สองสามวันนี้ปรี๊ดๆเรื่องงานไปหลายรอบ แล้วก็ดูเหมือนจะส่งออร่าออกมาเห็นๆ จนไม่มีใครกล้าทัก เดี๋ยวอาทิตย์หน้าอาละวาดเสร็จคงดีขึ้น
แก้เซ็งต่อ ด้วยเมนูกิน
ต่อจากคราวที่แล้ว ที่เป็นการเรียกชื่อเนื้อส่วนต่างๆ คราวนี้จะเป็นการสั่งอาหารในร้านเนื้อย่าง
ข้อมูลพื้นฐาน
1. หน่วยการสั่ง
โดยปกติ แต่ละร้านจะวัดปริมาณเนื้อเป็น "ต่อคน" โดยปกติแล้ว หน่วย 1 คน คร่าวๆจะราวๆ 200 กรัม มากน้อยกว่านี้แล้วแต่ร้าน
1 คน - 一人前 - hitori mae, ichi nin mae
2 คน - 二人前 - ni nin mae .. อย่าอ่าน futari me นะ เคยสะเหล่อไปแล้ว
3 คน - 三人前 - san nin mae
...
เช่น karubi ni nin mae (คารุบิ x2)
ไม่จำเป็นต้องสั่งเท่ากับจำนวนคนในโต๊ะ สั่งคูณได้ตามใจชอบ ตอนไปกินครั้งแรกกับเด็กญี่ปุ่น มันเอาจำนวนคน คูณสอง ทุกอย่าง ถ้าสั่งเยอะจนไม่มีที่วาง พนักงานจะทักเอง ว่า ค่อยๆสั่งก็ได้ (สะเหล่อรอบสอง..)
หรือ การสั่งแบบคละมา เรียกว่า 盛り合わせ - moriawase บางร้านจะจัดจานแรกมาให้เป็นแบบคละก่อน แล้วค่อยให้เลือกสั่งเป็นอย่างๆทีหลัง
2. ซอส
เนื้อที่สั่งมาจะเลือกซอสได้สามแบบ แต่อันไหนอร่อยกว่ากันคงแล้วแต่คนชอบ เพื่อนหลายคนชอบ miso แต่เราชอบ tare, shio มากกว่า
たれ - tare - ซอส
塩 - shio - เกลือ
味噌 - miso - มิโสะ (เต้าเจี้ยว)
3. ข้าว
ร้านญี่ปุ่นแทบทุกร้าน จะมีข้าว 3 ขนาด: เล็ก กลาง ใหญ่
小 - shou, S
中/普通/並 - chuu/futsuu/nami, M
大/大盛り - dai/oomori
ร้านบางร้านมีข้าวในเมนูบุฟเฟต์ แต่บางร้านก็ไม่มี การเติมข้าว (ในกรณีที่เป็นบุฟเฟต์) เรียกว่า おかわり - okawari
ส่วนร้านที่ไม่มีในเมนูบุฟเฟต์ ก็ต้องสั่งเพิ่มไป
เนื้อแดง
1. カルビ - karubi เป็นเนื้อแถวๆซี่โครง ความแพงขึ้นกับความนุ่มของเนื้อ (ซึ่งเกิดจากไขมันที่แทรกอยู่)
2. タン - tan - ลิ้น โดยทั่วไป มักจะเป็นแบบใส่เกลือ (タン塩 - tanshio)
3. ロース - ro-su - โรส มาจากหลายๆส่วน มีทั้งคอ สะโพก แถวๆซี่โครงก็มี เป็นเนื้อนิ่ม ไม่เหนียว
เนื้อวัว เรียกว่า กิว (牛) เช่น กิวคารุบิ
เนื้อหมู เรียกว่า บูตะ, ทง (豚) เช่น บูตาคารุบิ, ทงชิโอะ
เครื่องใน
เครื่องในเรียกรวมๆได้หลายชื่อ
ホルモン - horumon -> ฮอร์โมน (=.=) บางครั้ง horumon หมายถึง เฉพาะส่วนลำไส้
もつ - motsu
มีร้านเนื้อย่างบางร้านที่เน้นเฉพาะ "เครื่องใน" อยู่เหมือนกัน
1. ハツ - hatsu - heart หัวใจ
2. レバー - reba- - liver ตับ
3. まめ - mame - ไต (มันหน้าตาเหมือนถั่ว)
4. ハラミ - harami อยู่แถวๆกระบังลม เขานับเป็นเครื่องในชนิดหนึ่ง นุ่ม แต่ถ้าจำไม่ผิด มันเหนียว
5. ミノ - mino - rumen กระเพาะวัวส่วนแรก
6. ハチノス - hachinosu - reticulum กระเพาะวัวส่วนที่สอง
7. センマイ - senmai - omasum กระเพาะวัวส่วนที่สาม
8. ギアラ - giara - abomasum กระเพาะวัวส่วนที่สี่
9. シビレ - shibire - pancreas ตับอ่อน
หมายเหตุ: วัวเป็นสัตว์เคี้ยวเอื้อง สัตว์เคี้ยวเอื้องมีสี่กระเพาะ
เครื่องเคียงอื่นๆ
ร้านทั่วไปจะมีกิมจิ กับผัก ให้สั่งได้ ผักหลักๆ คือ サンチュ (ซันจุ คล้ายๆพวกผักกาดแก้ว) เป็นการกินแบบเกาหลี เอาเนื้อวางในผัก ใส่น้ำจิ้ม (ซอสพริกแบบเกาหลี) แล้วห่อกินแบบเมี่ยงของไทย
ส่วนของหวาน มักจะมี
ไอศกรีมวานิลา (バニラアイス - บานิลาไอสึ)
ไอศกรีมชาเขียว (抹茶アイス - มัจจะไอสึ)
เต้าฮวยเย็น (杏仁豆腐 - อันนินโดฝุ)
เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย..
- คนปกติทั่วไป น่าจะอิ่มด้วยเนื้อราวๆ 4-5 จาน
- เพื่อนคนไทยสองคน ไปกินเนื้อย่างบุฟเฟต์กัน มันกินไปรวมกัน 25 จาน (25人前)
- เด็กญี่ปุ่นในแล็บสั่งข้าวโอโมริ พนักงานเอาข้าวใส่ "ขัน" มาให้ (น่าจะเรียก "กะละมัง" ด้วย)
Wednesday, June 17, 2009
Friday, June 12, 2009
เซ็ง เครียด.. กิน.. (1)
กินเหล้า... เปลือง..
เปลี่ยนเค็งคิวชั่วคราว วันนี้ว่าด้วยเรื่อง "เนื้อย่าง"
สัปดาห์ หน้ามีนัดกินเนื้อย่างกับเพื่อน สัปดาห์นี้ดูเหมือนเพื่อนๆที่ไทยก็จะนัดกันไปกินเนื้อย่าง แล้วก็มีคนส่งรีวิวร้านเนื้อย่างในไทยมาให้หลายรอบละ แอบตกใจนิดหน่อย ที่คนในเนทนี่รวยกันจัง กินข้าวมื้อละสี่ห้าร้อยกันเลยเหรอเนี่ย
จาก ความทรงจำ เนื้อย่างเริ่มฮิตราวสมัยเข้ามหาลัยใหม่ ตอนนั้นไดโดมอนกำลังมาแรง ช่วงรับน้องตอนปีหนึ่งเรียกได้ว่ากินแทบอาทิตย์เว้นอาทิตย์ รุ่นพี่คงรู้สึกว่า รสชาติก็โอเค น้องอิ่ม ในราคาควบคุมได้ ตอนนั้นกินจนรู้สึกว่าคงได้เป็นมะเร็งเข้าสักวัน กับอาหารย่างเกรียมๆเนี่ย
ไม่ แน่ใจว่าคำว่า "เนื้อย่าง" กินความถึงอาหารประเภทไหนบ้าง ยุคปีหนึ่ง พูดถึงเนื้อย่าง ส่วนใหญ่จะนึกถึงไดโดมอนกัน แต่พอผ่านมาซักปีสองปีสาม ไดโดมอนเริ่มไม่เป็นที่นิยม เปลี่ยนมากิน "หมูกระทะ" "หมูเกาหลี" กันแทน เพราะราคาที่ถูกกว่า และไม่เกรียมเหมือนเนื้อย่าง (แต่มันเพียบ เหมือนกัน)
ช่วง ก่อนเรียนจบไม่นาน อาหารเกาหลีกับอาหารญี่ปุ่นเริ่มฮิต สำหรับเนื้อย่างสไตล์ญี่ปุ่น ดูเหมือนคนไทยจะเรียกทับศัพท์ว่า "ยากินิกุ" กัน แต่คนไทยแถวนี้กลับเรียก "เนื้อย่าง" กันเฉยๆซะอย่างนั้น (สั้น ง่าย ได้ใจความ)
ปีแรกๆที่มาญี่ปุ่น ยังเป็นช่วงตามถล่มบุฟเฟต์อาหารอยู่ เนื้ออย่างเป็นหนึ่งในชนิดอาหารที่มีร้านจัดบุฟเฟต์เยอะ ราคามีตั้งแต่ 1500 เยน ไปจนถึง 5-6000 เยน ขึ้นกับคุณภาพเนื้อของร้านนั้น ทุกร้านให้เวลา 90 นาทีเหมือนกัน และบางร้านจะให้ last order ก่อนหมดเวลา 20 นาที แต่ร้านที่ให้ไปตักเนื้อเอง จะไม่มี last order โดยมากร้านที่ให้สั่งเป็นจาน จะได้เนื้อที่คุณภาพดีกว่าร้านตักเอง และราคาก็มักจะแพงกว่าเช่นกัน
งบนักเรียนอย่างเราๆ ก็กินกันอยู่ที่ราวๆ 1500-3000 เยนต่อคน
ญี่ปุ่น ก็มีร้านเนื้อย่างที่มีสาขาทั่วประเทศทำนองเดียวกับไดโดมอนเหมือนกัน ร้านนี้ชื่อ "กิวคาขุ" ถามเด็กญี่ปุ่น ได้ความว่า มันก็พึ่งเริ่มฮิตมาราวๆสิบปีนี้แหละ ก่อนหน้านี้ไม่มีหรอก ก็น่าจะไล่ๆกับไดโดมอนของไทย แต่มาก่อนนิดหน่อย แต่กิวคาขุไม่เน้นเมนูบุฟเฟต์ เน้นสั่งเป็นจานๆมากกว่า บางช่วง และบางสาขาเท่านั้น ที่จะมีเมนูบุฟเฟต์
ร้านเนื้อย่างของญี่ปุ่นจะ เป็นแบบเตาถ่าน (炭火焼肉 - sumibi yakiniku) อาจจะดูย้อนยุคไปสักนิด แต่คนญี่ปุ่นเขาว่า ถ้าย่างเนื้อด้วยเตาถ่านจะอร่อยเป็นพิเศษ แม้แต่ร้านหรูหราราคาหลายพันส่วนใหญ่ก็ใช้เตาถ่านเช่นกัน
ส่วนใหญ่ แล้ว ร้านเนื้อย่างจะให้สั่งเนื้อมาเป็นจานๆ ดังนั้น เราจำเป็นต้องรู้ว่า เนื้อส่วนไหนคือเนื้ออะไร ช่วงมาใหม่ๆ ก็สั่งมั่ว ได้อะไรก็กิน ไม่ได้เรื่องบ้าง อร่อยบ้าง แล้วก็จำเอา การเปิดดิกไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก เพราะถึงรู้ว่ามันเป็นส่วนไหน ก็ไม่รู้อยู่ดีว่ามันอร่อยหรือเปล่า โดยปกติ "เนื้อย่าง" มักจะหมายถึง "เนื้อวัว" มากกว่าเนื้อหมู ถึงในร้านจะมีหมูอยู่บ้างเหมือนกัน แต่คนส่วนใหญ่จะกินเนื้อวัวกันมากกว่า (เพราะมันอร่อยกว่า และแพงกว่า :S)
มาลิสต์เนื้อแต่ละแบบที่มีในร้านเนื้อย่างกันดีกว่า
ภาพประกอบจาก http://www.shichirin-tei.com/img/0000000494.gif (ภาพมีลิขสิทธิ์ แต่ไปจิ๊กเขามาใช้..)
