร้านญี่ปุ่นแทบทุกร้าน จะมีข้าว 3 ขนาด: เล็ก กลาง ใหญ่
小 - shou, S
中/普通/並 - chuu/futsuu/nami, M
大/大盛り - dai/oomori

ร้านบางร้านมีข้าวในเมนูบุฟเฟต์ แต่บางร้านก็ไม่มี การเติมข้าว (ในกรณีที่เป็นบุฟเฟต์) เรียกว่า おかわり - okawari
ส่วนร้านที่ไม่มีในเมนูบุฟเฟต์ ก็ต้องสั่งเพิ่มไป

เนื้อแดง
1. カルビ - karubi เป็นเนื้อแถวๆซี่โครง ความแพงขึ้นกับความนุ่มของเนื้อ (ซึ่งเกิดจากไขมันที่แทรกอยู่)
2. タン - tan - ลิ้น โดยทั่วไป มักจะเป็นแบบใส่เกลือ (タン塩 - tanshio)
3. ロース - ro-su - โรส มาจากหลายๆส่วน มีทั้งคอ สะโพก แถวๆซี่โครงก็มี เป็นเนื้อนิ่ม ไม่เหนียว

เนื้อวัว เรียกว่า กิว (牛) เช่น กิวคารุบิ
เนื้อหมู เรียกว่า บูตะ, ทง (豚) เช่น บูตาคารุบิ, ทงชิโอะ

เครื่องใน
เครื่องในเรียกรวมๆได้หลายชื่อ
ホルモン - horumon -> ฮอร์โมน (=.=) บางครั้ง horumon หมายถึง เฉพาะส่วนลำไส้
もつ - motsu
มีร้านเนื้อย่างบางร้านที่เน้นเฉพาะ "เครื่องใน" อยู่เหมือนกัน
1. ハツ - hatsu - heart หัวใจ
2. レバー - reba- - liver ตับ
3. まめ - mame - ไต (มันหน้าตาเหมือนถั่ว)
4. ハラミ - harami อยู่แถวๆกระบังลม เขานับเป็นเครื่องในชนิดหนึ่ง นุ่ม แต่ถ้าจำไม่ผิด มันเหนียว
5. ミノ - mino - rumen กระเพาะวัวส่วนแรก
6. ハチノス - hachinosu - reticulum กระเพาะวัวส่วนที่สอง
7. センマイ - senmai - omasum กระเพาะวัวส่วนที่สาม
8. ギアラ - giara - abomasum กระเพาะวัวส่วนที่สี่
9. シビレ - shibire - pancreas ตับอ่อน

หมายเหตุ: วัวเป็นสัตว์เคี้ยวเอื้อง สัตว์เคี้ยวเอื้องมีสี่กระเพาะ

เครื่องเคียงอื่นๆ
ร้านทั่วไปจะมีกิมจิ กับผัก ให้สั่งได้ ผักหลักๆ คือ サンチュ (ซันจุ คล้ายๆพวกผักกาดแก้ว) เป็นการกินแบบเกาหลี เอาเนื้อวางในผัก ใส่น้ำจิ้ม (ซอสพริกแบบเกาหลี) แล้วห่อกินแบบเมี่ยงของไทย

ส่วนของหวาน มักจะมี
ไอศกรีมวานิลา (バニラアイス - บานิลาไอสึ)
ไอศกรีมชาเขียว (抹茶アイス - มัจจะไอสึ)
เต้าฮวยเย็น (杏仁豆腐 - อันนินโดฝุ)

เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย..
- คนปกติทั่วไป น่าจะอิ่มด้วยเนื้อราวๆ 4-5 จาน
- เพื่อนคนไทยสองคน ไปกินเนื้อย่างบุฟเฟต์กัน มันกินไปรวมกัน 25 จาน (25人前)
- เด็กญี่ปุ่นในแล็บสั่งข้าวโอโมริ พนักงานเอาข้าวใส่ "ขัน" มาให้ (น่าจะเรียก "กะละมัง" ด้วย)

เซ็ง เครียด.. กิน.. (1)

กินเหล้า... เปลือง..

เปลี่ยนเค็งคิวชั่วคราว วันนี้ว่าด้วยเรื่อง "เนื้อย่าง"

สัปดาห์ หน้ามีนัดกินเนื้อย่างกับเพื่อน สัปดาห์นี้ดูเหมือนเพื่อนๆที่ไทยก็จะนัดกันไปกินเนื้อย่าง แล้วก็มีคนส่งรีวิวร้านเนื้อย่างในไทยมาให้หลายรอบละ แอบตกใจนิดหน่อย ที่คนในเนทนี่รวยกันจัง กินข้าวมื้อละสี่ห้าร้อยกันเลยเหรอเนี่ย

