เงินเดือน ส.ส. ส.ว. ญี่ปุ่น

เอา wiki มาเขียนบล็อก .. ตามเคย
Ref:
http://ja.wikipedia.org/wiki/%E6%AD%B3%E8%B2%BB
http://ja.wikipedia.org/wiki/%E5%9B%BD%E4%BC%9A%E8%AD%B0%E5%93%A1%E3%81%AE%E6%AD%B3%E8%B2%BB%E3%80%81%E6%97%85%E8%B2%BB%E5%8F%8A%E3%81%B3%E6%89%8B%E5%BD%93%E7%AD%89%E3%81%AB%E9%96%A2%E3%81%99%E3%82%8B%E6%B3%95%E5%BE%8B

歳費 (saihi) แปลตรงตัวได้ว่าเงินปี เป็นค่าตอบแทนของ ส.ส. และ ส.ว. ของญี่ปุ่น ถ้าเป็นค่าตอบแทนของสมาชิกสภาท้องถิ่น 議員報酬 (giinhoushuu)

เงินเดือนของสมาชิกสภาสูงและสภาล่าง ใช้อัตราเดียวกัน
ประธานสภา เดือนละ 2,182,000 เยน
รองประธานสภา เดือนละ 1,593,000 เยน
สมาชิกสภา เดือนละ 1,301,000 เยน

ประเด็นที่เป็นปัญหา
1. ไม่มีระเบียบเรื่องการแบ่งจ่ายเงินตามจำนวนวัน
สมาชิกภาพของสมาชิกสภาเริ่มตั้งแต่วันที่ได้รับเลือกตั้ง ในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมาจัดวันที่ 30 สิงหาคม ผู้ที่ได้รับเลือกก็จะได้เงินเดือนเต็มเดือนของเดือนสิงหาคม

2. เงินเดือนค่อนข้างสูงเทียบกับประเทศอื่น
เงินเดือนบวกสวัสดิการของสมาชิกสภาญี่ปุ่นเฉลี่ยราว 22 ล้านเยนต่อปี (อเมริกา 17 ล้าน, อังกฤษ 9.7 ล้าน) ซึ่งถือว่าสูงมาก เหตุผลที่ให้เงินเดือนสูง เพราะถ้าให้เงินเดือนน้อย อาจจะเกิดปัญหาคอรัปชั่น (汚職 - oshouku - งานสกปรก .. แปลตรงตัวดีแท้) และก็อาจจะมีแต่คนที่บ้านรวย ที่สามารถลงมาเล่นการเมืองได้


ประเด็นแถม.. รายได้เฉลี่ยต่อปีของคนญี่ปุ่นแยกตามอาชีพ ปี 2008 เรียงจากมากไปน้อย
Ref: http://nensyu-labo.com/
1. นักบิน 12.38 ล้านเยน
2. หมอ 11.59 ล้านเยน
3. Prof. ในมหาลัย 11.22 ล้านเยน
4. ผศ. ในมหาลัย 8.71 ล้านเยน
5. ตำรวจ 8.13 ล้านเยน <-- ปี 2008 ตำรวจได้โบนัส 4.5 เดือน รายได้รวมเลยสูง
- อาชีพครู ตั้งแต่ประถม ถึงมหาลัย ติดลิสต์ 1-20 ทั้งหมด
- อาชีพยอดนิยมในไทยเช่น หมอ หมอฟัน ผู้ตรวจบัญชีภาษี แอร์+สจ๊วต ก็ติดลิสต์
- อาชีพแปลกๆ ได้แก่ ผู้สื่อข่าว (記者) นายหน้าอสังหาริมทรัพย์ ประกันวินาศภัย สถาปนิก คนขับรถไฟ
รายได้เฉลี่ยของคนทุกอาชีพอยู่ที่ราวๆ 4 ล้านเยนต่อปี
รายได้เฉลี่ยของคนที่เริ่มทำงานใหม่ 1-4 ปีแรกอยู่ที่ราวๆ 4 ล้านเยนต่อปี

- รายได้เฉลี่ยของ ส.ส. ส.ว. 28.96 ล้านเยนต่อปี
- รายได้ของนายกฯ 51.41 ล้านเยนต่อปี
- รมต. 37.33 ล้านเยนต่อปี
- ข้าราชการส่วนกลาง 6.32 ล้านเยนต่อปี

จริงๆแล้วเงินเดือนของคนญี่ปุ่นอาจจะไม่สูงมาก แต่จะมีโบนัสปีละสองหน รายได้รวมต่อปีเลยเยอะ

การนำรถมือสองเข้าไทย

...ระหว่างรอรันงาน..

พูดเหมือนมีรถขับ..แต่จริงๆไม่มี และขับรถไม่เป็น ^^"

หลายคนที่มาเรียนต่อต่างประเทศ (อาจจะโดยเฉพาะญี่ปุ่น) จะสนใจซื้อรถ และคิดเรื่องขนรถกลับไทย

รถใหม่ที่ญี่ปุ่นราคาค่อนข้างถูก แต่ถ้าขนกลับไทย นอกจากค่าขนส่ง ยังมีภาษีต่างๆที่ต้องจ่ายอีก เพราะรถที่ขายกันอยู่ในไทย บวกภาษีไปร่วมๆ 200% มันถึงได้แพง ถ้าปล่อยให้ "หิ้ว" รถเข้าเมืองกันได้ เดี๋ยวก็คงมีรถเถื่อนกันให้เกลื่อน

Ref: http://www.customsclinic.org/index.php?option=com_content&view=article&id=181&Itemid=167&lang=th

ก่อนอื่น จะขนรถกลับไทยได้ ต้องไปอยู่ต่างประเทศเกิน "ปีครึ่ง" และ ซื้อรถคันนั้นมาเกิน "ปีครึ่ง" ต้องมีใบขับขี่ และขนกลับมาได้คันเดียว

สรุปความจากลิงก์ข้างบน ภาษีที่ต้องจ่ายมี สี่ส่วน
1. อากรนำเข้า คิดจากราคาประเมิน (ราคาซื้อขาย) หักส่วนลดไปตามระยะเวลาที่ใช้ และตามสภาพ
2. ภาษีสรรพสามิต คิดจากราคาประเมิน
3. ภาษีเพื่อมหาดไทย คิด 10% ของภาษีสรรพสามิต
4. ภาษีมูลค่าเพิ่ม ณ ปัจจุบัน 7%

เริ่มจากคำนวณราคาประเมินก่อน
ราคาประเมิน
คิดจากราคาซื้อบวกค่าประกันบวกค่าขนส่ง (ราคา CIF) หลังจากนั้น หักส่วนลดของรถใช้แล้ว ลดหลั่นไปตามระยะเวลาที่ใช้ คร่าวๆ ปีครึ่ง ลดได้ 20%, สามปีครึ่ง 40%, 6 ปี 60%, 10 ปี 70% มากกว่านั้น ดูตามสภาพ