ก่อนอื่น ต้องรู้ก่อน ว่าแต่ละส่วนของของวัวนี่ ภาษาญี่ปุ่นเขาเรียกอะไรกันบ้าง การเรียกเนื้อ มีทั้งแบบเรียกกว้างๆ (เช่น เนื้อสะโพก) แต่เนื้อบางส่วนที่เป็นเนื้อดีพิเศษ จะมีชื่อเรียกเฉพาะ
ด้วยความที่อยู่ไทยไม่เคยเดินตลาด ก็ไม่เคยจำได้ว่าคนไทยเขาเรียกเนื้อส่วนไหนว่ายังไง (เช่น สันใน สันนอก)
ตอนนี้เลยเรียกตามญี่ปุ่นไปโดยปริยาย
1. クラシタ (kurashita) หรือ 肩ロース (kata ro-su) เป็นเนื้อแถวๆ บ่า(ไหล่) หน้าตาเป็นเนื้อลายๆ เห็นได้ตามร้านสุกี้ชาบู (สไลด์บาง) ถ้าอยู่ในร้านเนื้อย่างจะหั่นมาหนาสักหน่อย
2. サブトン (sabuton) หรือ ハネシタ (haneshita) อยู่ติดๆกับ kurashita เป็นเนื้อดี นุ่มกว่า kurashita และ แพง... คิดว่าไม่เคยกิน เพราะด้วยราคาประหยัด คงไม่มีเนื้อส่วนนี้เสิร์ฟ
3. リブロース (riburo-su = rib roast) พบได้ทั่วไปตามร้านเนื้อย่าง ค่อนข้างนิ่ม เพราะมีมันแทรกพอควร
4. サーロイン (sa-roin = sirloin) ไม่ค่อยเห็นร้านเนื้อย่างเสิร์ฟ เนื้อส่วนนี้น่าจะไปโผล่แถวร้านสเต็กมากกว่า เขาว่ากันว่าเป็นส่วนที่ดีที่สุดของวัว
5. ランプ (ranpu) เนื้อส่วนสะโพก มักกินดิบ เป็น yukke (เนื้อดิบแบบเกาหลี) ซาชิมิ หรือเอามาย่างไฟขอบๆนิดหน่อย (tataki) แล้วกินกึ่งดิบกึ่งสุก ไม่เห็นในร้านเนื้อย่างเช่นกัน แต่ตามร้านที่มี กิวซาชิ (เนื้อดิบ) น่าจะใช้เนื้อส่วนนี้เป็นหลัก
6. イチボ (ichibo) เนื้อสะโพกชั้นดี เหมือน ranpu แต่เกรดดีกว่า
7. ヒレ (hire = fillet, tenderloin) เนื้อแดงกลางตัว นิ่มและไม่ค่อยมีมัน
8. 内もも (uchi momo) เนื้อสะโพก ไม่ค่อยใช้กินเท่าไรนัก
9. トモ三角 (tomo sankaku) ยังอยู่แถวๆหน้าขา เหมือนจะเป็นส่วนที่แพงอยู่ กินเป็นเนื้อย่าง
10. シンシン (shin shin) ยังคงอยู่แถวหน้าขา เขาว่าคล้ายๆเนื้อ roast เป็นส่วนที่เอามาทำเป็น karubi และ roast ขายตามร้านทั่วไป
11. ソトバラ (soto bara) bara คือเนื้อแถวซี่โครง (ท้อง) ปกติ karubi ก็จะใช้เนื้อส่วนนี้ทำเหมือนกัน
12. ミスジ (mizuji) เนื้อแถวสะบ้า เป็นเนื้อลายๆที่แพง
13. 三角バラ (sankaku bara) เนื้อส่วนซี่โครงที่เป็นเนื้อชั้นดี
14. 頬肉 (hoho niku) เนื้อส่วนหน้า (หน้าวัว...)
タン (tan = tongue) ลิ้น
スネ (sune) เนื้อแถวๆแข้ง มักจะเหนียวๆหน่อย ใช้ในอาหารพวกที่ต้องเคี่ยว
ชื่อเรียกทำนองนี้จะพบตามร้านขายเนื้อ หรือซุปเปอร์ มากกว่าจะเจอในร้านอาหาร ชื่อเรียกเนื้อในร้านเนื้อย่างจะต่างกับที่เรียกส่วนในตัววัวบ้าง เช่น karubi มักเป็นเนื้อแถวๆ ซี่โครง และยังมีเครื่องในอีกหลายอย่าง ซึ่งเครื่องในมักจะเป็นตัวปัญหาที่เราจำไม่เคยได้ซักทีว่าชื่อนี้มันส่วนไหน ถามคนญี่ปุ่นก็อธิบายให้รู้เรื่องกันยาก
เรื่องชื่อเนื้อในร้าน เอาไว้ต่อตอนหน้า
References:
http://park15.wakwak.com/~ikarin/bui.htm
http://ja.wikipedia.org/wiki/%E7%89%9B%E8%82%89 (牛肉 wiki ญี่ปุ่น)
เปลี่ยนเค็งคิวชั่วคราว วันนี้ว่าด้วยเรื่อง "เนื้อย่าง"
สัปดาห์ หน้ามีนัดกินเนื้อย่างกับเพื่อน สัปดาห์นี้ดูเหมือนเพื่อนๆที่ไทยก็จะนัดกันไปกินเนื้อย่าง แล้วก็มีคนส่งรีวิวร้านเนื้อย่างในไทยมาให้หลายรอบละ แอบตกใจนิดหน่อย ที่คนในเนทนี่รวยกันจัง กินข้าวมื้อละสี่ห้าร้อยกันเลยเหรอเนี่ย
จาก ความทรงจำ เนื้อย่างเริ่มฮิตราวสมัยเข้ามหาลัยใหม่ ตอนนั้นไดโดมอนกำลังมาแรง ช่วงรับน้องตอนปีหนึ่งเรียกได้ว่ากินแทบอาทิตย์เว้นอาทิตย์ รุ่นพี่คงรู้สึกว่า รสชาติก็โอเค น้องอิ่ม ในราคาควบคุมได้ ตอนนั้นกินจนรู้สึกว่าคงได้เป็นมะเร็งเข้าสักวัน กับอาหารย่างเกรียมๆเนี่ย
ไม่ แน่ใจว่าคำว่า "เนื้อย่าง" กินความถึงอาหารประเภทไหนบ้าง ยุคปีหนึ่ง พูดถึงเนื้อย่าง ส่วนใหญ่จะนึกถึงไดโดมอนกัน แต่พอผ่านมาซักปีสองปีสาม ไดโดมอนเริ่มไม่เป็นที่นิยม เปลี่ยนมากิน "หมูกระทะ" "หมูเกาหลี" กันแทน เพราะราคาที่ถูกกว่า และไม่เกรียมเหมือนเนื้อย่าง (แต่มันเพียบ เหมือนกัน)
ช่วง ก่อนเรียนจบไม่นาน อาหารเกาหลีกับอาหารญี่ปุ่นเริ่มฮิต สำหรับเนื้อย่างสไตล์ญี่ปุ่น ดูเหมือนคนไทยจะเรียกทับศัพท์ว่า "ยากินิกุ" กัน แต่คนไทยแถวนี้กลับเรียก "เนื้อย่าง" กันเฉยๆซะอย่างนั้น (สั้น ง่าย ได้ใจความ)
ปีแรกๆที่มาญี่ปุ่น ยังเป็นช่วงตามถล่มบุฟเฟต์อาหารอยู่ เนื้ออย่างเป็นหนึ่งในชนิดอาหารที่มีร้านจัดบุฟเฟต์เยอะ ราคามีตั้งแต่ 1500 เยน ไปจนถึง 5-6000 เยน ขึ้นกับคุณภาพเนื้อของร้านนั้น ทุกร้านให้เวลา 90 นาทีเหมือนกัน และบางร้านจะให้ last order ก่อนหมดเวลา 20 นาที แต่ร้านที่ให้ไปตักเนื้อเอง จะไม่มี last order โดยมากร้านที่ให้สั่งเป็นจาน จะได้เนื้อที่คุณภาพดีกว่าร้านตักเอง และราคาก็มักจะแพงกว่าเช่นกัน
งบนักเรียนอย่างเราๆ ก็กินกันอยู่ที่ราวๆ 1500-3000 เยนต่อคน
ญี่ปุ่น ก็มีร้านเนื้อย่างที่มีสาขาทั่วประเทศทำนองเดียวกับไดโดมอนเหมือนกัน ร้านนี้ชื่อ "กิวคาขุ" ถามเด็กญี่ปุ่น ได้ความว่า มันก็พึ่งเริ่มฮิตมาราวๆสิบปีนี้แหละ ก่อนหน้านี้ไม่มีหรอก ก็น่าจะไล่ๆกับไดโดมอนของไทย แต่มาก่อนนิดหน่อย แต่กิวคาขุไม่เน้นเมนูบุฟเฟต์ เน้นสั่งเป็นจานๆมากกว่า บางช่วง และบางสาขาเท่านั้น ที่จะมีเมนูบุฟเฟต์
ร้านเนื้อย่างของญี่ปุ่นจะ เป็นแบบเตาถ่าน (炭火焼肉 - sumibi yakiniku) อาจจะดูย้อนยุคไปสักนิด แต่คนญี่ปุ่นเขาว่า ถ้าย่างเนื้อด้วยเตาถ่านจะอร่อยเป็นพิเศษ แม้แต่ร้านหรูหราราคาหลายพันส่วนใหญ่ก็ใช้เตาถ่านเช่นกัน
ส่วนใหญ่ แล้ว ร้านเนื้อย่างจะให้สั่งเนื้อมาเป็นจานๆ ดังนั้น เราจำเป็นต้องรู้ว่า เนื้อส่วนไหนคือเนื้ออะไร ช่วงมาใหม่ๆ ก็สั่งมั่ว ได้อะไรก็กิน ไม่ได้เรื่องบ้าง อร่อยบ้าง แล้วก็จำเอา การเปิดดิกไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก เพราะถึงรู้ว่ามันเป็นส่วนไหน ก็ไม่รู้อยู่ดีว่ามันอร่อยหรือเปล่า โดยปกติ "เนื้อย่าง" มักจะหมายถึง "เนื้อวัว" มากกว่าเนื้อหมู ถึงในร้านจะมีหมูอยู่บ้างเหมือนกัน แต่คนส่วนใหญ่จะกินเนื้อวัวกันมากกว่า (เพราะมันอร่อยกว่า และแพงกว่า :S)
มาลิสต์เนื้อแต่ละแบบที่มีในร้านเนื้อย่างกันดีกว่า
ภาพประกอบจาก http://www.shichirin-tei.com/img/0000000494.gif (ภาพมีลิขสิทธิ์ แต่ไปจิ๊กเขามาใช้..)