จาก ความทรงจำ เนื้อย่างเริ่มฮิตราวสมัยเข้ามหาลัยใหม่ ตอนนั้นไดโดมอนกำลังมาแรง ช่วงรับน้องตอนปีหนึ่งเรียกได้ว่ากินแทบอาทิตย์เว้นอาทิตย์ รุ่นพี่คงรู้สึกว่า รสชาติก็โอเค น้องอิ่ม ในราคาควบคุมได้ ตอนนั้นกินจนรู้สึกว่าคงได้เป็นมะเร็งเข้าสักวัน กับอาหารย่างเกรียมๆเนี่ย

ไม่ แน่ใจว่าคำว่า "เนื้อย่าง" กินความถึงอาหารประเภทไหนบ้าง ยุคปีหนึ่ง พูดถึงเนื้อย่าง ส่วนใหญ่จะนึกถึงไดโดมอนกัน แต่พอผ่านมาซักปีสองปีสาม ไดโดมอนเริ่มไม่เป็นที่นิยม เปลี่ยนมากิน "หมูกระทะ" "หมูเกาหลี" กันแทน เพราะราคาที่ถูกกว่า และไม่เกรียมเหมือนเนื้อย่าง (แต่มันเพียบ เหมือนกัน)

ช่วง ก่อนเรียนจบไม่นาน อาหารเกาหลีกับอาหารญี่ปุ่นเริ่มฮิต สำหรับเนื้อย่างสไตล์ญี่ปุ่น ดูเหมือนคนไทยจะเรียกทับศัพท์ว่า "ยากินิกุ" กัน แต่คนไทยแถวนี้กลับเรียก "เนื้อย่าง" กันเฉยๆซะอย่างนั้น (สั้น ง่าย ได้ใจความ)

ปีแรกๆที่มาญี่ปุ่น ยังเป็นช่วงตามถล่มบุฟเฟต์อาหารอยู่ เนื้ออย่างเป็นหนึ่งในชนิดอาหารที่มีร้านจัดบุฟเฟต์เยอะ ราคามีตั้งแต่ 1500 เยน ไปจนถึง 5-6000 เยน ขึ้นกับคุณภาพเนื้อของร้านนั้น ทุกร้านให้เวลา 90 นาทีเหมือนกัน และบางร้านจะให้ last order ก่อนหมดเวลา 20 นาที แต่ร้านที่ให้ไปตักเนื้อเอง จะไม่มี last order โดยมากร้านที่ให้สั่งเป็นจาน จะได้เนื้อที่คุณภาพดีกว่าร้านตักเอง และราคาก็มักจะแพงกว่าเช่นกัน

งบนักเรียนอย่างเราๆ ก็กินกันอยู่ที่ราวๆ 1500-3000 เยนต่อคน

ญี่ปุ่น ก็มีร้านเนื้อย่างที่มีสาขาทั่วประเทศทำนองเดียวกับไดโดมอนเหมือนกัน ร้านนี้ชื่อ "กิวคาขุ" ถามเด็กญี่ปุ่น ได้ความว่า มันก็พึ่งเริ่มฮิตมาราวๆสิบปีนี้แหละ ก่อนหน้านี้ไม่มีหรอก ก็น่าจะไล่ๆกับไดโดมอนของไทย แต่มาก่อนนิดหน่อย แต่กิวคาขุไม่เน้นเมนูบุฟเฟต์ เน้นสั่งเป็นจานๆมากกว่า บางช่วง และบางสาขาเท่านั้น ที่จะมีเมนูบุฟเฟต์

ร้านเนื้อย่างของญี่ปุ่นจะ เป็นแบบเตาถ่าน (炭火焼肉 - sumibi yakiniku) อาจจะดูย้อนยุคไปสักนิด แต่คนญี่ปุ่นเขาว่า ถ้าย่างเนื้อด้วยเตาถ่านจะอร่อยเป็นพิเศษ แม้แต่ร้านหรูหราราคาหลายพันส่วนใหญ่ก็ใช้เตาถ่านเช่นกัน

ส่วนใหญ่ แล้ว ร้านเนื้อย่างจะให้สั่งเนื้อมาเป็นจานๆ ดังนั้น เราจำเป็นต้องรู้ว่า เนื้อส่วนไหนคือเนื้ออะไร ช่วงมาใหม่ๆ ก็สั่งมั่ว ได้อะไรก็กิน ไม่ได้เรื่องบ้าง อร่อยบ้าง แล้วก็จำเอา การเปิดดิกไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก เพราะถึงรู้ว่ามันเป็นส่วนไหน ก็ไม่รู้อยู่ดีว่ามันอร่อยหรือเปล่า โดยปกติ "เนื้อย่าง" มักจะหมายถึง "เนื้อวัว" มากกว่าเนื้อหมู ถึงในร้านจะมีหมูอยู่บ้างเหมือนกัน แต่คนส่วนใหญ่จะกินเนื้อวัวกันมากกว่า (เพราะมันอร่อยกว่า และแพงกว่า :S)

มาลิสต์เนื้อแต่ละแบบที่มีในร้านเนื้อย่างกันดีกว่า




ภาพประกอบจาก http://www.shichirin-tei.com/img/0000000494.gif (ภาพมีลิขสิทธิ์ แต่ไปจิ๊กเขามาใช้..)