- ...มันมีส่วนลดของรถที่จดทะเบียนมาไม่กี่เดือนด้วย.. แต่ไม่เข้าใจว่ามันจะมีมาทำไม ถ้าบอกว่า ต้องซื้อรถมาเกินปีครึ่ง ...
- ซื้อรถมือสอง ซื้อไม่นาน แต่รถเก่าแล้ว ก็นับตามอายุรถ ถึงรถเก่าจะหักภาษีได้เยอะ แต่สำหรับญี่ปุ่น เจอค่าตรวจสภาพคงไม่จืด...
- รถแต่ง คิดราคาของที่แต่งด้วย
- รถเคยชน ก็ประเมินให้ถูกลงได้

อัตราขาเข้า
รถยนต์นั่งส่วนบุคคล คิด 80% ของราคาประเมิน

e.g.
ราคาประเมิน C, อัตราภาษีขาเข้า Tr
อากรขาเข้า = C*Tr


ภาษีสรรพสามิตและภาษีเพื่อมหาดไทย
คิดตามขนาด cc และแรงม้า 30-50%
คิดจากราคาประเมิน+อากรขาเข้า

e.g.
ราคาประเมิน C, อากรขาเข้า C*Tr, อัตราภาษีสรรพสามิต Er, อัตราภาษีมหาดไทย 0.1Er
ค่าภาษีสรรพสามิต+มหาดไทย E = (C+C*Tr) * 1.1Er / (1 - 1.1Er) = C * (1+Tr)*1.1Er / (1-1.1Er)

- อัตราภาษีสรรพสามิตสำหรับรถขนาดไม่เกิน 2000 cc ไม่เกิน 220 แรงม้า คิด 30%

ภาษีมูลค่าเพิ่ม
คิดจาก ราคาประเมิน+อากรขาเข้า+ภาษีสรรพสามิต+ภาษีเพื่อมหาดไทย

e.g.
ราคาประเมิน C, อากรขาเข้า C*Tr, อัตราภาษีสรรพสามิต Er, อัตราภาษีมหาดไทย 0.1Er, อัตราภาษีมูลค่าเพิ่ม Vr

Vat = Vr * (C+C*Tr+(C+C*Tr)*1.1Er / (1-1.1Er)) = C * Vr * (1+Tr+(1+Tr)*1.1Er/(1-1.1Er))
= C * Vr * (1+Tr)/(1-1.1Er)

ดังนั้น..
เสียภาษีรวมๆกัน C*Tr + C * (1+Tr)*1.1Er / (1-1.1Er) + Vr * C * (1+Tr)*1.1Er / (1-1.1Er)
= C (Tr + (1+Tr)*1.1Er / (1-1.1Er) + Vr * (1+Tr) / (1-1.1Er) )
= C ((Tr + 1.1Er + Vr(1+Tr)) / (1-1.1Er))

e.g. รถเล็ก ไม่เกิน 2000 cc ไม่เกิน 220 แรงม้า ให้ราคาประเมิน C
Tr = 80%, Er = 30%, Vr = 7%
เสียภาษี (0.8+1.1*0.3+0.07*(1+0.8)) / (1-1.1*0.3) = 187.46% ของราคาประเมิน

ถ้าเป็นรถเก่า...
e.g.
รถเล็ก ใช้มาสี่ปีครึ่ง ราคาประเมินลดลงครึ่งนึง -> เสียภาษี เกือบๆ เท่าราคามือหนึ่งที่ซื้อมา

นอกจากภาษีที่ต้องจ่าย ถ้าเป็นรถเก่าที่จดทะเบียนในต่างประเทศแล้ว
"ต้องได้รับใบอนุญาตการนำเข้าจากกรมการค้าต่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์ ก่อนเรือเข้า"

สมมติ
ซื้อ eco car คันจิ๋วๆ มือหนึ่ง ราคาล้านกว่าๆ (เยน) ใช้สามปี ขนกลับไทย เสียค่าขน ค่าภาษี รวมแล้วก็ซัก 1.4 เท่าของราคาตั้งต้น ... ซื้อมือหนึ่งใหม่ที่ไทยดีกว่ามั้งนั่น...

การแปรรูปรัฐวิสาหกิจในญี่ปุ่นในยุค 1980s

Ref: http://www.heritage.org/Research/AsiaandthePacific/asb51.cfm

เปลี่ยนแนวมาอ่านเปเปอร์แบบนี้มั่งก็ดีมั้ง เรื่องราวเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน.. อันนี้ pro แปรรูป เต็มๆ
หมายเหตุ: ไม่ได้ update สถานการณ์ ณ 2009 ว่า ผลของนโยบายเหล่านี้ออกมาเป็นยังไงบ้างนะ

Privatizing State-Owned Enterprises: A Japanese Case Study
Katsuro Sakoh
Asian Studies Backgrounder #51 , Asia and the pacific issue
The Heritage Foundation
September 4, 1986

เปเปอร์นี้พูดถึงสาเหตุที่ทำให้ญี่ปุ่นต้องแปรรูปรัฐวิสาหกิจ วิธีการที่รัฐบาลญี่ปุ่นจัดการแปรรูปรัฐวิสาหกิจหลักสามแห่ง ได้แก่ การรถไฟ การโทรศัพท์และการสื่อสาร องค์การยาสูบ การแปรรูปกิจการทั้งสามเกิดในช่วงรัฐบาลของนายก Yasuhiro Nakasone นอกจากนี้ยังมีกิจการกึ่งรัฐวิสาหกิจ (รัฐถือหุ้นแต่ไม่เต็ม 100%) คือ JAL

สาเหตุหลักๆบีบให้ญี่ปุ่นต้องแปรรูปรัฐวิสาหกิจคือ รัฐบาลมีหนี้สินเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทั้งจากการใช้จ่ายของรัฐบาลเอง (ในยุคก่อนหน้า ที่ต้องการกระตุ้นเศรษฐกิจ เลยจ่ายแหลก แล้วก็อัดสวัสดิการสังคมแหลก) งบประมาณที่อัดลงไปสนับสนุนรัฐวิสาหกิจ และการขาดทุนของรัฐวิสาหกิจบางตัว (การรถไฟ.. 25 ล้านUSD ต่อวัน!!!) รัฐบาลไม่ต้องการแก้ปัญหาด้วยการเพิ่มภาษี หรือตัดลดสวัสดิการลง ดังนั้นทางที่จะหาเงินเข้ามาได้ ก็ต้องขายของบางส่วนที่มีอยู่ จัดการปฏิรูปของที่ไม่ค่อยจะมีประสิทธิภาพ (ขาดทุน...) ให้มันดีขึ้น

เป้าหมายของการแปรรูปคือ
1. ตัดลดค่าใช้จ่ายของรัฐ ที่จ่ายลงไปให้รัฐวิสาหกิจ (ลดการขาดดุลงดประมาณ)
2. เพิ่มเงินในคลัง
3. เพิ่มความสามารถในการแข่งขัน การผูกขาดทำให้ไม่มีการแข่งขัน การพัฒนาทำได้ช้า เมื่อเกิดการแข่งขัน เศรษฐกิจจะเติบโต สุดท้ายก็จะเก็บภาษีเพิ่มได้เอง
4. เปิดตลาดเสรี เพื่อประโยชน์ของผู้บริโภค และเปิดโอกาสให้ต่างประเทศเข้ามาแข่งขันในตลาด