ก่อนอื่น ต้องรู้ก่อน ว่าแต่ละส่วนของของวัวนี่ ภาษาญี่ปุ่นเขาเรียกอะไรกันบ้าง การเรียกเนื้อ มีทั้งแบบเรียกกว้างๆ (เช่น เนื้อสะโพก) แต่เนื้อบางส่วนที่เป็นเนื้อดีพิเศษ จะมีชื่อเรียกเฉพาะ
ด้วยความที่อยู่ไทยไม่เคยเดินตลาด ก็ไม่เคยจำได้ว่าคนไทยเขาเรียกเนื้อส่วนไหนว่ายังไง (เช่น สันใน สันนอก)
ตอนนี้เลยเรียกตามญี่ปุ่นไปโดยปริยาย
1. クラシタ (kurashita) หรือ 肩ロース (kata ro-su) เป็นเนื้อแถวๆ บ่า(ไหล่) หน้าตาเป็นเนื้อลายๆ เห็นได้ตามร้านสุกี้ชาบู (สไลด์บาง) ถ้าอยู่ในร้านเนื้อย่างจะหั่นมาหนาสักหน่อย
2. サブトン (sabuton) หรือ ハネシタ (haneshita) อยู่ติดๆกับ kurashita เป็นเนื้อดี นุ่มกว่า kurashita และ แพง... คิดว่าไม่เคยกิน เพราะด้วยราคาประหยัด คงไม่มีเนื้อส่วนนี้เสิร์ฟ
3. リブロース (riburo-su = rib roast) พบได้ทั่วไปตามร้านเนื้อย่าง ค่อนข้างนิ่ม เพราะมีมันแทรกพอควร
4. サーロイン (sa-roin = sirloin) ไม่ค่อยเห็นร้านเนื้อย่างเสิร์ฟ เนื้อส่วนนี้น่าจะไปโผล่แถวร้านสเต็กมากกว่า เขาว่ากันว่าเป็นส่วนที่ดีที่สุดของวัว
5. ランプ (ranpu) เนื้อส่วนสะโพก มักกินดิบ เป็น yukke (เนื้อดิบแบบเกาหลี) ซาชิมิ หรือเอามาย่างไฟขอบๆนิดหน่อย (tataki) แล้วกินกึ่งดิบกึ่งสุก ไม่เห็นในร้านเนื้อย่างเช่นกัน แต่ตามร้านที่มี กิวซาชิ (เนื้อดิบ) น่าจะใช้เนื้อส่วนนี้เป็นหลัก
6. イチボ (ichibo) เนื้อสะโพกชั้นดี เหมือน ranpu แต่เกรดดีกว่า
7. ヒレ (hire = fillet, tenderloin) เนื้อแดงกลางตัว นิ่มและไม่ค่อยมีมัน
8. 内もも (uchi momo) เนื้อสะโพก ไม่ค่อยใช้กินเท่าไรนัก
9. トモ三角 (tomo sankaku) ยังอยู่แถวๆหน้าขา เหมือนจะเป็นส่วนที่แพงอยู่ กินเป็นเนื้อย่าง
10. シンシン (shin shin) ยังคงอยู่แถวหน้าขา เขาว่าคล้ายๆเนื้อ roast เป็นส่วนที่เอามาทำเป็น karubi และ roast ขายตามร้านทั่วไป
11. ソトバラ (soto bara) bara คือเนื้อแถวซี่โครง (ท้อง) ปกติ karubi ก็จะใช้เนื้อส่วนนี้ทำเหมือนกัน
12. ミスジ (mizuji) เนื้อแถวสะบ้า เป็นเนื้อลายๆที่แพง
13. 三角バラ (sankaku bara) เนื้อส่วนซี่โครงที่เป็นเนื้อชั้นดี
14. 頬肉 (hoho niku) เนื้อส่วนหน้า (หน้าวัว...)
タン (tan = tongue) ลิ้น
スネ (sune) เนื้อแถวๆแข้ง มักจะเหนียวๆหน่อย ใช้ในอาหารพวกที่ต้องเคี่ยว
ชื่อเรียกทำนองนี้จะพบตามร้านขายเนื้อ หรือซุปเปอร์ มากกว่าจะเจอในร้านอาหาร ชื่อเรียกเนื้อในร้านเนื้อย่างจะต่างกับที่เรียกส่วนในตัววัวบ้าง เช่น karubi มักเป็นเนื้อแถวๆ ซี่โครง และยังมีเครื่องในอีกหลายอย่าง ซึ่งเครื่องในมักจะเป็นตัวปัญหาที่เราจำไม่เคยได้ซักทีว่าชื่อนี้มันส่วนไหน ถามคนญี่ปุ่นก็อธิบายให้รู้เรื่องกันยาก
เรื่องชื่อเนื้อในร้าน เอาไว้ต่อตอนหน้า
References:
http://park15.wakwak.com/~ikarin/bui.htm
http://ja.wikipedia.org/wiki/%E7%89%9B%E8%82%89 (牛肉 wiki ญี่ปุ่น)
Saturday, May 16, 2009
แด่ ชาวเด็กผี
For the red armies..
Glory glory Man united
Glory glory Man united,
Glory glory Man united,
Glory glory Man united,
As the reds go marching on on on!
Just like the busty babes in days gone by,
We’ll keep the red flags flying high,
You're gonna see us all from far and wide,
You're gonna hear the masses sing with pride.
United, Man united,
We are the boys in red and we're on our way to Wembley!
Wembley, Wembley,
We're the famous Man united and we're going to Wembley,
Wembley, Wembley,
We're the famous Man united and we're going to Wembley
In Seventy-Seven it was Docherty
Atkinson will make it Eighty-Three
And everyone will know just who we are,
They'll be singing que sera sera
United, Man united,
We are the boys in red and we're on our way to Wembley!
Wembley, Wembley,
We are the famous Man united and we're going to Wembley,
Wembley, Wembley,
We are the famous Man united and we're going to Wembley
Glory glory Man united,
Glory glory Man united,
Glory glory Man united,
As the reds go marching on on on!
Glory glory Man united,
Glory glory Man united,
Glory glory Man united,
As the reds go marching on on on!
Glory glory Man united,
Glory glory Man united,
Glory glory Man united,
As the reds go marching on on on!
Saturday, May 9, 2009
ฝาแฝด
postdoc คนใหม่ในแล็บแนะนำตัวเมื่อสองอาทิตย์ก่อน (แล้วทำไมพึ่งจะมาเขียน - -") ว่า.. เขามีฝาแฝด ดูรูปแล้ว ก็หน้าตาเหมือนกันนะ แต่ก็ยังดูออกอยู่ดีว่าใครเป็นใคร เท่าที่ฟังเขาแนะนำตัว ฝาแฝดของเขาก็ทำงานเป็น researcher เหมือนกัน แต่ทำคนละ field แหม่ เก่งทั้งคู่จริงๆ
มานั่งนึกๆ ดู ตั้งแต่เด็กจนโต เราก็รู้จักฝาแฝดมาหลายคู่อยู่เหมือนกัน ขอบันทึกไว้ซักหน่อย
- คู่แรก แฝดหญิง เรียนโรงเรียนเดียวกันตั้งแต่เด็กๆ จนจบม.ปลาย
- คู่ที่ 2 แฝดหญิง รู้จักกันตอนม.ปลาย แล้วก็เรียนด้วยกันมาจนจบป.ตรี
- คู่ที่ 3 แฝดชาย รู้จักตอนป.ตรี ปัจจุบันก็ยังแยกมันสองคนไม่ออก
- คู่ที่ 4 แฝดหญิง รุ่นพี่ คนนึงเป็นรุ่นพี่ตอนป.ตรี อีกคน..จริงๆก็เป็นรุ่นพี่ แต่ดันซิ่วมาอยู่รุ่นเดียวกัน
- คู่ที่ 5 แฝดหญิง รุ่นน้อง รู้จักตอนออกค่ายอาสา
- คู่ที่ 6 แฝดชาย รุ่นน้อง คู่นี้ฮามาก เรียนกันคนละที่ วันดีคืนดีก็สลับที่กันเรียน - -"
มีอีกป่าวหว่า...
ยังไม่เคยรู้จักแฝดที่มากกว่าสองคนเลย (แฝดสาม..สี่ ฯลฯ)
จากทุกคู่ที่รู้จัก มีแค่สองคู่แรกที่คิดว่าแยกออก (ยังแอบไม่มั่นใจ.. ไม่ได้เจอนาน) ที่เหลือ แยกไม่ออก
ตามสถิติ (เปิด wiki อีกแล้ว..) ปี 2006 มีฝาแฝดประมาณ 1.6% ของประชากรโลก นับจำนวนคนที่เรารู้จักตั้งแต่เกิดมานี่ น่าจะซักพันสองพันคน 1.6% ก็ราวๆ 20 คน ..
