ภาษากับการเรียนต่อ

มาเรียนต่อได้สามปีแล้ว สิ่งนึงที่รู้สึกได้ คือ "ความสามารถด้านภาษาต่างประเทศ" สำคัญ "มาก" ในการเรียนต่อเมืองนอก

ก่อนมา หลายๆ คนก็บ่นทำนองว่า เก่ง มีฝีมือ แต่สอบภาษาอังกฤษยังไม่ผ่าน เลยไปเรียนต่อเมืองนอกไม่ได้ ไม่น่าจะกำหนดเกณฑ์ภาษาอังกฤษไว้สูง ตอนนั้นเราผ่านเกณฑ์ ก็เลยเฉยๆ

สำหรับความเห็นตอนนี้.. ถ้าภาษายังไม่ผ่านเกณฑ์ที่เขาว่า ฝืนมาเรียน ก็อาจจะไม่ได้อะไรกลับอยู่ดี (แต่ได้เที่ยว :P) การคาดหวังว่าภาษาจะดีขึ้นถ้าได้ไปเมืองนอกแล้ว ได้ใช้บ่อยๆ มันก็ค่อนข้างจะเสี่ยงอยู่ เราต้องอ่านหนังสือ/ทำงาน แล้วก็ยังต้องกังวลเรื่องภาษาอีก อันที่จริงๆ ถ้าภาษายังไม่ดี อ่านหนังสือ/ทำงาน ก็จะช้าลงตามไปด้วย

บางคนอาจจะคิดว่า ภาษาอังกฤษไม่ได้เรื่อง แต่เราไม่ได้ไปเรียนในประเทศที่พูดอังกฤษเป็นภาษาหลัก ก็ไม่น่าจะเป็นประเด็นอะไรนัก ก็ไม่ผิด แต่ก็ต้องได้ภาษาที่เขาใช้ในระดับที่สูงมากเช่นกัน การไปเรียนภาษาอังกฤษให้ได้ระดับนั้นอาจจะง่ายกว่าด้วยซ้ำ เพราะอย่างน้อยพื้นฐานก็น่าจะมีมากกว่าภาษาใหม่ที่จะต้องเรียนอยู่แล้ว

ระดับของภาษาที่จำเป็นในการเรียนต่อต่างประเทศคือ ต้องเขียนบทความเป็นภาษานั้นๆได้ ต้องสามารถถกเถียงประเด็นวิชาการด้วยภาษานั้นๆได้ เอาเข้าจริง ภาษาระดับแค่ใช้ในชีวิตประจำวันได้ มัน "ไม่พอ" มากๆ ต่อให้เนื้อหางานที่ทำดีแค่ไหน ถ้าสื่อออกมาให้คนอื่นเข้าใจไม่ได้ มันก็ไม่มีประโยชน์

อัพเดท.. ปัจจุบัน ผ่านไปสามปี.. ความรู้ภาษาญี่ปุ่นอยู่ในระดับ เอาตัวรอดในชีวิตประจำวันได้ แต่ ไม่สามารถ discuss/เขียน งานเป็นภาษาญี่ปุ่นได้ เข้าเรื่องงานปั๊บสลับ mode มาเป็นภาษาอังกฤษทันที มันสะดวกกว่า คล่องกว่า เข้าใจได้ทันที มากกว่า ถ้าจะให้ใช้ภาษาญี่ปุ่นได้ดีระดับนี้ ต้อง drop งานไปซักปี ไปเน้นภาษาอย่างเดียวก่อน อาจจะพอมีลุ้น ปัจจุบัน เลิกพยายามฟิตภาษาญี่ปุ่นแล้ว :(