รัฐขาดดุลจากการขาดทุนของการรถไฟ "ปีละ" ห้าหมื่นล้านเหรียญ (20%ของการขาดดุล) ดังนั้น ไม่ว่ายังไงก็ต้องมีการจัดการกับการขาดทุนก้อนนี้ การรถไฟญี่ปุ่นในยุคนั้นมีพนักงานราวสี่แสนสองหมื่นคน ซึ่งถือเป็นจำนวนที่มากเกินไปมาก เป็นส่วนนึงของสาเหตุของการขาดทุน (หลังการแปรรูป พนักงานลดเหลือครึ่งเดียว ซึ่งเป็นจำนวนที่เหมาะสมกับขนาดองค์กร)

รัฐบาลของนาย Nakasone เผชิญกับการต่อต้านในการแปรรูปรัฐวิสาหกิจจากหลายฝ่าย ได้แก่
1. สหภาพแรงงาน ที่รู้ว่า ถ้าแปรรูปจะต้องมีการปลดคนงานออก (โดยเฉพาะการรถไฟ) และห่วงว่าถ้าแปรรูป พนักงานจะไปให้ความสำคัญกับบริษัท มากกว่าตัวสหภาพ

2. ฝ่ายซ้าย ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากสหภาพ .. (อันนี้ของตาย ปฏิรูปนี่มันขวาชัดๆ..)

3. ข้าราชการ ที่จะสูญเสียอำนาจในการควบคุมรัฐวิสาหกิจเหล่านี้ไป

4. สมาชิกสภา ทั้งฝ่ายรัฐบาลเอง และฝ่ายค้าน

นายก Nakasone ใช้วิธีตั้งคณะกรรมการปรึกษาส่วนตัว เพื่อจะได้ไม่ต้องผ่านข้าราชการรวมถึงเหล่านักการเมืองที่คัดค้านการแปรรูป และตั้งประธานบอร์ดรัฐวิสาหกิจที่สนับสนุนการแปรรูป (นายก Nakasone ปลดประธานการรถไฟ ซึ่งมีแนวคิดคัดค้านการแปรรูปออก เป็นเรื่องที่.. ไม่ปกติเท่าไหร่ สำหรับญี่ปุ่น) สำหรับการลดจำนวนพนักงาน นายก Nakasone ใช้วิธีให้บริษัทใหม่ที่จะตั้งขึ้นรับพนักงานเหล่านี้เข้าไป และ บีบให้บริษัทเอกชนรับพนักงานบางส่วนที่ต้องออกจากรัฐวิสาหกิจไปทำงานด้วย (ซึ่งวิธีแบบนี้ เป็นปัญหาอยู่ในปัจจุบัน - 2009)

การแปรรูปการรถไฟ (JNR -> JR)
ขั้นตอนการแปรรูปการรถไฟ เริ่มจาก
1. ทยอยลดจำนวนพนักงานลง
2. แตกการรถไฟออกเป็นบริษัทย่อยๆตามภูมิภาค และแยกรถขนสินค้าออกมาต่างหาก (รถขนสินค้าญี่ปุ่นใช้รางแยกกับรถไฟขนคน)
3. แปรรูปเป็นเอกชน
4. ให้การรถไฟสามารถทำธุรกิจอื่นๆได้ (ทำแต่รถไฟมันขาดทุน.. รถไฟเอกชนญี่ปุ่นก็ทำเหมือนกัน) เช่น โรงแรม ห้าง การพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ (ปัจจุบันที่เห็นชัดๆอีกอัน ก็ travel agency)

เนื่องจากการรถไฟก่อหนี้ไว้เยอะมาก รัฐบาลจึงต้องขายทรัพย์สินทั้งหลายแหล่ที่ไม่เกี่ยวกับการเดินรถไฟ เพื่อช่วยกลบหนี้ .. แต่ถึงยังงั้นก็ยังเหลือนี้ราว แสนห้าหมื่นเจ็ดพันล้านเหรียญ... หลังจากแปรรูปก็จะเหลือหนี้ก้อนโต ที่ยังต้องใช้คืน รัฐบาลญี่ปุ่นเอาภาษีโปะให้เจ็ดหมื่นล้านเหรียญ (ครึ่งนึงนะนั่น) หนี้ก้อนนี้จะเกลี่ยลงไปตามบริษัทที่เกิดจากการแปรรูป อย่างไรก็ตาม บริษัทอย่าง JR Hokkaido, JR Shikoku, Kyushu line เป็นบริษัทที่ไม่มีศักยภาพในการทำกำไร (เกาะเล็ก คนน้อย) แต่บริษัทที่เหลือ ยังพอมีศักยภาพอยู่ ดังนั้น หนี้ที่ต้องใช้คืนจะเกลี่ยลงบริษัทที่มีปัญญาจ่าย.. (ประเมินไว้ว่า ราวหมื่นแสนล้านเหรียญ)

หลังจากแปรรูป ตอนเริ่มต้นรัฐถือหุ้นใหญ่ แต่รัฐวางแผนจะค่อยๆทยอยๆปล่อยหุ้นให้เอกชนถือ และเข้าตลาดหลักทรัพย์ในที่สุด (ปี 2009 มี JR East กับ JR West อยู่ในตลาด)

การแปรรูปการโทรศัพท์และการสื่อการ (NTT)
การแปรรูป NTT ทำได้ง่ายกว่าการรถไฟ เพราะ NTT ไม่ได้ขาดทุน ทำให้ไม่ต้องปลดพนักงาน (แบบที่การรถไฟโดน) สหภาพจึงไม่คัดค้าน นอกจากนี้ ฐานเงินเดือนของรัฐวิสาหกิจเป็นฐานเดียว พนักงานของ NTT เชื่อว่า การแปรรูปออกไปเป็นเอกชนจะทำให้ตัวเองได้เงินเดือนมากขึ้น ฝ่ายบริหารของ NTT ก็สนับสนุนนโยบายแปรรูป ทางด้านประชาชนเองก็ไม่คัดค้านการแปรรูป เพราะหลังจากแปรรูปแล้ว NTT ไม่ได้ถูกแยกเป็นบริษัทย่อยๆตามภูมิภาค จึงไม่มีความกังวลเกี่ยวกับเรื่องการบริการที่อาจจะด้อยลง (เหมือนการรถไฟ.. ที่วุ่นวายใช้ได้.. มันบริษัทใครบริษัทมันมากๆ)

NTT เชื่อมันในศักยภาพของตัวเองในการแข่งขัน และเชื่อว่าการแปรรูป (บวกเปิดเสรี) จะทำให้ NTT พัฒนาไปได้เร็วขึ้น ทางฝ่ายรัฐบาลก็เชื่อว่าการแข่งขันจะทำให้ผู้บริโภคได้รับการบริการที่ดีขึ้น