รู้จักหกคู่ 12 คน.. ต่ำกว่า สถิติแฮะ
Ref: http://en.wikipedia.org/wiki/Twin
มานั่งนึกๆ ดู ตั้งแต่เด็กจนโต เราก็รู้จักฝาแฝดมาหลายคู่อยู่เหมือนกัน ขอบันทึกไว้ซักหน่อย
- คู่แรก แฝดหญิง เรียนโรงเรียนเดียวกันตั้งแต่เด็กๆ จนจบม.ปลาย
- คู่ที่ 2 แฝดหญิง รู้จักกันตอนม.ปลาย แล้วก็เรียนด้วยกันมาจนจบป.ตรี
- คู่ที่ 3 แฝดชาย รู้จักตอนป.ตรี ปัจจุบันก็ยังแยกมันสองคนไม่ออก
- คู่ที่ 4 แฝดหญิง รุ่นพี่ คนนึงเป็นรุ่นพี่ตอนป.ตรี อีกคน..จริงๆก็เป็นรุ่นพี่ แต่ดันซิ่วมาอยู่รุ่นเดียวกัน
- คู่ที่ 5 แฝดหญิง รุ่นน้อง รู้จักตอนออกค่ายอาสา
- คู่ที่ 6 แฝดชาย รุ่นน้อง คู่นี้ฮามาก เรียนกันคนละที่ วันดีคืนดีก็สลับที่กันเรียน - -"
มีอีกป่าวหว่า...
ยังไม่เคยรู้จักแฝดที่มากกว่าสองคนเลย (แฝดสาม..สี่ ฯลฯ)
จากทุกคู่ที่รู้จัก มีแค่สองคู่แรกที่คิดว่าแยกออก (ยังแอบไม่มั่นใจ.. ไม่ได้เจอนาน) ที่เหลือ แยกไม่ออก
ตามสถิติ (เปิด wiki อีกแล้ว..) ปี 2006 มีฝาแฝดประมาณ 1.6% ของประชากรโลก นับจำนวนคนที่เรารู้จักตั้งแต่เกิดมานี่ น่าจะซักพันสองพันคน 1.6% ก็ราวๆ 20 คน ..
รู้จักหกคู่ 12 คน.. ต่ำกว่า สถิติแฮะ
Ref: http://en.wikipedia.org/wiki/Twin
Wednesday, May 6, 2009
คามาคุระ
ว่างเว้นการเขียนอะไรยาวๆ ภาษาไทยไปนาน ยิ่งหลังๆนี่ แทบจะเขียนไทยคำอังกฤษคำ นิสัยเสียมาก ก็เลยคิดว่าน่าจะต้องหาอะไรเขียนยาวๆ เป็นภาษาไทยบ้าง
หลังจากไปเที่ยวที่ไหนต่อไหนมา ที่เที่ยวครึ่งนึงก็จะเป็นแนวประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม แล้วก็พบว่า ถ้าจะพาคนเที่ยว มันต้องมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับสถานที่ที่ไป ดังนั้น ก็เขียนอะไรพวกนี้เก็บไว้ ท่าจะดี ข้อมูลหลักๆ search จาก internet แน่นอน หรือจะเป็นการแปล wiki เขียนก็ไม่รู้
เริ่มจาก ที่เที่ยวใกล้บ้านก่อน .. "คามาคุระ"
คามาคุระ
คามาคุระ (Kamakura-鎌倉) เป็นฐานที่มั่นของโชกุนมินาโมโตะ โยริโมโตะ ซึ่งเป็นโชกุนคนแรกของญี่ปุ่น ในยุคนั้นอำนาจการปกครองของญี่ปุ่นไม่ได้อยู่ที่จักรพรรดิ แต่อยู่ที่กลุ่มตระกูลต่างๆ ตามท้องถิ่น ลักษณะทางการปกครองแบบนี้เทียบได้กับระบอบศักดินาหรือระบบฟิวดัลของตะวันตก เมืองคามาคุระถูกใช้เป็นศูนย์กลางการเมืองการปกครองตั้งแต่ปี 1192 ราวยุคสุโขทัยของไทย จนถึงปี 1333 ในช่วงเวลานี้ตามประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นเรียกว่า ยุคคามาคุระ
ในยุคนี้ศาสนาพุทธเจริญเฟื่องฟูมาก สถาปัตยกรรม ศิลปกรรมต่างๆ ในยุคนี้จะเกี่ยวข้องกับศาสนาพุทธเป็นหลัก นิกายเซนของญี่ปุ่นก็กำเนิดขึ้นในยุคนี้เช่นกัน เหตุการณ์สำคัญเหตุการณ์หนึ่งในยุคนี้คือการถูกรุกรานจากมองโกลโดยกองทัพของกุบไลข่าน กองทัพมองโกลบุกมายึดญี่ปุ่นถึงสองครั้ง แต่ก็ต้องล่าถอยกลับไปเพราะเผชิญกับภัยไต้ฝุ่นทั้งสองครั้ง ญี่ปุ่นจึงเรียกลมที่ช่วยพัดพากองทัพมองโกลออกไปนี้ว่า "ลมแห่งพระเจ้า (kamikaze)"
หลังจากการรุกรานของมองโกลไม่นานนัก ในปี 1293 เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่และสึนามิ ทำให้ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก บ้านเรือนส่วนใหญ่ถูกทำลาย ผลจากภัยธรรมชาติรวมถึงสงครามป้องกันมองโกลทำให้เศรษฐกิจฝืดเคือง รวมถึงเหล่าขุนศึกที่ไม่ได้รับผลตอบแทนที่น่าพอใจก็เริ่มไม่พอใจรัฐบาล ทำให้อำนาจของรัฐบาลโชกุนเริ่มเสื่อมลง
ยุคคามาคุระสิ้นสุดในปี 1333 เนื่องจากจักรพรรดิร่วมมือกับขุนศึกกลุ่มนึงทำสงครามกับรัฐบาลของโชกุน ในช่วงระยะเวลาสั้นๆนี้ถูกเรียกว่าการปฏิวัติเคมมุ แต่หลักจากนั้นเหล่าขุนศึกก็ยึดอำนาจจากจักรพรรดิแล้วตั้งตัวเป็นโชกุนในยุคต่อมา
คามาคุระในปัจจุบันมีสถานะเป็นเมือง อยู่ในจังหวัดคานากาวะ เมืองคามาคุระเป็นเมืองที่มีขนาดไม่ใหญ่นัก อาจจะเป็นผลจากสภาพภูมิศาสตร์ที่ถูกล้อมรอบด้วยภูเขาสามด้านและอีกฝั่งติดทะเล ทำให้ตัวเมืองขยายออกไปได้ไม่มากนัก สถานที่สำคัญต่างๆในคามาคุระส่วนมากเป็นที่ท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์เช่นเดียวกับสุโขทัยหรืออยุธยาของไทย
จุดท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคือวัดโคโตขุ ที่เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปบรอนซ์องค์ใหญ่ (ไดบุทสึ) บริเวณวัดนี้ก่อตั้งมาตั้งแต่สมัยยุคคามาคุระ แต่เดิมองค์พระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ แต่ตัวอุโบสถถูกกระแสน้ำพัดทำลายไปในเหตุการณ์สึนามิปลายยุคคามาคุระ องค์พระพุทธรูปจึงตั้งอยู่กลางแจ้งนับแต่นั้นเป็นต้นมา
วัดต่างๆในคามาคุระมีประวัติยาวนานมาตั้งแต่ยุคคามาคุระ แต่ตัวอาคารเดิมที่ก่อสร้างมาตั้งแต่พันสองร้อยปีก่อนโดยมากถูกทำลายลงทั้งจากเหตุการณ์สึนามิในยุคคามาคุระเอง และจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในเขตคันโตในปี 1923 ตัวอาคารที่เห็นในปัจจุบันเป็นของที่สร้างขึ้นใหม่โดยเลียนแบบของเดิม
สถานที่สำคัญอีกแห่งของคามาคุระคือศาลเจ้าฮะจิมัง (Hachimangu) ศาลเจ้าแห่งนี้แต่เดิมเป็นวัดในพระพุทธศาสนา ซึ่งถูกสร้างขึ้นพร้อมๆกับเมืองนี้โดยโชกุนมินาโมโตะ โยริโมโตะ จนถึงยุคการปฏิวัติเมจิซึ่งมีการแยกศาสนาพุทธออกจากชินโตอย่างชัดเจน วัดนี้จึงถูกเปลี่ยนมาเป็นศาลเจ้าในศาสนาชินโต
การเดินทางไปเมืองคามาคุระในอดีตค่อนข้างยากลำบากโดยต้องผ่านด่านตามช่องเขาต่างๆ ซึ่งเป็นปราการธรรมชาติของเมือง แต่ในปัจจุบันมีการขุดอุโมงค์เจาะช่องเขา และทำทางรถไฟ ทำให้การเดินทางระหว่างคามาคุระกับเมืองต่างๆสะดวกขึ้นมาก การเดินทางโดยรถไฟจากโตเกียวไปคามาคุระใช้เวลาราว 1 ชั่วโมงเท่านั้น เนื่องจากคามาคุระเป็นเมืองที่ไม่ได้ใหญ่นัก นักท่องเที่ยวสามารถเข้าชมสถานที่สำคัญต่างๆ ของคามาคุระได้ครบภายในหนึ่งวัน การเดินทางภายในเมืองสามารถใช้ตั๋ววันได้ ซึ่งสามารถใช้บริการได้ทั้งรถไฟและรถประจำทาง
2009/5/6
http://en.wikipedia.org/wiki/Kamakura_period
http://en.wikipedia.org/wiki/Kamakura,_Kanagawa
http://en.wikipedia.org/wiki/Tsurugaoka_Hachiman-g%C5%AB
หลังจากไปเที่ยวที่ไหนต่อไหนมา ที่เที่ยวครึ่งนึงก็จะเป็นแนวประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม แล้วก็พบว่า ถ้าจะพาคนเที่ยว มันต้องมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับสถานที่ที่ไป ดังนั้น ก็เขียนอะไรพวกนี้เก็บไว้ ท่าจะดี ข้อมูลหลักๆ search จาก internet แน่นอน หรือจะเป็นการแปล wiki เขียนก็ไม่รู้
เริ่มจาก ที่เที่ยวใกล้บ้านก่อน .. "คามาคุระ"
คามาคุระ
คามาคุระ (Kamakura-鎌倉) เป็นฐานที่มั่นของโชกุนมินาโมโตะ โยริโมโตะ ซึ่งเป็นโชกุนคนแรกของญี่ปุ่น ในยุคนั้นอำนาจการปกครองของญี่ปุ่นไม่ได้อยู่ที่จักรพรรดิ แต่อยู่ที่กลุ่มตระกูลต่างๆ ตามท้องถิ่น ลักษณะทางการปกครองแบบนี้เทียบได้กับระบอบศักดินาหรือระบบฟิวดัลของตะวันตก เมืองคามาคุระถูกใช้เป็นศูนย์กลางการเมืองการปกครองตั้งแต่ปี 1192 ราวยุคสุโขทัยของไทย จนถึงปี 1333 ในช่วงเวลานี้ตามประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นเรียกว่า ยุคคามาคุระ