ก่อนอื่น ต้องรู้ก่อน ว่าแต่ละส่วนของของวัวนี่ ภาษาญี่ปุ่นเขาเรียกอะไรกันบ้าง การเรียกเนื้อ มีทั้งแบบเรียกกว้างๆ (เช่น เนื้อสะโพก) แต่เนื้อบางส่วนที่เป็นเนื้อดีพิเศษ จะมีชื่อเรียกเฉพาะ

ด้วยความที่อยู่ไทยไม่เคยเดินตลาด ก็ไม่เคยจำได้ว่าคนไทยเขาเรียกเนื้อส่วนไหนว่ายังไง (เช่น สันใน สันนอก)
ตอนนี้เลยเรียกตามญี่ปุ่นไปโดยปริยาย

1. クラシタ (kurashita) หรือ 肩ロース (kata ro-su) เป็นเนื้อแถวๆ บ่า(ไหล่) หน้าตาเป็นเนื้อลายๆ เห็นได้ตามร้านสุกี้ชาบู (สไลด์บาง) ถ้าอยู่ในร้านเนื้อย่างจะหั่นมาหนาสักหน่อย

2. サブトン (sabuton) หรือ ハネシタ (haneshita) อยู่ติดๆกับ kurashita เป็นเนื้อดี นุ่มกว่า kurashita และ แพง... คิดว่าไม่เคยกิน เพราะด้วยราคาประหยัด คงไม่มีเนื้อส่วนนี้เสิร์ฟ

3. リブロース (riburo-su = rib roast) พบได้ทั่วไปตามร้านเนื้อย่าง ค่อนข้างนิ่ม เพราะมีมันแทรกพอควร

4. サーロイン (sa-roin = sirloin) ไม่ค่อยเห็นร้านเนื้อย่างเสิร์ฟ เนื้อส่วนนี้น่าจะไปโผล่แถวร้านสเต็กมากกว่า เขาว่ากันว่าเป็นส่วนที่ดีที่สุดของวัว

5. ランプ (ranpu) เนื้อส่วนสะโพก มักกินดิบ เป็น yukke (เนื้อดิบแบบเกาหลี) ซาชิมิ หรือเอามาย่างไฟขอบๆนิดหน่อย (tataki) แล้วกินกึ่งดิบกึ่งสุก ไม่เห็นในร้านเนื้อย่างเช่นกัน แต่ตามร้านที่มี กิวซาชิ (เนื้อดิบ) น่าจะใช้เนื้อส่วนนี้เป็นหลัก

6. イチボ (ichibo) เนื้อสะโพกชั้นดี เหมือน ranpu แต่เกรดดีกว่า

7. ヒレ (hire = fillet, tenderloin) เนื้อแดงกลางตัว นิ่มและไม่ค่อยมีมัน

8. 内もも (uchi momo) เนื้อสะโพก ไม่ค่อยใช้กินเท่าไรนัก

9. トモ三角 (tomo sankaku) ยังอยู่แถวๆหน้าขา เหมือนจะเป็นส่วนที่แพงอยู่ กินเป็นเนื้อย่าง

10. シンシン (shin shin) ยังคงอยู่แถวหน้าขา เขาว่าคล้ายๆเนื้อ roast เป็นส่วนที่เอามาทำเป็น karubi และ roast ขายตามร้านทั่วไป

11. ソトバラ (soto bara) bara คือเนื้อแถวซี่โครง (ท้อง) ปกติ karubi ก็จะใช้เนื้อส่วนนี้ทำเหมือนกัน

12. ミスジ (mizuji) เนื้อแถวสะบ้า เป็นเนื้อลายๆที่แพง

13. 三角バラ (sankaku bara) เนื้อส่วนซี่โครงที่เป็นเนื้อชั้นดี

14. 頬肉 (hoho niku) เนื้อส่วนหน้า (หน้าวัว...)

タン (tan = tongue) ลิ้น
スネ (sune) เนื้อแถวๆแข้ง มักจะเหนียวๆหน่อย ใช้ในอาหารพวกที่ต้องเคี่ยว

ชื่อเรียกทำนองนี้จะพบตามร้านขายเนื้อ หรือซุปเปอร์ มากกว่าจะเจอในร้านอาหาร ชื่อเรียกเนื้อในร้านเนื้อย่างจะต่างกับที่เรียกส่วนในตัววัวบ้าง เช่น karubi มักเป็นเนื้อแถวๆ ซี่โครง และยังมีเครื่องในอีกหลายอย่าง ซึ่งเครื่องในมักจะเป็นตัวปัญหาที่เราจำไม่เคยได้ซักทีว่าชื่อนี้มันส่วนไหน ถามคนญี่ปุ่นก็อธิบายให้รู้เรื่องกันยาก

เรื่องชื่อเนื้อในร้าน เอาไว้ต่อตอนหน้า

References:
http://park15.wakwak.com/~ikarin/bui.htm
http://ja.wikipedia.org/wiki/%E7%89%9B%E8%82%89 (牛肉 wiki ญี่ปุ่น)