การแปรรูป NTT ตามด้วยการออกกฎหมายยกเลิกการผูกขาด ทำให้เกิดผู้ให้บริการรายใหม่ๆ ขึ้นอีกหลายราย นายก Nakasone ยังได้ผ่อนคลายกฎระเบียบเกี่ยวกับบริการด้านสื่อสารและข้อมูล ทำให้เกิดการร่วมทุนระหว่างญี่ปุ่นกับทุนต่างชาติขึ้นอีกหลายกลุ่มเพื่อให้บริการในส่วนนี้

รัฐบาลมีแผนจะขายหุ้นของบางส่วน NTT ให้เอกชน (หาเงินเข้าคลัง..) แต่จะยังคงถือหุ้นบางส่วนเอาไว้เองอยู่ (30% .. แต่ ณ ปัจจุบัน ไม่ไดเช็ค)

การแปรรูปองค์การยาสูบ (JTS -> JTI)
มีการต่อต้านจากเกษตรกรที่ปลูกยาสูบ เนื่องจากกลัวว่าจะมีการนำเข้ายาสูบราคาถูกจากต่างประเทศ รัฐบาลประนีประนอมกับกลุ่มเกษตรกรด้วยการยังคงให้กิจการยาสูบหลังการแปรรูปยังคงผูกขาดการผลิตและการซื้อใบยาสูบ (จากเกษตรกร) ในประเทศต่อไป แต่ให้เปิดเสรีในการขายยาสูบ บริษัทเอกชนสามารถตั้งจุดจำหน่ายยาสูบได้เอง ไม่จำเป็นต้องผ่านองค์การยาสูบอีก

รัฐบาลมีแผนจะขายหุ้นของกิจการยาสูบให้เอกชนเช่นกัน แต่ยังคงถือหุ้นใหญ่อยู่ (ณ 2009 ไม่ได้เช็คอีกเช่นกัน)

JAL
รัฐถือหุ้นบางส่วนของ JAL อยู่ แต่นายก Nakasone เห็นว่าไม่มีความจำเป็นที่รัฐจะต้องถือหุ้น JAL อีก ให้ JAL เป็นเอกชนเต็มตัว จะมีประสิทธิภาพในการบริหารจัดการได้ดีกว่า

รัฐบาลอนุญาตให้ ANA ซึ่งเป็นบริษัทเอกชนสามารถเปิดเที่ยวแปซิฟิก เป็นการยกเลิกการผูกขาดของ JAL ในการบริการเที่ยวบินนานาชาติ หลังจากนี้ รัฐบาลมีนโยบายจะปล่อยหุ้นของ JAL ทั้งหมดออกไป (ไม่ได้เช็คว่า 2009 เป็นยังไง)

โดยสรุป ในยุคนั้น อังกฤษเริ่มต้นแปรรูปรัฐวิสาหกิจไปก่อน (1979, Magaret Thatcher) ตามด้วยฝรั่งเศส อเมริกาเอง ก็เริ่มต้นแปรรูปรัฐวิสาหกิจเช่นกัน การบริหารจัดการโดยเอกชนทำได้มีประสิทธิภาพมากกว่ารัฐ และมีการแทรกแซงได้น้อยกว่า รวมถึงการเปิดเสรีจะทำให้ผู้บริโภคมีทางเลือกมากขึ้น ญี่ปุ่นก็กำลังตาม trend นี้ไปเช่นกัน


.... กลับมาดูที่ไทยบ้าง.. มีอะไรที่เราแปรรูปไปแล้วบ้าง? ไปรษณีย์ กสท. ?
เรื่องรัฐวิสาหกิจขาดทุนของไทยตอนนี้ (2009) น่าจะไม่ต่างกับญี่ปุ่นเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนมากนัก แต่กิจการบางอย่างของไทย โดยเฉพาะการรถไฟ ถ้าแปรรูปตอนนี้ ไม่น่าจะมีศักยภาพในการแข่งขันกับเอกชนได้เท่าไหร่ ยกเว้นจะกู้เงินรัฐมาลงทุนเพิ่ม ก็น่าจะพอไปต่อได้

องค์การโทรศัพท์ ก็น่าจะแปรรูปได้ ซึ่งจริงๆตอนนี้ก็ไม่ได้ผูกขาดแล้ว น่าจะออกมาแข่งขันกับเอกชนเต็มตัวได้แล้ว

การบินไทย.... no comment ...

เทพเจ้าที่พบได้ในญี่ปุ่น

ว่าจะเขียนหลายอย่าง แต่ก็ขี้เกียจเกิน เขียนไม่จบซักอัน

วันนี้ว่าด้วยเรื่อง เทพเจ้าทั้งหลาย ที่อาจพบได้ตามวัดและศาลเจ้าญี่ปุ่น สำหรับญี่ปุ่น พระพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์ เทพ ยักษ์ ฯลฯ ญี่ปุ่นก็ไหว้เป็นเทพเจ้าเหมือนๆกันหมด

เอาตัวเด่นๆที่น่าจะเคยเห็นตามสถานที่ท่องเที่ยวเป็นหลักละกันนะ

風神−雷神 fuujin-raijin
เป็นยักษ์ มักจะเห็นสองตัวนี้อยู่คู่กันตลอด ฟูจิน เทพแห่งลม จะถือผ้า ทำเป็นเหมือนร่มชูชีพ (- -") .. ส่วน ไรจิน เทพแห่งสายฟ้า จะมีผ้าคล้องคอ แล้วมีกลอง (น่าจะนะ) วิ่งวนอยู่รอบๆ

ที่ sensou-ji (วัดอาซาคุสะ) ยักษ์สองตัวนี่เฝ้าประตูด่านแรกอยู่ (ประตูที่เขียนว่า 雷門 นั่นแหละ) จากด้านหน้า ฟูจินอยู่ขวา ไรจินอยู่ซ้าย

ที่อื่นก็มี แต่นึกไม่ออกแล้ว ว่าเจอที่ไหนอีก

七福神 shichi-fuku-jin เทพเจ้าแห่งความโชคดีทั้งเจ็ด
พบได้ตามศาลเจ้าญี่ปุ่น แต่ส่วนใหญ่ในศาลเจ้าจะมีแค่บางองค์ น้อยแห่งที่จะมีอยู่ครบเจ็ด

1. 恵比寿 (えびす ebisu) - เบียร์ :P ... (ไม่ใช่ละ..) เอบิสึ เทพเจ้าแห่งการประมง เทพหนึ่งเดียวของญี่ปุ่นที่ไม่ได้ก๊อปมาจากคนอื่น

2. 大黒天 (だいこくてん - daikokuten) อวตารของพระศิวะ ท้าวมหากาฬ ผู้ปกครองนาคและที่ดูแลสมบัติใต้บาดาล ญี่ปุ่นใช้เป็นเทพแห่งสมบัติและโชคลาภ

3. 毘沙門天 (びしゃもんてん - bishamonten) ไวศรฺวณ เวสสุวรรณ ท้าวกุเวร เจ้าแห่งยักษ์ หนึ่งในท้าวจตุโลกบาล ณ จาตุมหาราชิกา ดูแลทิศเหนือ สำหรับญี่ปุ่น เป็นเทพแห่งการแข่งขัน การประลอง