ในยุคนี้ศาสนาพุทธเจริญเฟื่องฟูมาก สถาปัตยกรรม ศิลปกรรมต่างๆ ในยุคนี้จะเกี่ยวข้องกับศาสนาพุทธเป็นหลัก นิกายเซนของญี่ปุ่นก็กำเนิดขึ้นในยุคนี้เช่นกัน เหตุการณ์สำคัญเหตุการณ์หนึ่งในยุคนี้คือการถูกรุกรานจากมองโกลโดยกองทัพของกุบไลข่าน กองทัพมองโกลบุกมายึดญี่ปุ่นถึงสองครั้ง แต่ก็ต้องล่าถอยกลับไปเพราะเผชิญกับภัยไต้ฝุ่นทั้งสองครั้ง ญี่ปุ่นจึงเรียกลมที่ช่วยพัดพากองทัพมองโกลออกไปนี้ว่า "ลมแห่งพระเจ้า (kamikaze)"
หลังจากการรุกรานของมองโกลไม่นานนัก ในปี 1293 เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่และสึนามิ ทำให้ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก บ้านเรือนส่วนใหญ่ถูกทำลาย ผลจากภัยธรรมชาติรวมถึงสงครามป้องกันมองโกลทำให้เศรษฐกิจฝืดเคือง รวมถึงเหล่าขุนศึกที่ไม่ได้รับผลตอบแทนที่น่าพอใจก็เริ่มไม่พอใจรัฐบาล ทำให้อำนาจของรัฐบาลโชกุนเริ่มเสื่อมลง
ยุคคามาคุระสิ้นสุดในปี 1333 เนื่องจากจักรพรรดิร่วมมือกับขุนศึกกลุ่มนึงทำสงครามกับรัฐบาลของโชกุน ในช่วงระยะเวลาสั้นๆนี้ถูกเรียกว่าการปฏิวัติเคมมุ แต่หลักจากนั้นเหล่าขุนศึกก็ยึดอำนาจจากจักรพรรดิแล้วตั้งตัวเป็นโชกุนในยุคต่อมา
คามาคุระในปัจจุบันมีสถานะเป็นเมือง อยู่ในจังหวัดคานากาวะ เมืองคามาคุระเป็นเมืองที่มีขนาดไม่ใหญ่นัก อาจจะเป็นผลจากสภาพภูมิศาสตร์ที่ถูกล้อมรอบด้วยภูเขาสามด้านและอีกฝั่งติดทะเล ทำให้ตัวเมืองขยายออกไปได้ไม่มากนัก สถานที่สำคัญต่างๆในคามาคุระส่วนมากเป็นที่ท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์เช่นเดียวกับสุโขทัยหรืออยุธยาของไทย
จุดท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคือวัดโคโตขุ ที่เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปบรอนซ์องค์ใหญ่ (ไดบุทสึ) บริเวณวัดนี้ก่อตั้งมาตั้งแต่สมัยยุคคามาคุระ แต่เดิมองค์พระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ แต่ตัวอุโบสถถูกกระแสน้ำพัดทำลายไปในเหตุการณ์สึนามิปลายยุคคามาคุระ องค์พระพุทธรูปจึงตั้งอยู่กลางแจ้งนับแต่นั้นเป็นต้นมา
วัดต่างๆในคามาคุระมีประวัติยาวนานมาตั้งแต่ยุคคามาคุระ แต่ตัวอาคารเดิมที่ก่อสร้างมาตั้งแต่พันสองร้อยปีก่อนโดยมากถูกทำลายลงทั้งจากเหตุการณ์สึนามิในยุคคามาคุระเอง และจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในเขตคันโตในปี 1923 ตัวอาคารที่เห็นในปัจจุบันเป็นของที่สร้างขึ้นใหม่โดยเลียนแบบของเดิม
สถานที่สำคัญอีกแห่งของคามาคุระคือศาลเจ้าฮะจิมัง (Hachimangu) ศาลเจ้าแห่งนี้แต่เดิมเป็นวัดในพระพุทธศาสนา ซึ่งถูกสร้างขึ้นพร้อมๆกับเมืองนี้โดยโชกุนมินาโมโตะ โยริโมโตะ จนถึงยุคการปฏิวัติเมจิซึ่งมีการแยกศาสนาพุทธออกจากชินโตอย่างชัดเจน วัดนี้จึงถูกเปลี่ยนมาเป็นศาลเจ้าในศาสนาชินโต
การเดินทางไปเมืองคามาคุระในอดีตค่อนข้างยากลำบากโดยต้องผ่านด่านตามช่องเขาต่างๆ ซึ่งเป็นปราการธรรมชาติของเมือง แต่ในปัจจุบันมีการขุดอุโมงค์เจาะช่องเขา และทำทางรถไฟ ทำให้การเดินทางระหว่างคามาคุระกับเมืองต่างๆสะดวกขึ้นมาก การเดินทางโดยรถไฟจากโตเกียวไปคามาคุระใช้เวลาราว 1 ชั่วโมงเท่านั้น เนื่องจากคามาคุระเป็นเมืองที่ไม่ได้ใหญ่นัก นักท่องเที่ยวสามารถเข้าชมสถานที่สำคัญต่างๆ ของคามาคุระได้ครบภายในหนึ่งวัน การเดินทางภายในเมืองสามารถใช้ตั๋ววันได้ ซึ่งสามารถใช้บริการได้ทั้งรถไฟและรถประจำทาง
2009/5/6
http://en.wikipedia.org/wiki/Kamakura_period
http://en.wikipedia.org/wiki/Kamakura,_Kanagawa
http://en.wikipedia.org/wiki/Tsurugaoka_Hachiman-g%C5%AB
Friday, April 10, 2009
อีกก้าว ของการประยุกต์ใช้ google service
คราวก่อน มีคนใช้ google docs อัพเดทผลการโวตนายก
คราวนี้ หนนี้เป็น google maps กับ ... "สถานการณ์ม็อบเสื้อแดงในกทม."
http://maps.google.co.th/maps/ms?ie=UTF8&hl=th&msa=0&msid=107550157098327041781.000467042bca478ba991d&ll=13.761562,100.554428&spn=0.10004,0.154495&z=13&source=embed
map โดย ประชาไท ยังไม่ถึงขั้น public map ให้ใครก็ได้มาช่วยกัน update
แต่ถ้าต้องการ update เรื่องข่าว.. twitter ไปเร็วมาก พี่น้อง.. แทบจะนาทีต่อนาที
แหม่.. มีใครสนใจทำหัวข้อ Automatic breaking news generation from twitter มั่งไหมเนี่ย น่าสนใจน้า
คราวนี้ หนนี้เป็น google maps กับ ... "สถานการณ์ม็อบเสื้อแดงในกทม."
http://maps.google.co.th/maps/ms?ie=UTF8&hl=th&msa=0&msid=107550157098327041781.000467042bca478ba991d&ll=13.761562,100.554428&spn=0.10004,0.154495&z=13&source=embed
map โดย ประชาไท ยังไม่ถึงขั้น public map ให้ใครก็ได้มาช่วยกัน update
แต่ถ้าต้องการ update เรื่องข่าว.. twitter ไปเร็วมาก พี่น้อง.. แทบจะนาทีต่อนาที
แหม่.. มีใครสนใจทำหัวข้อ Automatic breaking news generation from twitter มั่งไหมเนี่ย น่าสนใจน้า
Monday, March 16, 2009
ทริปหวานเย็นไปเมืองกาญจน์
นัดแนะกับเพื่อนไว้ล่วงหน้านานมาก ว่าจะไปเที่ยวสะพานข้ามแม่น้ำแควกัน แต่.. ก็แค่คุยๆไว้ เพราะพอเวลาใกล้ๆ มันมักจะมีเหตุทำให้ไปไม่ได้อยู่เรื่อย ก็เลยไม่จอง ไม่อะไรเลย กะแค่ว่า เออ ไปเที่ยวกับรถไฟ ไปเช้าเย็นกลับ ละกัน
รอบนี้กลับมาแค่ช่วงสั้นๆ นัดคนโน้นคนนี้ตลอดทุกวัน เที่ยง เย็น .. กว่าจะได้มา confirm แผนเที่ยว ก็คืนวันศุกร์ ซึ่ง นัดกันว่าจะไปเที่ยววันเสาร์...
เตรียมตัวเดินทาง
เริ่มจาก ดูทัวร์รถไฟก่อน ทัวร์ไปสะพานข้ามแม่น้ำแควของการรถไฟ มีรถขบวนพิเศษออกจากหัวลำโพงทุกเสาร์อาทิตย์ แต่วันละรอบเท่านั้น (ขาไป ขบวน 909 ขากลับ ขบวน 910 .. แต่มันก็ขบวนเดียวกันนั่นแหละ) ค่าใช้จ่าย 100 บาทถ้วน ถูกมากกกกก
รถออก 6.30 ที่หัวลำโพง.. จะเช้าไปไหนพี่น้อง.. ต่อให้ขึ้นบางซื่อ ก็ยัง 6.50 คุณเพื่อนก็โทรเช็คที่ว่างก่อน แน่นอน...เต็มคร้าบบบ รถจะออกอยู่เช้ารุ่งขึ้น โทรเช็คตอนสี่ทุ่ม ไม่เต็มก็..นะ
โอเค รถท่องเที่ยวเต็ม เหลืออีก 2 ทางเลือก ไปรถไฟหวานเย็น หรือไปรถทัวร์
ทางเลือกที่ 1: รถไฟหวานเย็น
รถไฟที่วิ่งจากกรุงเทพฯ ไปกาญจนบุรี มีแค่วันละ 2 เที่ยว (ขบวน 257 กับ ขบวน 259) และ มันออกจากบางกอกน้อย (สถานีรถไฟธนบุรี) ไม่ใช่หัวลำโพง (สถานีรถไฟกรุงเทพ)
ขบวน 259 ออกสายกว่า แต่ไปถึงน้ำตกเย็น กลับกรุงเทพฯ ไม่ได้แน่ๆ ดังนั้น ตัดทิ้ง
ขบวน 257 เป็นขบวนที่เราสนใจ เพราะมันขึ้นไปถึงน้ำตกไทรโยคน้อย (สุดทางเดียวกับรถไฟนำเที่ยว) แต่.. ถึงรถออก 7.45 ช้ากว่ารถนำเที่ยวที่ออกจากหัวลำโพง แต่มันต้องไปขึ้นที่บางกอกน้อย.. แล้ว.. ไอ้สถานีนี่ มันอยู่ตรงไหนฟระ - -" ... อีกอย่าง ขึ้น 7.45 ถึงปล่ายทาง 12.20 .. แบบไม่เลท .. แล้วถ้าเลทล่ะ... ดูๆ แล้วท่าทางจะไม่เวิร์ก ดังนั้น.. ตัดไป
ทางเลือกที่ 2: รถทัวร์
จะไปเมืองกาญจน์ ก็ต้องขึ้นรถที่ "สายใต้" ... รถที่สายใต้ออกทุกสิบห้านาที แต่.. ไม่รู้จะไปสายใต้ยังไง..
ที่หมอชิต มีรถไปกาญจน์วันละสี่เที่ยว เช็คมาจากเวบบขส. มันบอกว่า เที่ยวแรก แปดครึ่ง วิ่งสองชั่วโมง ฟังดูเข้าท่า สรุปว่า เราจะไปด้วยรถทัวร์ แล้วก็ไปต่อรถทัวร์ท้องถิ่นขึ้นน้ำตก (ออกทุกครึ่งชั่วโมง) ขาลง น่าจะทันลงด้วยรถไฟหวานเย็น (ขบวน 258 ออกจากน้ำตก 12.50 ลงมาที่ตัวเมืองกาญจน์ แล้วก็ขึ้นรถทัวร์กลับ) นัดแนะกันเรียบร้อย.. นอน เจอกันพรุ่งนี้ แปดโมง ที่หมอชิต
วันเดินทาง..
ถึงหมอชิตก่อนแปดโมงนิดหน่อย เดินหาที่ขายตั๋ว.. ไปถึงปั๊บ... งานเข้า... รถออกแปดโมงนี่หว่า ไม่ใช่แปดครึ่ง เข้าไปถามว่า เที่ยวต่อจากแปดโมงนี่กี่โมง.. "เก้าครึ่งค่ะ" .. ซวยแว้วว
โทรหาเพื่อน.. โทรไม่ได้ - -" โทรศัพท์มันดันมีปัญหาพอดี จะซื้อตั๋วแปดโมงไปก็ไม่กล้า.. เอาวะ นั่งรอ.. แล้วรถแปดโมง ก็ออกไป... แล้วเพื่อนก็มา... ได้เดินไปเดินมา นั่งชิวชิวขำขำ อยู่หมอชิต จนเก้าโมงกว่า ถึงได้เดินไปขึ้นรถ
รถทัวร์ที่ขึ้นเป็นรถ ป.2 วิ่งจากกรุงเทพฯ ไปด่านเจดีย์สามองค์
ออกเก้าครึ่ง ถึงกาญจน์.. เที่ยงครึ่ง ลงรถ ต่อรถทัวร์แถวนั้นที่ไปสังขละบุรี แล้วก็พึ่งนึกได้ ว่า ไอ้รถทัวร์จากหมอชิตตะกี๊น่ะ มันก็ไปทางเดียวกันนี่หว่า - -" จอดน้ำตกด้วย ตรูจะลงมาทำมายยย นั่งรถแอร์ดีๆไม่ชอบ ลงมานั่งรถทัวร์กระป๋องซะงั้น
ณ ตอนนี้ แผนรวนหมดแล้ว ถามรถทัวร์แถวนั้น เขาบอกว่า รถเที่ยวสุดท้ายที่ลงมาตัวเมือง หกโมงเย็นนะ มีรถออกทุกครึ่งชั่วโมงนะ ตอนแรก นึกว่าระยะทางจากตัวเมืองไปน้ำตก มันใกล้ๆ.. ที่ไหนได้ นั่งรถไปชั่วโมงกว่าๆได้ ตอนนั้นกะว่า ถึงน้ำตกปั๊บ ตีรถลงมาเลยดีกว่า เดี๋ยวตกรถทัวร์ขากลับเข้าไปอีก ทีนี้จะดูไม่จืด
รถถึงน้ำตก ลงมางงๆอยู่พักนึง ก็มองเห็นทางขึ้นน้ำตก แล้วก็.. เห็นรถไฟ!!!!!! โอว ไม่น่าเชื่อว่าจะยังมีโอกาสได้นั่งรถไฟ รีบไปหานายสถานีก่อนเลย ... แต่.. หาไม่เจอ.. ป้อมมันอยู่ไหนก็ไม่รู้ - -"
ถามคนที่นั่งมาขบวนนั้น เขาชี้ไปที่คนใส่เครื่องแบบสีกากีที่นั่งอยู่กับแผงขายของ บอกว่า นั่นนายตรวจ ถามคนนั้นละกัน .. นายตรวจบอกว่า นี่ขบวนพิเศษครับ (ไอ้รถนำเที่ยวที่ออกมาแต่เช้านั่นแหละ) ผมออกตั๋วให้ได้ถึงแค่กาญจนบุรีนะครับ (มัน fix ที่น่ะ) แล้วก็ ผมต้องขอเก็บ 100 นึงนะครับ (เพราะมันเป็นขบวนพิเศษ) ถ้าไม่ขึ้นขบวนนี้ ก็รอบ่ายสามนะครับ ขบวนท้องถิ่นลงไปกาญจน์เหมือนกัน ถึงกาญจน์หกโมงเย็น (ตกรถทัวร์สิพี่น้อง) ตกลงว่า ร้อยก็ร้อยค่ะ กลับค่ะ แค่กาญจน์ก็ไม่เป็นไรค่ะ ได้ไปสะพานข้ามแม่น้ำแคว ได้ผ่านทางรถไฟสายมรณะ คุ้มพอละ
ตอนขึ้นมาถึงน้ำตก บ่ายสองโมงแล้ว รถไฟขบวนนี้จะออกบ่ายสองยี่สิบ เดินเร็วๆไปดูน้ำตก... มีนิดเดียวเอง.. (จริงๆ คงมีอีกมั้ง แต่ไม่ไปแล้ว เดี๋ยวตกรถ)
แถวนั้นก็มีหัวรถจักรโชว์ไว้ แล้วก็สุดทางรถไฟ ถัดไปก็น้ำตก
ขบวนท่องเที่ยว... เห็นแล้วผิดคาดนิดหน่อย ไม่คิดว่า เรียก "ขบวนท่องเที่ยว" แต่ดันมีแค่นี้ รถไฟพัดลมหน้าตาธรรมดา สองโบกี้ เป็นหัวรถจักรในตัว
ภายในรถไฟ
คนอยู่ญี่ปุ่นอาจจะรู้สึกว่าหน้าตามันคุ้นๆนะ ที่วางของด้านบนเป็นลวดถัก ราวจับเป็นห่วง มีแนวติดป้ายโฆษณาเหนือที่วางของ ต่างกันที่ มันเป็นรถพัดลม แล้วก็ ที่นั่งเป็นแบบหันหน้าชนกัน (เหมือนรถต่างจังหวัดในญี่ปุ่น ไม่เหมือนรถในเมือง ที่ทำเก้าอี้ยาว)
ไม่น่าแปลกใจ ที่หน้าตามันคุ้นๆ.. มันเป็นรถโตคิว... (ที่หาได้แถวบ้านเราในญี่ปุ่น) นั่นแหละ
แต่..มันเป็นรถปี 1983 ... อายุเท่าเราเป๊ะ.. ปัจจุบันไม่มีรถพัดลมหน้าตาแบบนี้วิ่งอีกแล้ว
สิ่งที่น่าคิด: ปัจจุบันรถไฟญี่ปุ่นใช้ไฟฟ้าวิ่ง ข้างบนจะมีเสาต่อขึ้นไปทาบกับสายไฟตลอดราง แต่รถคันนี้ไม่มี แปลว่า ปี 1983 รถญี่ปุ่นยังใช้น้ำมันเป็นพลังงานหลัก?
ก่อนรถออกนิดหน่อย ลุงนายตรวจเดินมาถามว่า จะตีรถไปถึงกรุงเทพฯเลยไหม เพราะญี่ปุ่นสี่คนที่เขาตีตั๋วมา เขาไม่กลับแล้วแน่ๆ จะได้ไปนั่งตรงนั้นแทน... ดีเลยค่าลุง ที่นั่งแคบๆ ที่นั่งสี่คน แต่เราได้นั่งสองคน สุดแสนจะสบาย สรุปว่า จ่ายค่าเดินทางกลับ 100 ถ้วน ถูกกว่าขามานิดหน่อย (95+40)
รถไฟออกตรงเวลาเป๊ะ รถโคลงมาก น้องๆสปีดโบ๊ตเลย รางรถไฟเป็นรางเดียวตลอดทาง ไม่แปลกใจที่มันมีรถวิ่งน้อย จุดรอหลีกมีน้อยมาก
ผ่านโค้งมรณะ
เลียบเขา มองเห็นแม่น้ำแควอยู่ข้างล่าง
ผ่านป้อมรายทาง .. ช่างคลาสสิกอะไรเช่นนี้... คาดว่า สมัยสร้างใหม่ๆ ก็หน้าตาแบบนี้แหละ
รางก็คลาสสิก ไม้หมอนทำด้วยไม้ สภาพโทรมๆ
ไม่แปลกใจเลย ที่รถจะวิ่งโคลงไปตลอดทาง ด้วยรางสภาพแบบนี้น่ะนะ
อ้อ.. denentoshi ที่ว่าโคลงแล้ว ยังนิ่มกว่าเยอะ (แบบเทียบกันไม่ได้)
นั่งไปซักพัก ผ่านทุ่งมันสำปะหลัง บ้านชาวบ้าน ไปตลอดทาง.. จนขี้เกียจดูวิว แล้วก็หลับ...
มารู้สึกตัวตื่นตอนเห็นพิพิธภัณฑ์สงคราม กำลังจะข้ามแม่น้ำแคว ตอนแรกนึกว่า ถึงตัวเมืองแล้ว..
แต่.. ไม่ใช่แฮะ แค่สะพานข้ามแม่น้ำแคว
เนื่องจากไอ้ขบวนท่องเที่ยวนี่ เขาแวะจอดเที่ยวไปแล้วตอนขามา ขากลับเขาเลยวิ่งผ่านเฉยๆ อดเห็นวิวเต็มๆของสะพาน (เพราะดันหลับอยู่ ตื่นตอนอยู่บนสะพาน) คนดูเพียบเลยทั้งบนฝั่ง ทั้งบนสะพาน คนถ่ายวิดีโอก็มี (เขาถ่ายรถไฟข้ามสะพานน่ะนะ)
แล้วก็หลับๆตื่นๆต่อมาอีกนิดหน่อย ก็ถึงตัวเมือง รถจอดตรงนี้เกือบชั่วโมง ให้ลงไปดูสุสานทหารพันธมิตร มีรถสองแถวบริการรับส่ง สิบบาทเท่านั้น (แต่เราก็เดิน..เพราะเห็นว่ามันใกล้นิดเดียว จะงกทำไมวะ..)