4. 福禄寿 (ふくろくじゅ - fukurokuju) เทพแห่งความสุข ความร่ำรวย และอายุยืน ก๊อปมาจากลัทธิเต๋า

5. 寿老人 (じゅうろうじん - juuroujin) เทพแห่งการมีอายุยืนยาว ชอบกินเหล้า - -" ก๊อปมาจากลัทธิเต๋า

6. 布袋 (ほてい - hotei) ชื่อจีนเรียก บุได หน้าตาเหมือนพระสังกัจจายน์แต่เป็นคนละองค์กัน โฮเทเป็นเทพเจ้าแห่งความสนุกสนานรื่นเริง บางตำราว่า โฮเท เป็นหนึ่งในพระโพธิสัตว์ หรือ พระศรีอาริยเมตไตรย ก๊อปมาจากพุทธมหายานของจีน

7. 弁財天 (べんざいてん - benzaiten) พระสุรัสวดี ประทับบนบัวขาว เทพีแห่งปัญญา ดนตรี และศิลปะ ถือ วีณา (แขก) (琵琶 biwa ญี่ปุ่น)

สำหรับญี่ปุ่น แทนที่จะทัวร์เก้าวัด แบบไทย ก็ทัวร์ศาลเจ้า 7 เทพเจ้าแทน ...

阿弥陀如来 amidanyorai พระอมิตาภพุทธ
如来 (にょらい - nyorai) หมายถึง พระพุทธเจ้า สำหรับพระอมิตาภพุทธที่เด่นๆ ก็ kamakura daibutsu (鎌倉大仏) หรือ ushiku daibutsu (牛久大仏) ที่อิบารากิเป็นต้น
จริงๆแล้ว 如来 แปลตรงตัวว่า "ตถาคต"

สำหรับพระพุทธเจ้าของเถรวาท พระสิทธัตถะ (瞿曇 悉達多 - go-tama shiddatta - โคตมะ สิทธัตถะ) เรียก 釈迦如来 (shaka nyorai = พระพุทธเจ้าจากศากยวงศ์) ชื่อ 釈迦 เป็นการเรียกย่อจาก 釈迦牟尼 (shaka muni -> ศากยมุนี)

観音 kannon กวนอิม
観音菩薩 (かんのんぼさつ - kannon bosatsu) กวนอิม อวโลกิเตศวร .. คนไทยคงรู้จักกันดี กวนอิมที่นี่มีหลายภาคให้เห็น

1. 千手観音 (せんじゅかんのん - senju kannon) กวนอิมพันมือ
2. 聖観音 (しょうかんのん - shou kannon) กวนอิมปกติทั่วๆไป ท่าทางใจดี มือขวายกขึ้น อาจจะถือดอกบัว ส่วนใหญ่เป็นปางยืน

และปางอื่นๆ..

地蔵 jizou จิโซ
จิโซก็เป็นพระโพธิสัตว์ (กษิติครรภมหาโพธิสัตว์) อันนี้น่าจะเจอบ่อยในการ์ตูน ส่วนใหญ่จิโซจะทำไว้น่ารัก ^^" ของจริงก็พบเห็นได้ตามทางทั่วไป เชื่อกันว่า จิโซจะช่วยปกป้องดูแลเด็กๆ รวมถึงเด็กที่ตายก่อนวัยอันควร พ่อแม่มักจะขอบคุณจิโซด้วยเสื้อผ้า เครื่องแต่งตัว เราเลยอาจจะเห็นจิโซถูกจับแต่งตัวแบบเด็กน่ารักๆ อยู่บ่อยๆ

นึกไม่ออกละ ว่ามีอะไรอีก...

References: again, thanks to wikipedia

ทัศนศึกษา Toyo Seikan

หนีงานไปเที่ยวมา...

สำนักงานผู้ดูแลนักเรียนจัดทัศนศึกษาช่วงปิดเทอมหน้าร้อน พาไปดูโรงงานของบริษัท Toyo Seikan
(ต้องชมสนร.รุ่นนี้จริงๆ ขยันมาก)

Toyo Seikan เป็นบริษัทผลิตบรรจุภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดของเอเชีย และใหญ่เป็นอันดับห้าของโลก บริษัทอันดับหนึ่งของโลกคือ Tetrapack (ที่ทำกล่องนมนั่นแหละ) ของสวิสเซอร์แลนด์ แต่ tetrapack ผลิตเฉพาะบรรจุภัณฑ์กระดาษ ในขณะที่เครือ Toyo Seikan ทำทุกอย่าง ตั้งแต่ กระดาษ แก้ว พลาสติก เหล็ก อะลูมิเนียม ฯลฯ ในบรรดาบริษัท top 5 ของโลก เครือ Toyo Seikan เป็นบริษัทเดียวที่ทำบรรจุภัณฑ์ทุกรูปแบบ

ทัศนศึกษาครั้งนี้ เขาให้ไปดูโรงงานที่ yokohama ตัวโรงงานขนาดไม่กว้างมาก (พื้นที่พอๆกับโตเกียวโดม ใหญ่กว่านิดหน่อย) ที่โรงงานนี้ผลิตกระป๋องเหล็ก อะลูมิเนียม กับขวด PET แล้วก็มีศูนย์วิจัยของบริษัทอยู่ เครือของบริษัทนี้ใหญ่มาก มีโรงงานกระจายอยู่เป็นสิบแห่งทั่วญี่ปุ่น มีบริษัทลูกที่ไทยอย่างน้อยๆก็ 5 บริษัท (โรงงานน่าจะสิบกว่า ถ้าฟังไม่ผิด) .. และคงเป็นสาเหตุที่เขาเลือกให้มาทัศนศึกษาที่นี่..ด้วย.. (ท่านทูตมาฟังเอง กับเจ้าหน้าที่สารพัดสำนักงานในสถานทูต ก็มา)

Toyo Seikan มีศูนย์วิจัยของตัวเอง ทำงานวิจัยตั้งแต่ตัววัตถุดิบที่ใช้ในการผลิต (เหล็ก อะลูมิเนียม พลาสติก ฯลฯ) ไปจนถึงออกแบบขั้นตอน เครื่องจักร สำหรับการผลิต เรียกได้ว่า วิจัยแบบครบวงจร เครือนี้ยังไปก่อตั้งวิทยาลัยด้านบรรจุภัณฑ์โดยตรงด้วย (www.toshoku.ac.jp) เห็นว่าพนักงานทั้งหมดของเครือ จะได้เทรนที่วิทยาลัยนี้ก่อนไปทำงาน

ทัศนศึกษาครั้งนี้แบ่งเป็นสองส่วนหลักๆ คือ ไปดู production line ของโรงงาน กับไปดูผลงานวิจัยของบริษัท

ตอนไปดู production line ก็นึกถึงสมัยเรียน (เรื่องการขึ้นรูปผลิตภัณฑ์.. จำวิชาไม่ได้แล้ว)