ไม่ได้อ่านซักป้าย มัวแต่นั่งเขียนโปสการ์ด
รีบกลับมาให้ทันเวลารถออก มาถึงก็ซื้อของกินแถวนั้นแบบรีบๆ แม่ค้าก็บอกให้ใจเย็นๆ มันยังต้องรอขบวน 259 อีก (เอ๊.. ไอ้ขบวนนั้นมันต้องถึงนานแล้วไม่ใช่เรอะ..) ก็งงๆ
เดินถ่ายรูปรถไฟเล่น เวลาเหลือ
ป้ายบน สถานีกาญจนบุรี
ป้ายล่าง สถานี Naruse :P
สรุปว่า ไอ้รถขบวน 259 นั่น.. สายเกือบชั่วโมง
ตลอดทางล่องลงมากรุงเทพฯ ก็เจอรถหวานเย็นขบวนอีก ที่รอขบวนเราอยู่ (มันเลทที มันรวนทั้งระบบแฮะ) มาถึงนครปฐม เห็นพระปฐมเจดีย์แว้บนึง รถหยุดไม่นานก็ออกต่อเลย จากตรงนี้ลงมาจนถึงกรุงเทพฯ รางเป็นรางคู่แล้ว ทางเรียบ ลื่นมาก รถไฟซิ่งลงมาเลย ท่าทางจะเหยียบถึงร้อย รถถึงบางซื่อตอนสองทุ่มกว่า ก็ลง กลับบ้าน.. ตอนกลับบ้านพึ่งเห็นว่าไอ้สองตู้ที่มาจากกาญจน์ด้วยกัน..ทำไมมันงอกเป็นห้าตู้วะ - -" ไปพ่วงตอนไหนเนี่ย
สรุปทริป
1. ทางรถไฟตัดได้ตรงมาก เสียตรงที่รางไม่ค่อยดี ทำความเร็วไม่ได้ ทำให้รถไฟไปได้ช้า นอกจากนี้ ก็มีปัญหาเรื่องการหลีกราง ทั้งๆที่เส้นทางอย่าง นครปฐม กาญจน์ ถ้าทำรางคู่ แล้วทำรางดีๆ รถจะวิ่งได้วันละหลายๆขบวนด้วยซ้ำ แต่ก็มีรถไฟเข้าออกกาญจน์แค่วันละสี่เที่ยว
2. การบริการไม่มีอะไรมาก เนื่องจากซื้อตั๋วบนรถ เลยเจอแต่นายตรวจ นายตรวจ (ชื่อคุณปรีชา) อัธยาศัยดีมาก น่าชมเชยเป็นอย่างยิ่ง ส่วนสภาพรถ เก่า และโทรม ไม่สะอาดมาก (แบบรถญี่ปุ่น) แต่ก็ไม่สกปรกขนาดรับไม่ได้ โดยรวมก็พอใช้ได้ แต่ผิดคาดนิดหน่อย ที่อุตส่าห์เรียกเป็นขบวนพิเศษสำหรับการท่องเที่ยว แต่ดันได้แค่นี้
3. มีของขายบนรถไฟ เป็นพวกน้ำดื่ม ตอนขากลับ เจอพวกแคบหมู ขนม อยู่บ้าง นึกว่าจะเจอพวกข้าวกล่องขายบนชานชาลา กะว่าต้องได้กินซักกล่องแล้ว เพราะตั้งแต่ขึ้นรถตอนเช้าไม่ได้นั่งกินข้าวเป็นชิ้นเป็นอันเลย กินขนมตลอดทาง แต่.. ไม่มี อาจจะเพราะเป็นรถเที่ยวพิเศษ จอดไม่นาน เลยไม่มีใครขาย หรือเพราะเขาห้ามขายแล้วก็ไม่รู้
Ref:
ขบวน 909, 910 http://www.railway.co.th/tour/t_saiyoknoi.asp
ขบวน 257 http://www.railway.co.th/Ticket/TrainStopStation_Time_All.asp?IdTrain=257
ขบวน 258 http://www.railway.co.th/Ticket/TrainStopStation_Time_All.asp?IdTrain=258
รอบนี้กลับมาแค่ช่วงสั้นๆ นัดคนโน้นคนนี้ตลอดทุกวัน เที่ยง เย็น .. กว่าจะได้มา confirm แผนเที่ยว ก็คืนวันศุกร์ ซึ่ง นัดกันว่าจะไปเที่ยววันเสาร์...
เตรียมตัวเดินทาง
เริ่มจาก ดูทัวร์รถไฟก่อน ทัวร์ไปสะพานข้ามแม่น้ำแควของการรถไฟ มีรถขบวนพิเศษออกจากหัวลำโพงทุกเสาร์อาทิตย์ แต่วันละรอบเท่านั้น (ขาไป ขบวน 909 ขากลับ ขบวน 910 .. แต่มันก็ขบวนเดียวกันนั่นแหละ) ค่าใช้จ่าย 100 บาทถ้วน ถูกมากกกกก
รถออก 6.30 ที่หัวลำโพง.. จะเช้าไปไหนพี่น้อง.. ต่อให้ขึ้นบางซื่อ ก็ยัง 6.50 คุณเพื่อนก็โทรเช็คที่ว่างก่อน แน่นอน...เต็มคร้าบบบ รถจะออกอยู่เช้ารุ่งขึ้น โทรเช็คตอนสี่ทุ่ม ไม่เต็มก็..นะ
โอเค รถท่องเที่ยวเต็ม เหลืออีก 2 ทางเลือก ไปรถไฟหวานเย็น หรือไปรถทัวร์
ทางเลือกที่ 1: รถไฟหวานเย็น
รถไฟที่วิ่งจากกรุงเทพฯ ไปกาญจนบุรี มีแค่วันละ 2 เที่ยว (ขบวน 257 กับ ขบวน 259) และ มันออกจากบางกอกน้อย (สถานีรถไฟธนบุรี) ไม่ใช่หัวลำโพง (สถานีรถไฟกรุงเทพ)
ขบวน 259 ออกสายกว่า แต่ไปถึงน้ำตกเย็น กลับกรุงเทพฯ ไม่ได้แน่ๆ ดังนั้น ตัดทิ้ง
ขบวน 257 เป็นขบวนที่เราสนใจ เพราะมันขึ้นไปถึงน้ำตกไทรโยคน้อย (สุดทางเดียวกับรถไฟนำเที่ยว) แต่.. ถึงรถออก 7.45 ช้ากว่ารถนำเที่ยวที่ออกจากหัวลำโพง แต่มันต้องไปขึ้นที่บางกอกน้อย.. แล้ว.. ไอ้สถานีนี่ มันอยู่ตรงไหนฟระ - -" ... อีกอย่าง ขึ้น 7.45 ถึงปล่ายทาง 12.20 .. แบบไม่เลท .. แล้วถ้าเลทล่ะ... ดูๆ แล้วท่าทางจะไม่เวิร์ก ดังนั้น.. ตัดไป
ทางเลือกที่ 2: รถทัวร์
จะไปเมืองกาญจน์ ก็ต้องขึ้นรถที่ "สายใต้" ... รถที่สายใต้ออกทุกสิบห้านาที แต่.. ไม่รู้จะไปสายใต้ยังไง..
ที่หมอชิต มีรถไปกาญจน์วันละสี่เที่ยว เช็คมาจากเวบบขส. มันบอกว่า เที่ยวแรก แปดครึ่ง วิ่งสองชั่วโมง ฟังดูเข้าท่า สรุปว่า เราจะไปด้วยรถทัวร์ แล้วก็ไปต่อรถทัวร์ท้องถิ่นขึ้นน้ำตก (ออกทุกครึ่งชั่วโมง) ขาลง น่าจะทันลงด้วยรถไฟหวานเย็น (ขบวน 258 ออกจากน้ำตก 12.50 ลงมาที่ตัวเมืองกาญจน์ แล้วก็ขึ้นรถทัวร์กลับ) นัดแนะกันเรียบร้อย.. นอน เจอกันพรุ่งนี้ แปดโมง ที่หมอชิต
วันเดินทาง..