กระป๋อง มีทั้งกระป๋องเหล็ก (steel) และกระป๋องอะลูมิเนียม การขึ้นรูปกระป๋องมีสองแบบ แบบ 2 pieces (ตัวกระป๋อง + ฝา) กับ 3 pieces (ตัวกระป๋อง+ก้น+ฝา) หลักการง่ายๆไม่มีอะไรมาก ตัดแผ่นโลหะให้เป็นตัวกระป๋อง แล้วก็ดึงขึ้นมาเป็นทรง (redraw) ทำขอบฝากระป๋อง แล้วก็แพ็คเป็นล็อต ส่งลูกค้า

การขึ้นรูปขวด PET ก็มีทั้งแบบฉีด (injection) กับแบบอัด (compression)

ในโรงงานสะอาดมากๆ สมกับเป็นโรงงานบรรจุภัณฑ์สำหรับอาหาร (ที่เห็น เป็นกระป๋องเบียร์ กับขวดน้ำ) ทุกขั้นตอนใช้เครื่องจักรทั้งหมด ไม่มีคนเข้าไปเกี่ยวข้อง (นัยว่า สะอาดแน่) QC ทั้งหมดใช้ sensor แต่คนพาทัวร์บอกว่า ถ้าลูกค้า complain ตีกลับมา ก็จะใช้แรงงานคนเข้าไป QC อีกที

เสียงค่อนข้างหนวกหูทีเดียว (เกิน 100 dB แน่ๆ) ทางโรงงานเองก็บอกว่า โรงงานนี้ตั้งอยู่ในโซนชุมชน (รอบข้างมีแต่บ้านคน) เลยต้องห่วงเรื่องมลภาวะมากเป็นพิเศษ ก็นับว่าเขาเก็บเสียงได้ดีพอดู อยู่นอกโรงงานก็ไม่หนวกหูมาก ส่วนพนักงานในโรงงานมีที่ครอบหูให้ ก็คงช่วยได้บ้าง

เนื่องจาก แทบทุกส่วนของโรงงานใช้เครื่องจักรหมด เลยไม่ค่อยเห็นพนักงานซักเท่าไหร่ ที่เห็นก็จะเป็นช่างซ่อมบำรุง กำลังดู line มีพนักงาน QC ทำแล็บอยู่ ทำนองนั้น

อย่างที่ว่า Toyo Seikan มีศูนย์วิจัยเป็นของตัวเอง และวิจัยตั้งแต่วัตถุดิบไปยันขั้นตอนการผลิต ทางโรงงานเลยแนะนำผลิตภัณฑ์บางตัวให้ดู (พูดด้วยความภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง)

1. TULC เป็นเทคโนโลยีเคลือบผิวเหล็ก หรืออะลูมิเนียมด้วย film ชนิดหนึ่ง
ตามปกติ ในขั้นตอนการขึ้นรูปจะต้องใส่สารหล่อลื่นในแม่พิมพ์ หลังจากขึ้นรูปแล้วก็ต้องล้างสารหล่อลื่นนี่ออก มันทำให้สิ้นเปลือง บริษัทเลยคิดค้น film ที่ใช้เคลือบลงไปบินผิวโลหะ ใช้แทนสารหล่อลื่น ทำให้ประหยัดน้ำที่จะต้องใช้ล้างออกอีกต่อ แล้วก็ทำให้ process การขึ้นรูปเร็วขึ้น
มีคนถามว่า ต้นทุนอันไหนคุ้มค่ากว่ากัน ระหว่างแบบเก่า ที่ต้องใช้สารหล่อลื่น และเปลืองน้ำล้าง กับ ค่าฟิล์มที่ใช้เคลือบ ทางโรงงานตอบว่า พอๆกัน แต่แบบ film นี่ เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากกว่า (ไม่มีน้ำเป็นของเสีย ก่อให้เกิด CO2 ในการผลิตน้อยกว่าแบบเก่า)

โรงงาน "โฆษณา" ว่า กระป๋อง steel ใดๆ ที่ก้นกระป๋องเป็นสีขาว (เหมือนทาสีขาว) อันนั้นเป็นกระป๋อง TULC จากบริษัทเขา มีคนถามว่า ทำไมต้องเป็นสีขาว.. เจ้าหน้าที่ตอบว่า "ทำให้ลงสีได้ง่าย (พื้นขาว) ต้นทุนต่ำ" แต่เพราะมันเป็นพื้นขาว ถ้าต้องการความแวววาวแบบโลหะ ตอนนี้ยังทำไม่ได้

การเคลือบหรือสกรีนกระป๋องไม่มีปัญหาในการ recycle เพราะตอนเอาไปหลอม สี หรือ วัสดุเคลือบพวกนี้ จะแยกชั้นกับตัวโลหะอยู่แล้ว

2. การ screen ลาย
ทางโรงงานมีทั้งแบบปกติ ที่ screen ลายลงบนแผ่นโลหะก่อน แล้วค่อยเอาไปตัดขึ้นรูป และแบบใช้ลูกกลิ้งสกรีนลงไปบนกระป๋องที่ขึ้นรูปแล้ว

3. ฉนวนกัน oxygen/ความชื้น
oxygen และความชื้นเป็นตัวการสำคัญที่ทำให้สิ่งที่บรรจุอยู่ในภาชนะ (content) มีลักษณะเปลี่ยนไป เก็บไม่ได้นานเท่าที่ควร บริษัทเลยคิดค้นการทำบรรจุภัณฑ์พลาสติกให้มีหลายชั้น (layer) ชั้นตรงกลางจะเป็นฉนวนกันoxygen/ความชื้น ทำให้ใช้พลาสติกที่หนาน้อยลง (เมื่อต้องการคุณสมบัติความเป็นฉนวนในระดับเดียวกัน)

4. การขึ้นรูปขวด PET แบบต่างๆ
ขวด PET แบ่งตามสิ่งที่บรรจุภายในได้สองแบบ คือ แบบอัดความดัน (เช่น โค้ก) กับแบบธรรมดา (เช่น น้ำชา) ความหนาของพลาสติกที่ใช้ต่างกัน และแบ่งตามวิธีการบรรจุได้สองแบบ คือ บรรจุร้อน (hot filling) กับบรรจุธรรมดา ขวดสำหรับแบบบรรจุร้อนตรงปากขวดจะเป็นพลาสติกที่ทนความร้อน (สีขาว ต่างกับแบบธรรมดาที่ตรงปากขวดก็เป็นพลาสติกใสธรรมดา)

การขึ้นรูปในโรงงานนี้มีทั้งแบบฉีด และแบบอัด ถ้าฟังไม่ผิด.. โรงงานบอกว่า เขาเป็นคนคิดวิธีการขึ้นรูปแบบอัด

5. retortable pouch (ถุงสำหรับอาหารสำเร็จรูป เช่น ถุงคาเร)

6. ฯลฯ

จากตู้โชว์ที่เขาตั้งไว้ บริษัทนี้ทำบรรจุภัณฑ์แทบจะทุกอย่างในญี่ปุ่นเลยก็ว่าได้ นอกจากบรรจุภัณฑ์สำหรับอาหาร ก็ยังมีถุง refill ของแชมพูสบู่เหลว ขวดแชมพู กระป๋องสเปรย์ สารพัดยี่ห้อ

ที่แน่ๆ kirin น่าจะใช้บรรจุภัณฑ์ของบริษัทนี้ ทางโรงงานบอกว่า กระป๋องเบียร์สิงห์ที่ไทย ก็ของเครือนี้เช่นกัน

Toyo Seikan มีความร่วมมือกับจุฬาฯ (food sci) กับม.รังสิต มีโครงการแลกเปลี่ยนของนิสิตนักศึกษาป.ตรี มาฝึกงานเป็นช่วงสั้นๆ สำหรับจุฬาฯ มีโครงการร่วมกัน พยายามพัฒนาบรรจุภัณฑ์สำหรับ "ข้าวเหนียวมะม่วง" ตอนนี้ยังทำส่วนข้าวเหนียวมูนอยู่ ยังไม่สำเร็จ ยังไม่ไปถึงมะม่วง

Referece: http://www.toyo-seikan.co.jp/

ดอกไม้เพลิง

เข้าหน้าร้อนแล้ว เริ่มเข้าเทศกาลจุดดอกไม้ไฟของที่นี่... แต่ เขาจะจุดกันไปทำไม.. นั่นสิ ไม่รู้เหมือนกัน

แรกๆที่มา เคยพูดถึงเทศกาลนี้ว่า เขา "จุดพลุ" กัน แต่มีคนทักว่า เอ้ย..ไปเรียกยังงั้นได้ไง เลยชักงง ตกลงว่า พลุ กับ ดอกไม้ไฟ มันไม่เหมือนกันรึ

จากพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน 2542

พลุ	[พฺลุ] น. ดอกไม้เพลิงชนิดหนึ่ง บรรจุดินปืนในกระบอกไม้ไผ่ เมื่อ
	จุดมีเสียงระเบิดดังคล้ายเสียงปืน, โดยอนุโลมเรียกดอกไม้เพลิง
	อย่างอื่นที่จุดมีเสียงระเบิดดังเช่นนั้นว่า พลุ. ว. ฟุ, ฟ่าม, ไม่แน่น.

ดอกไม้เพลิง, ดอกไม้ไฟ	น. เครื่องสําหรับจุดในงานเทศกาลหรืองานศพเป็นต้น ทําด้วย
	กระบอกไม้อ้อหรือไม้ไผ่เป็นต้น บรรจุดินดํา มีชื่อต่าง ๆ กันตามชนิด.

สรุปความได้ว่า พลุ นับเป็น ดอกไม้ไฟชนิดหนึ่ง ที่จุดแล้วมีเสียงระเบิดตู้มต้าม ดังนั้น ไฟเย็น นับเป็นดอกไม้ไฟ แต่ไม่เป็นพลุ ส่วนงานเทศกาลดอกไม้ไฟของที่นี่ เป็นงาน "จุดพลุ" เสียเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็มีคนเล่น "ดอกไม้ไฟ" กันพอควร

ส่วนคำว่า "ดอกไม้เพลิง" เป็นภาษาทางการของดอกไม้ไฟ (พรบ. อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490)

ทีนี้.. นอกจากพลุ ยังมีดอกไม้เพลิงแบบไหนอีกบ้าง?
ไฟพะเนียง ตะไล ลูกหนู กระเทียม โอ่ง ไฟเย็น ฯลฯ นับเป็นดอกไม้เพลิงทั้งหมด (กระเทียมนี่มันเป็นดอกไม้ตรงไหน - -")

แล้ว...อันไหนมันหน้าตายังไง ... ไม่รู้เหมือนกัน ตอนเด็กๆไม่เคยเล่น
รู้แต่ข้างๆโรงเรียนมีกระเทียมขาย เพื่อนชอบเอามาขว้างใส่กัน -___-" (แต่ไม่เคยไปขอเขาเล่นซักที)

เที่ยวรอบๆนอกโตเกียวด้วยรถไฟ (2)

yokohama, kamakura, enoshima อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของโตเกียว เลียบตามชายฝั่งทะเลไป
hakone (และ fujisan) อยู่ทางตะวันตกของโตเกียว นั่งสาย odakyu วิ่งตรงไปถึงเลย

วันนี้ ไปซีกตะวันตกเฉียงเหนือ ทางเหนือ แล้วก็ทางตะวันออกบ้าง

1. ไปมิตาเกะ
ฤดูท่องเที่ยวของมิตาเกะ คือฤดูใบไม้ร่วง ราวปลายพฤศจิกายน ต้นธันวาคม ไปดูใบไม้แดง มิตาเกะ เป็นชื่อของภูเขา (御岳山) อยู่ในเขต โอเมะ เป็นโตเกียวบ้านนอกฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือ อยู่ห่างจากตัวเมืองโตเกียวเกือบสองชั่วโมงโดยรถไฟ คอร์สท่องเที่ยวมิตาเกะ หลักๆเป็น hiking course ไปถึงแต่เช้า จะเดินได้ครบรอบ (ภูเขาแถวนั้น) พอดี แต่ไม่เคยเดินจนครบรอบซักที เพราะไปสาย (สิบโมง) แล้วก็ค่อยๆเดินถ่ายรูปกันไปเรื่อย ไปยังไม่ทันถึงครึ่งวงก็บ่ายแล้ว กลัวลงจากเขาไม่ทันมืด (สี่ห้าโมงเย็นมันก็มืดแล้ว ต้องลงจากเขาก่อนนั้น)

ถึงจะเคยอ่าน ข้างหลังภาพ (หนังสือนอกเวลา ม.6) .. แต่ลืมไปหมดแล้ว ว่าคุณหญิงไปเที่ยวที่ไหนมาบ้าง - -".. แต่เดาๆเอาจาก image ของคุณหญิง คาดว่าคุณหญิงคงไม่ไป hiking course แน่ๆ เพราะมันเหนื่อยพอดู กินเวลา และจำเป็นต้องแต่งตัวแบบทะมัดทะแมงพอควร เดาว่าคงไปแค่ตอนต้นๆ ที่ขึ้นไปถึงศาลเจ้า แล้วก็กลับ

การเดินทางไปมิตาเกะ ไปด้วยรถไฟ JR สาย Ome ลงสถานี Mitake ต่อจากนั้น มีพวก cable car สำหรับขึ้นเขาเหมือนกัน จำไม่ได้แล้วว่าตอนไปเดินเอาหรือขึ้นรถ (ขึ้น cable car 6 นาที เดิน.. 60 นาที) ช่วง peak ที่ใบไม้แดง คนจะแน่นมาก คิว cable car จะยาวมาก รอขึ้นอาจจะนานพอๆกับเดินเอง
ค่าบัสจากสถานีรถไฟไป cable car 270 เยน (เดินได้ 45 นาที) ค่า cable car 570 เยน ราคาเที่ยวเดียว