ถึงหมอชิตก่อนแปดโมงนิดหน่อย เดินหาที่ขายตั๋ว.. ไปถึงปั๊บ... งานเข้า... รถออกแปดโมงนี่หว่า ไม่ใช่แปดครึ่ง เข้าไปถามว่า เที่ยวต่อจากแปดโมงนี่กี่โมง.. "เก้าครึ่งค่ะ" .. ซวยแว้วว
โทรหาเพื่อน.. โทรไม่ได้ - -" โทรศัพท์มันดันมีปัญหาพอดี จะซื้อตั๋วแปดโมงไปก็ไม่กล้า.. เอาวะ นั่งรอ.. แล้วรถแปดโมง ก็ออกไป... แล้วเพื่อนก็มา... ได้เดินไปเดินมา นั่งชิวชิวขำขำ อยู่หมอชิต จนเก้าโมงกว่า ถึงได้เดินไปขึ้นรถ
รถทัวร์ที่ขึ้นเป็นรถ ป.2 วิ่งจากกรุงเทพฯ ไปด่านเจดีย์สามองค์
ออกเก้าครึ่ง ถึงกาญจน์.. เที่ยงครึ่ง ลงรถ ต่อรถทัวร์แถวนั้นที่ไปสังขละบุรี แล้วก็พึ่งนึกได้ ว่า ไอ้รถทัวร์จากหมอชิตตะกี๊น่ะ มันก็ไปทางเดียวกันนี่หว่า - -" จอดน้ำตกด้วย ตรูจะลงมาทำมายยย นั่งรถแอร์ดีๆไม่ชอบ ลงมานั่งรถทัวร์กระป๋องซะงั้น
ณ ตอนนี้ แผนรวนหมดแล้ว ถามรถทัวร์แถวนั้น เขาบอกว่า รถเที่ยวสุดท้ายที่ลงมาตัวเมือง หกโมงเย็นนะ มีรถออกทุกครึ่งชั่วโมงนะ ตอนแรก นึกว่าระยะทางจากตัวเมืองไปน้ำตก มันใกล้ๆ.. ที่ไหนได้ นั่งรถไปชั่วโมงกว่าๆได้ ตอนนั้นกะว่า ถึงน้ำตกปั๊บ ตีรถลงมาเลยดีกว่า เดี๋ยวตกรถทัวร์ขากลับเข้าไปอีก ทีนี้จะดูไม่จืด
รถถึงน้ำตก ลงมางงๆอยู่พักนึง ก็มองเห็นทางขึ้นน้ำตก แล้วก็.. เห็นรถไฟ!!!!!! โอว ไม่น่าเชื่อว่าจะยังมีโอกาสได้นั่งรถไฟ รีบไปหานายสถานีก่อนเลย ... แต่.. หาไม่เจอ.. ป้อมมันอยู่ไหนก็ไม่รู้ - -"
ถามคนที่นั่งมาขบวนนั้น เขาชี้ไปที่คนใส่เครื่องแบบสีกากีที่นั่งอยู่กับแผงขายของ บอกว่า นั่นนายตรวจ ถามคนนั้นละกัน .. นายตรวจบอกว่า นี่ขบวนพิเศษครับ (ไอ้รถนำเที่ยวที่ออกมาแต่เช้านั่นแหละ) ผมออกตั๋วให้ได้ถึงแค่กาญจนบุรีนะครับ (มัน fix ที่น่ะ) แล้วก็ ผมต้องขอเก็บ 100 นึงนะครับ (เพราะมันเป็นขบวนพิเศษ) ถ้าไม่ขึ้นขบวนนี้ ก็รอบ่ายสามนะครับ ขบวนท้องถิ่นลงไปกาญจน์เหมือนกัน ถึงกาญจน์หกโมงเย็น (ตกรถทัวร์สิพี่น้อง) ตกลงว่า ร้อยก็ร้อยค่ะ กลับค่ะ แค่กาญจน์ก็ไม่เป็นไรค่ะ ได้ไปสะพานข้ามแม่น้ำแคว ได้ผ่านทางรถไฟสายมรณะ คุ้มพอละ
ตอนขึ้นมาถึงน้ำตก บ่ายสองโมงแล้ว รถไฟขบวนนี้จะออกบ่ายสองยี่สิบ เดินเร็วๆไปดูน้ำตก... มีนิดเดียวเอง.. (จริงๆ คงมีอีกมั้ง แต่ไม่ไปแล้ว เดี๋ยวตกรถ)
 |
แถวนั้นก็มีหัวรถจักรโชว์ไว้ แล้วก็สุดทางรถไฟ ถัดไปก็น้ำตก
ขบวนท่องเที่ยว... เห็นแล้วผิดคาดนิดหน่อย ไม่คิดว่า เรียก "ขบวนท่องเที่ยว" แต่ดันมีแค่นี้ รถไฟพัดลมหน้าตาธรรมดา สองโบกี้ เป็นหัวรถจักรในตัว
 |
 |
ภายในรถไฟ
 |
คนอยู่ญี่ปุ่นอาจจะรู้สึกว่าหน้าตามันคุ้นๆนะ ที่วางของด้านบนเป็นลวดถัก ราวจับเป็นห่วง มีแนวติดป้ายโฆษณาเหนือที่วางของ ต่างกันที่ มันเป็นรถพัดลม แล้วก็ ที่นั่งเป็นแบบหันหน้าชนกัน (เหมือนรถต่างจังหวัดในญี่ปุ่น ไม่เหมือนรถในเมือง ที่ทำเก้าอี้ยาว)
ไม่น่าแปลกใจ ที่หน้าตามันคุ้นๆ.. มันเป็นรถโตคิว... (ที่หาได้แถวบ้านเราในญี่ปุ่น) นั่นแหละ
แต่..มันเป็นรถปี 1983 ... อายุเท่าเราเป๊ะ.. ปัจจุบันไม่มีรถพัดลมหน้าตาแบบนี้วิ่งอีกแล้ว
 |
สิ่งที่น่าคิด: ปัจจุบันรถไฟญี่ปุ่นใช้ไฟฟ้าวิ่ง ข้างบนจะมีเสาต่อขึ้นไปทาบกับสายไฟตลอดราง แต่รถคันนี้ไม่มี แปลว่า ปี 1983 รถญี่ปุ่นยังใช้น้ำมันเป็นพลังงานหลัก?
ก่อนรถออกนิดหน่อย ลุงนายตรวจเดินมาถามว่า จะตีรถไปถึงกรุงเทพฯเลยไหม เพราะญี่ปุ่นสี่คนที่เขาตีตั๋วมา เขาไม่กลับแล้วแน่ๆ จะได้ไปนั่งตรงนั้นแทน... ดีเลยค่าลุง ที่นั่งแคบๆ ที่นั่งสี่คน แต่เราได้นั่งสองคน สุดแสนจะสบาย สรุปว่า จ่ายค่าเดินทางกลับ 100 ถ้วน ถูกกว่าขามานิดหน่อย (95+40)
รถไฟออกตรงเวลาเป๊ะ รถโคลงมาก น้องๆสปีดโบ๊ตเลย รางรถไฟเป็นรางเดียวตลอดทาง ไม่แปลกใจที่มันมีรถวิ่งน้อย จุดรอหลีกมีน้อยมาก
ผ่านโค้งมรณะ
 |
เลียบเขา มองเห็นแม่น้ำแควอยู่ข้างล่าง
 |
ผ่านป้อมรายทาง .. ช่างคลาสสิกอะไรเช่นนี้... คาดว่า สมัยสร้างใหม่ๆ ก็หน้าตาแบบนี้แหละ
 |
รางก็คลาสสิก ไม้หมอนทำด้วยไม้ สภาพโทรมๆ
ไม่แปลกใจเลย ที่รถจะวิ่งโคลงไปตลอดทาง ด้วยรางสภาพแบบนี้น่ะนะ
อ้อ.. denentoshi ที่ว่าโคลงแล้ว ยังนิ่มกว่าเยอะ (แบบเทียบกันไม่ได้)
 |
นั่งไปซักพัก ผ่านทุ่งมันสำปะหลัง บ้านชาวบ้าน ไปตลอดทาง.. จนขี้เกียจดูวิว แล้วก็หลับ...
มารู้สึกตัวตื่นตอนเห็นพิพิธภัณฑ์สงคราม กำลังจะข้ามแม่น้ำแคว ตอนแรกนึกว่า ถึงตัวเมืองแล้ว..
แต่.. ไม่ใช่แฮะ แค่สะพานข้ามแม่น้ำแคว
 |
เนื่องจากไอ้ขบวนท่องเที่ยวนี่ เขาแวะจอดเที่ยวไปแล้วตอนขามา ขากลับเขาเลยวิ่งผ่านเฉยๆ อดเห็นวิวเต็มๆของสะพาน (เพราะดันหลับอยู่ ตื่นตอนอยู่บนสะพาน) คนดูเพียบเลยทั้งบนฝั่ง ทั้งบนสะพาน คนถ่ายวิดีโอก็มี (เขาถ่ายรถไฟข้ามสะพานน่ะนะ)
แล้วก็หลับๆตื่นๆต่อมาอีกนิดหน่อย ก็ถึงตัวเมือง รถจอดตรงนี้เกือบชั่วโมง ให้ลงไปดูสุสานทหารพันธมิตร มีรถสองแถวบริการรับส่ง สิบบาทเท่านั้น (แต่เราก็เดิน..เพราะเห็นว่ามันใกล้นิดเดียว จะงกทำไมวะ..)
 |
ไม่ได้อ่านซักป้าย มัวแต่นั่งเขียนโปสการ์ด
 |
รีบกลับมาให้ทันเวลารถออก มาถึงก็ซื้อของกินแถวนั้นแบบรีบๆ แม่ค้าก็บอกให้ใจเย็นๆ มันยังต้องรอขบวน 259 อีก (เอ๊.. ไอ้ขบวนนั้นมันต้องถึงนานแล้วไม่ใช่เรอะ..) ก็งงๆ
เดินถ่ายรูปรถไฟเล่น เวลาเหลือ
 |
 |
ป้ายบน สถานีกาญจนบุรี
ป้ายล่าง สถานี Naruse :P
 |
สรุปว่า ไอ้รถขบวน 259 นั่น.. สายเกือบชั่วโมง
ตลอดทางล่องลงมากรุงเทพฯ ก็เจอรถหวานเย็นขบวนอีก ที่รอขบวนเราอยู่ (มันเลทที มันรวนทั้งระบบแฮะ) มาถึงนครปฐม เห็นพระปฐมเจดีย์แว้บนึง รถหยุดไม่นานก็ออกต่อเลย จากตรงนี้ลงมาจนถึงกรุงเทพฯ รางเป็นรางคู่แล้ว ทางเรียบ ลื่นมาก รถไฟซิ่งลงมาเลย ท่าทางจะเหยียบถึงร้อย รถถึงบางซื่อตอนสองทุ่มกว่า ก็ลง กลับบ้าน.. ตอนกลับบ้านพึ่งเห็นว่าไอ้สองตู้ที่มาจากกาญจน์ด้วยกัน..ทำไมมันงอกเป็นห้าตู้วะ - -" ไปพ่วงตอนไหนเนี่ย
สรุปทริป
1. ทางรถไฟตัดได้ตรงมาก เสียตรงที่รางไม่ค่อยดี ทำความเร็วไม่ได้ ทำให้รถไฟไปได้ช้า นอกจากนี้ ก็มีปัญหาเรื่องการหลีกราง ทั้งๆที่เส้นทางอย่าง นครปฐม กาญจน์ ถ้าทำรางคู่ แล้วทำรางดีๆ รถจะวิ่งได้วันละหลายๆขบวนด้วยซ้ำ แต่ก็มีรถไฟเข้าออกกาญจน์แค่วันละสี่เที่ยว
2. การบริการไม่มีอะไรมาก เนื่องจากซื้อตั๋วบนรถ เลยเจอแต่นายตรวจ นายตรวจ (ชื่อคุณปรีชา) อัธยาศัยดีมาก น่าชมเชยเป็นอย่างยิ่ง ส่วนสภาพรถ เก่า และโทรม ไม่สะอาดมาก (แบบรถญี่ปุ่น) แต่ก็ไม่สกปรกขนาดรับไม่ได้ โดยรวมก็พอใช้ได้ แต่ผิดคาดนิดหน่อย ที่อุตส่าห์เรียกเป็นขบวนพิเศษสำหรับการท่องเที่ยว แต่ดันได้แค่นี้
3. มีของขายบนรถไฟ เป็นพวกน้ำดื่ม ตอนขากลับ เจอพวกแคบหมู ขนม อยู่บ้าง นึกว่าจะเจอพวกข้าวกล่องขายบนชานชาลา กะว่าต้องได้กินซักกล่องแล้ว เพราะตั้งแต่ขึ้นรถตอนเช้าไม่ได้นั่งกินข้าวเป็นชิ้นเป็นอันเลย กินขนมตลอดทาง แต่.. ไม่มี อาจจะเพราะเป็นรถเที่ยวพิเศษ จอดไม่นาน เลยไม่มีใครขาย หรือเพราะเขาห้ามขายแล้วก็ไม่รู้
Ref:
ขบวน 909, 910 http://www.railway.co.th/tour/t_saiyoknoi.asp
ขบวน 257 http://www.railway.co.th/Ticket/TrainStopStation_Time_All.asp?IdTrain=257
ขบวน 258 http://www.railway.co.th/Ticket/TrainStopStation_Time_All.asp?IdTrain=258
Subscribe to:
Posts (Atom)