ส่วนวิวแม่น้ำ สายน้ำไหล... บนเขามีน้ำตกอยู่หลายที่ แต่..คิดว่าคุณหญิงคงไม่ได้ปีนเขาขึ้นไป ที่ที่อาจจะใช่ น่าจะเป็นแม่น้ำทามะ (多摩川) ตรงสถานีรถไฟมากกว่า ใบไม้แดงตรงนั้นก็สวยเหมือนกัน จริงๆแล้ว โซนทามะกาว่า ค่อนข้างมีชื่อเสียงเรื่องเป็นที่ชมใบไม้แดงทีเดียว ส่วนที่สวยมากๆ นั่งรถไฟสาย Ome เลยมิตาเกะเข้าไปอีก (奥多摩)

http://www.mitaketozan.co.jp/english/index.html

2. ไป Nikko
Nikko อยู่ทางเหนือของโตเกียว Nikko เป็นเมืองตากอากาศของคนญี่ปุ่นมาตั้งแต่ยุคเอโดะ ออกจะเป็นเหมือนเมืองของตระกูลโตกุกาว่าเลยทีเดียว (ตระกูลโชกุนที่ปกครองยุคเอโดะ) สุสานของโตกุกาว่า (จำไม่ได้ว่าคนไหน..) ก็อยู่ที่นี่

Nikko แบ่งคร่าวๆออกเป็นสองส่วน ส่วนตัวเมือง จะมีศาลเจ้าใหญ่ๆ กับวัด เป็นโซน world heritage โดยปกติ ถ้าไปเที่ยว nikko ก็จะแวะตรงนี้กัน กับอีกส่วนคือบนเขา (奥日光 - OkuNikko) มีทะเลสาบ น้ำตกอยู่สี่ห้าแห่ง อันสำคัญๆก็มี Kegon falls เป็นน้ำตกที่สูงเกือบร้อยเมตร เป็นน้ำตกชื่อดังของญี่ปุ่น ขึ้นไปบนเขาอีกมีน้ำตกอีกพอสมควร ที่จะสวยมากตอนใบไม้แดง ตรง OkuNikko นี่ มีเป็นจุดชมวิวชื่อดังตอนใบไม้แดงอีกเหมือนกัน มีตั้งแต่วิวน้ำตก วิวทุ่ง วิวริมผา ทางขึ้นเขาค่อนข้างจะโหดอยู่สักหน่อย ถ้าจะขึ้นไปดูบนเขา ควรค้างคืนบนเขา (เป็นแหล่งออนเซ็น) ถ้าไปเช้าเย็นกลับก็ดูแต่ศาลเจ้าข้างล่างดีกว่า

ถัดจาก Nikko ขึ้นเหนือไปอีก เป็นเขต Kinugawa เป็นแหล่งออนเซ็นชื่อดัง ก็เป็นอีกทางเลือก ถ้าไม่ค้างบนเขาที่ Nikko ก็เลยไปค้างที่ Kinugawa ก็ได้ แถวๆ kinugawa มี themepark อีกสองแห่งที่เด่นๆ
- Nikko edomura บรรยากาศข้างในจะเป็นยุคเอโดะ มีโชว์นินจา โชว์การแสดง
- Tobu World Square คล้ายๆเมืองโบราณ แต่เป็น "world" square

รถไฟไป Nikko มีของ JR กับบริษัท Tobu แต่ pass ที่น่าสนใจเป็นของ Tobu
1. World heritage pass
3600 เยน ออกจาก asakusa เหมาะสำหรับคนที่ไม่ได้จะขึ้นไปดูน้ำตกบนเขา ดูแค่วัดกับศาลเจ้าข้างล่าง ใช้ได้ 2 วันใน free area
2. All nikko pass
4400 เยน ถ้าจะขึ้นเขาด้วย (ค่าบัสขึ้นเขาเที่ยวเดียวก็พันเยนแล้ว) ใช้ได้ 4 วันใน free area

http://www.jreast.co.jp/e/nikko-kinugawa/bargain_tickets.html
http://www.tobu.co.jp/foreign/pass/index.html

3. ไป Narita
ตัวเมือง Narita ถึงก่อนสนามบิน จุดท่องเที่ยวที่น่าสนใน คือ วัดนาริตะ เดินไปได้ไม่ไกลจากสถานี Narita นัก แล้วก็มี Aeon shopping mall แต่ต้องนั่งบัสไป (มีรถวิ่งตรงไปลง aeon เลย เที่ยวละ 200 เยน) ดูเหมือนทัวร์จะแวะให้ลูกทัวร์ช็อปปิ้งก่อนกลับบ้านกัน
http://narita-aeonmall.com/index.jsp

ส่วนคนไทยที่อยู่ที่นี่.. ถ้าไป narita ส่วนใหญ่ก็จะไปวัดไทยกัน แต่วัดไทยอยู่ไกลจากสถานีไปหลายกิโลอยู่ แล้วก็ คงไม่นับเป็นสถานที่ท่องเที่ยว

รถไฟไป narita มีทั้ง JR และ Keisei สถานีอยู่ติดๆกัน ขึ้นอะไรมาก็ได้ ตามสะดวก

4. ไป Disney
ถึงมันจะชื่อ Tokyo Disney resort แต่ที่ตั้งจริงๆ มันอยู่ Chiba การไปดิสนีย์ให้เล่นได้ครบทุกอย่าง ต้องไปตั้งแต่สวนสนุกเปิด (แปดหรือเก้าโมงเช้า) และอยู่จนมันปิด (จบพาเหรดสุดท้าย สองสามทุ่ม) แต่ถ้ากะจะไปเดินเล่นๆ ชิวๆ ก็ไปบ่ายๆเลย ซื้อตั๋วรอบเย็นเข้าไปแทน

ดิสนีย์ที่นี่แบ่งออกเป็น 2 park ดิสนีย์แลนด์ กับ ดิสนีย์ซี บรรยากาศของดิสนีย์แลนด์จะออกแนวสดใส น่ารัก จะเห็นครอบครัวพาเด็กเล็กๆไปเที่ยวกัน ส่วนดิสนีย์ซี จะโตกว่าดิสนีย์แลนด์ซักหน่อย บรรยากาศออกจะโรแมนติก เหมาะสำหรับไปกับแฟน แต่ก็มีเด็กๆเหมือนกัน

มีแพ็คเกจ tokyo disney resort เป็นตั๋วสองวัน และบางทีจะรวมค้างคืนนึงที่โรงแรมในดิสนีย์เข้าไปด้วย ถ้าอยากได้ทั้งสองบรรยากาศ ค้างแบบนี้ก็สะดวกดี

ถ้าจะไปดิสนีย์โดยรถไฟ ขึ้น JR ไปลงสถานี maihama แล้วต่อ shuttle train ของดิสนีย์เข้าไปข้างใน แต่ทางที่น่าจะสะดวกกว่า (เร็วกว่า ประหยัดกว่า ถ้าไม่ได้อยู่แถวๆใกล้ๆดิสนีย์) คือขึ้นรถบัสตรงไปดิสนีย์เลย มีรถออกจากหลายที่

http://www.tokyodisneyresort.co.jp/index_e.html

หมดแล้วมั้ง รอบๆโตเกียวแบบที่ไปเช้าเย็นกลับได้เนี่ย